AWO Forum
Inne => Nasze podróże => Wątek zaczęty przez: LukS w Sierpnia 03, 2016, 01:44:14 pm
-
Na VII zlocie forumowym zainteresowanej części uczestników prezentowałem zdjęcia oraz co nieco opowiedziałem o wakacyjnej wyprawie w rumuńskie Karpaty.
Uczestniczyło 7 załóg i 9 osób. 5 zaprzęgów i 2 Awo (solówki). Mój 425S i również 425S gregory-awo.
Wyjazd dla nas i jednego zaprzęgu trwał 9 dni. Reszta była łącznie 13 dni.
Towarzystwo kolegów i znajomych skupione w Świętokrzyskiej Nieformalnej Grupie Motocyklowej, którą co niektórzy znają z rajdów Polska B, Ponidzie czy Śladami Jędrusiów.
Odwiedzane rejony Romanii to: Satu Mare, Maramures i Bistrita-Nasud (Siedmiogród) oraz Suceva (Mołdawia) czyli północny-wschód-środek i zachód.
Nie są to regiony oblegane turystycznie jak np. Transylwania ale również oferujące piękne widoki, zabytki, kulturę i ciekawą historię.
Na pewno są warte odwiedzenia do czego zachęcam i mam nadzieję zachęcą zdjęcia oraz opisy, które postaram się systematycznie dodawać.
Na początek wspólny start z miasta zbornego - Staszowa. Wyjazd w lekkim deszczu. Kolegów z Kielc pomoczyło bardziej już wcześniej.
-
czyli Zwierzak i reszta ekipy? twój awok obładowany jak juczny muł... 8)
-
Zwierzak, trzech Śmiglów, młodszy Krzesi, WOjtek z Poznania z synem (jedyny nowszy motocykl).
Mój objuczony bo gratów nabrałem na 1,5 dla dwóch Awo.
Grzesiek wiózł pozostałe 0,25 a Zwierzak końcowe 0,25 w postaci mojego zapasowego silnika w swoim wózku.
Silnik, przekładnia koszowa ("dyfer") wypożyczona od wadmeda, gaźnik Jikov to całe podzespoły.
Do innych podzespołów trochę części luzem, śrub, nakrętek, podkładek, trytek, taśm, kabli, linek etc.
Wszystko na dwóch. Staraliśmy się nie dublować.
Droga nasza biegła przez Dębicę więc jeszcze drobne zakupy w Skuterze.
Tulejki do uszu amortyzatorów. Lecą u mnie często ze względu na gubienie oleju.
Guma puchnie i się szybciej wyrabia. Grzesiek nabył jeszcze przegub + linki a ja linkę sprzęgła,
która została użyta na późniejszym zlocie w Brennej przez Kosmo ;) Przydała się zatem!
Następnie zatrzymaliśmy się w Nowym Żmigrodzie u rodziców Grześka i zostaliśmy ugoszczeni ciepłym obiadem!
Opuszczamy kraj w Barwinku. Przez Słowację jedziemy bocznymi drogami. Pusto, kręto, górzysto, spokojnie
aczkolwiek w miejscowościach prowadzący WOjtek stara się nie przekroczyć 50km/h bo ich 'pokuty' mogą zaszkodzić naszym budżetom.
-
Celem na dzień pierwszy było dotarcie pod granicę słowacko-węgierską co nam się udało.
Sprawdzenie pierwszej bazy na nocleg to jazda zwiadowców w pola i wpakowanie się w solidnie błocko.
Druga próba w innym miejscu to znalezienie ustronnej - hmmm - "łąki".
-
Baza ciekawa, ale komary chyba dały Wam czadu ;) :D
-
ale w takim gąszczu nikt za pole namiotowe nie policzy.. będzie więcej na benzynę ;) kurde niezła trasa
-
Baza ciekawa, ale komary chyba dały Wam czadu ;) :D
Baza w tym miejscu https://goo.gl/maps/aB6tSzYCBNG2
O dziwo niemal nie było komarów, sucha wiosna i lato. Noc nieco chłodna bo w łąkach.
W nocy lekko już po spożyciu szły nocne Polaków rozmowy a tu nagle na Węgrzech (oddalone 1,5km w linii prostej) pokaz sztucznych ogni.
Myśleliśmy, że może postrzelają góra 5min. Gdzie...., chyba bogata gmina albo weselnicy bo szło ze 20 minut i to nie takie odpustowe ale z grubej rury!
W zaprzęgach full wypas. Koledzy wożą sporo gratów łącznie z 10l bańkami z wodą.
Jeden bierze bańkę w górę, do kranika podczepiony wąż i prysznic bierze drugi.
Patelnie, gary, kuchenka, ziemniaki, cebula, jajka i oczywiście konserw bez liku.
Kasa w większości szła na benzynę, wodę pitną, piwo, chleb i drobne żarcie oraz bilety wstępu do atrakcji turystycznych.
Cenowo niemal 1:1 złotówki vs leje.
-
Dzień drugi to przeskok ze Słowacji na Węgry w miejscowości Pacin. Dość szybki przejazd przez ten kraj.
Cały czas drogi boczne, powiatowe i gminne mało ruchliwe.
Dużo Cyganów-Romów w każdej wiosce i miasteczku. Podobnie było na Słowacji.
Ni w ząb się z Madziarami dogadać jeśli, nie mówią po angielsku lub rosyjsku bo tylko takie obce języki znamy w naszej grupie.
Przy granicy można spotkać dużo Polaków, którzy jeżdżą tam na wypoczynek do term czy innych tanich aquaparków.
Przeprawa promowa przez rzekę Tisza (Cisa) - grupowo kosztowała 5E/kpl - , kilka postoi na cedzenie kartofli i koło południa jesteśmy na granicy madziarsko-romańskiej.
Odprawa graniczna dla obywateli UE to tylko formalne sprawdzenie dokumentu tożsamości (Romania nie jest w strefie "Szengen") i w końcu rozpoczyna się przygoda....
-
Od północy szerokim łukiem omijamy nadgraniczne miasto Satu-Mare kierując się asfaltowymi traktami na Negreşti-Oaş.
Po drodze odświeżający posiłek z przydrożnego warzywniaka i wzięcie zapasów na wieczorną "zupę".
Mimo, że słońce częściowo za chmurami to temperatura oscyluje między 25-30'C i chce się wciąż pić.
Kończy się płaskie, teren zaczyna się fałdować. Góry widać już zewsząd.
-
z niecierpliwością czekam na ciąg dalszy :)
-
A z właszcza na rumuńskie dziewuchy :)
-
nie licz na to, fotki przeszły cenzurę ;D
-
Fajna relacja ;) :D , na wątku VII spotkanie jakoś ucichło ;) :D , Luks dawaj dalej ;) :D, pamiętaj ,że na każdy wpis możesz wrzucać 4 fotki ,pewnie masz z czego wybierać ;) :D
-
Super, ogromne gratki dla całej Nieformalnej Grupy-odlotowi faceci.
-
Czekam na ślad GPS-u z tras bo sam nie sprawdzałem za często, którędy jedziemy.
Trasę planował ataman Śmigiel a w większości prowadził GPS WOjtka.
Mimo tego komputer czasem głupiał i korzystaliśmy z dokładnych map papierowych,
gdzie były oznaczone nawet drogi leśne i czasem większe ścieżki.
Dziewczyny były. Różne, ładne i te inne też ;)
Za Negreşti-Oaş w Certeze zjeżdżamy w końcu z asfaltu w boczną dróżkę pomiędzy gęsto usianymi jednorodzinnymi domami.
Często spotkać można cygańskie wille. Ciężko ich nie rozpoznać po specyficznym orientalnym przepychu.
Asfalt zmienia się w beton, beton w szuter i już mocno pod górę (a'la podjazd w Brennej do Gazdy) "tylko trochę" dłuższy.
Na wypłaszczeniu dajemy odpocząć zgrzanym maszynom. W międzyczasie studzenia szybki posiłek.
Zaczęły się góry więc i urokliwe widoki. Zabudowy niemal brak, gdzieniegdzie tylko gospodarstwa pasterskie.
Miejscowi zap...ją w Daciach tak, że kamienie latają wokół.
M-ka atamana zatrzymuje się i koszowy (syn) musi odciążyć, wyskoczyć i pomóc w wypychaniu i rozpędzeniu obciążonej maszyny.
"Wężowe" szutrowo-kamienne trakty, mocne podjazdy i zjazdy.
Dla nas wyzwanie, dla tubylców codzienność.
Miejsce postoju https://goo.gl/maps/fv1ay1a8r3G2
-
Dodam, że zdjęcia (za radą obieżyświata Piotrka "mcfrag") starałem się robić często i gęsto.
Zabrałem komplet zapasowych baterii ale nie przewidziałem, że braknie mi miejsca na karcie...
Zdjęcia udawało się jednak robić głównie w miejscach postojów lub tam gdzie można się było zatrzymać.
Pisząc "można" mam na myśli Góry i miejsca gdzie zatrzymanie nie groziło uziemieniem
tj. ponownym startem tylko z pomocą osób trzecich (pchanie na rozpęd) lub co gorsza wywrotką.
-
Takich miejsc gdzie po niefortunnym zatrzymaniu brakło mocy na pierwszym biegu było na trasie kilka i chyba tylko Zwierzak z zaprzęgiem z napędem uniknął tego problemu..
Mnie przydarzyły się dwa pchania na rozpęd ale opiszę to w dalszej części.
Po trudnym kamienistym zjeździe doszła przeprawa przez strumyk z powodu uszkodzonego mostku.
Niby nic ale kamulce duże i wystające a ich nachylenie nie pomagało.
To miejsce https://goo.gl/maps/xmfnYb1YPHS2
-
No nie, teraz to was pogięło całkiem. Awokami po takich kamolach. Przecież to jest motocykl szosowy o delikatnej konstrukcji, jeszcze kilka takich wypraw i po sprzęcie. Pozostanie oglądać nam AWO na zdjęciach .
-
LukSusowy, jak byś fotkę swojemu objuczonemu awokowi pstryknął na tle tego mostka (nr 23), to by była mega fota - do kalendarza na 2017 rok,
-
No nie, teraz to was pogięło całkiem. Awokami po takich kamolach. Przecież to jest motocykl szosowy o delikatnej konstrukcji, jeszcze kilka takich wypraw i po sprzęcie. Pozostanie oglądać nam AWO na zdjęciach .
:D Zależy na co się kto nastawi.
Nie przypuszczałem, że będą takie przejazdy ale jak już się tam wjechało to tylko naprzód bo w tył to samo.
Takich dużych kamsztorów było 2-3 razy w sumie. Te zdjęcia z mostku są po przejechaniu może 3-5km trudnym traktem.
Ale przecież były Awo "crossówki" czy "enduro" ;)
https://photos.google.com/album/AF1QipNTjNOzqkuX8hegp86Ube8i5Y2R41jxAWhgpXa6/photo/AF1QipOndo6s-qzT2fzgeuBNiT9PNgGFUiSm3zwbPUOe
Rama niemal ta sama, zawieszenie nieco inne i prędkości. Nie szaleliśmy tak jak koledzy germańcy na torze podczas zlotu Awo Danewitz w 2012r.
Michał, Kosmo może potwierdzić ale są i zdjęcia
https://photos.google.com/album/AF1QipNTjNOzqkuX8hegp86Ube8i5Y2R41jxAWhgpXa6/photo/AF1QipNgSQHCJcH_bNeo2qqfzuc0AFbARhQ93XBw_Lzh
-
Objazd mostka w końcu został pokonany.
Słońce jeszcze wysoko więc jedziemy dalej.
Jechałem pierwszy, zatrzymałem się, postałem chwilę i cofnąłem się bo koledzy nie nadjeżdżali.
Grześkowi przydarzyła się niemiła awaria.
Po ostrym zjeździe i przeprawie obok zarwanego mostka ujechaliśmy kilka km pod względnie łagodnym wzniosie.
Przy prędkości ok.10-20 km/h (na szczęście!) coś mu chrupnęło z tyłu i motocykl stanął.
Szybka analiza i okazało się, że wałek kardana się kręci ale koło już stoi i nie ma żadnej reakcji. Poszło "coś" w przekładni.
Wcześniej minąłem dobre miejsce na nocleg więc trochę pchania i Grzesiek zabrał się do wymiany przekładni na wiezioną przeze mnie zapasową.
Wypożyczył nam ją wadmed (jeszcze raz Wielkie Dzięki Pawle).
-
Naprawa zatem to w zasadzie szybka wymiana przekładni z solowej na koszową.
Propozycja na nią wyszła samoistnie od "wadmeda" aby moto lepiej szło w górach.
Nie wziąłem jednak tej przekładni w pierwszym momencie. Przygotowania trwały i trwały.
Praca, dom , garaż, praca, dom, garaż...i tak w kółko.
Brakowało czasu na wszystko i nie miałem ochoty oraz kiedy na jej wymianę.
Dopiero po namowie Grześka zdecydowałem się ją wypożyczyć.
W innym przypadku Grzesiek miał zabrać drugi komplet koło talerzowe-wałek ale weź
to rób człowieku pośrodku nicości jeszcze na kamieniu.
Do jednej wioski daleko, do drugiej jeszcze dalej...ale pewnie by się go odholowało ;-)
W międzyczasie wymiany przekładni warzyła się zupa voltowo-arbuzowa.
Arbuz jak to arbuz, trochę wyżłopał ale sosik z niego palce lizać ;-)
Po zamontowaniu zdrowego organu nastąpiła sekcja zwłok.
Najpierw spuszczenie oleju i od razu zła wróżba.
Pokrzywiona miarka oleju więc nieźle rąbnęło! Urwany wieniec zębaty wałka ataku!
Na zlocie forumowym Awo po oględzinach zdjęć szanowne "konsylium lekarskie"
orzekło kilka przyczyn lub wszystkie razem:
- zmęczenie materiału (to najbardziej prawdopodobne)
- złe łożyska bo zwykłe (tylko) poprzeczne, nie dwukierunkowe poprzeczno-wzdłużne Q303
- błąd montażowy (mało możliwe bo przejechane bezproblemowo ok.2-2,5tys. km ale kto wie...)
- może coś jeszcze, trudna trasa ;-) ?
Nocleg wypadł więc tu https://goo.gl/maps/cBMDKd3T5nH2
-
Stawiam na niewłaściwe łożyska i duże obciążenie. ALE ZUPINA PYCHOTA.
-
Po skończonej naprawie Grzegorz mógł także w końcu zakosztować rozkoszy pławienia się w górskim strumieniu.
Czyli 30-40 sekund i wyskakujemy z wody ;)
Arbuzówka, ognisko, pieczenie kiełbasy i spokojny nocleg. Noc ciepła mimo bliskości strumienia i wilgoci.
Najgorzej wychodzi nam jednak poranne pakowanie ale i tak nie jest bardzo źle bo staramy się nie wyruszać później niż o 10-tej.
Ruszamy i po około 2-3km trzeba zawrócić. Dobrze, że trafiliśmy na miejsce z oznaczeniami na drzewach, które pokryły się z tymi na mapie.
Jakieś czerwone trójkąty, kółka oznaczające ichnie drogi leśne.
Jedziemy mocno pod górę w kierunku zlikwidowanych kopalń. Co rusz ktoś staje i ma problem z podjazdem.
Grzesiek zadowolony z lepszego momentu na tylnym kole wspina się bezproblemowo.
https://goo.gl/maps/79PHEEwW29t
-
Osiągamy szczyt i na rozdrożu nie wiemy, w którą stronę jechać.
Na skręcie w lewo mamy długą i głęboka kałużę.
My ją oglądamy a Zwierzak po kozacku przejeżdża zalewając cylindry w napędowcu.
Reszta nie da tak rady. No może WOjtek da bo ma dużo więcej prześwitu i mocy.
Obchodzimy bagno okalające kałużę (stąd ta woda) i znajdujemy wąski przesmyk.
Kilku z nas się przeprawiło a tu z dala widzimy wolno i majestatycznie sunącą kawalkadę aut
4x4 (ślamazarzą się na reduktorach).... z Polski! Koledzy z drugiej strony kałuży wymieniają pozdrowienia, uprzejmości.
Terenówki jadą na wprost gdzie ponoć jest bardziej widokowo ale my nie schodzimy z już obranego kursu.
Trzeba napierać bo odwrót tylko taktyczny tzn. kiedy skończy się droga ;).
-
Pogoda słoneczna i już ciepło mimo godzin przedpołudniowych bo góry jeszcze niezbyt wysokie.
Pierwszym celem w tym dniu jest dotarcie do miejscowości Sapanta i zwiedzenie "wesołego cmentarza".
Azymut zatem jest, tylko poprzez zabawę na komulcach przejazd idzie wolno.
-
Co rusz solówkami odskakujemy od zaprzęgów a później trzeba na nich czekać na rozdrożach.
Spotykamy się ponownie z ekipą 4x4 i zaliczamy wspólny przejazd przez płytki orzeźwiający strumień.
Zaprzęgi docierają ale Śmigiel nie zdążył zauważyć jak jedna z terenówek przeszła przez kałużę, dość głęboką i błotnistą.
Nikt nie krzyknął, żeby to objechał i zaprzęgł utknął. Wyciąganie bo go "zassało".
https://goo.gl/maps/ndQXaKGmAmu
-
Śmigiel wyciągnięty, Stasiek wylewa błotnistą breję z butów. Sytuacja opanowana więc
ruszamy z Grzechem, wyprzedzamy traktor z drzewem i zaraz trafiamy na kolejny bród.
Ten też na szczęście niezbyt głęboki bo most nie wygląda zachęcająco. Przeprawa bezproblemowa.
Koleś w traktorze też jedzie przez bród. Może z mostu korzystają tylko przy głębszej wodzie?
Grzesiek wypłasza miejscowe rumaki. Wjeżdżamy w las i dosłownie kątem oka spostrzegam graffiti na skałce.
Zatrzymuję się, żeby to przeczytać i gaśnie mi silnik. Jest już gorąco i paliwo zaczyna szybko parować.
Grzesiek nie widział, że się zatrzymałem i odjechał.
Robiąc fotkę słyszę szum wody. W pierwszej chwili spostrzegam głęboką dolinę i między zieleniną widzę w dali, że strumień rozbija się mocno o głazy.
Ale coś jednak za głośny ten szum...
-
Łukasz dawaj dalej,aż miło się czyta,takich zapaleńców to nam potrzeba,a my małe żuczki cieszymy się że do domu dojechaliśmy :'( :-\
-
A ja w garażu kapcia złapałem,heee.
-
Andrzej, każdy powrót na dwóch kołach cieszy.
Po zlocie też się cieszyłem, że objechałem z dźwiękiem turbo w silniku.
Wyje, któreś łożysko. Szumiało już przed wyjazdem ale teraz chyba nieco mocniej ;)
Rafcio, ja kapci w garażu nie trzymam to nie biegają i łapać ich nie trzeba ;)
-
Zszedłem z motóra i poszedłem sprawdzić źródło hałasu.
Trzeba było zejść ze stromego zbocza do koryta strumienia ale już po 5m wiedziałem, że warto się potrudzić.
Wodospad z jeziorkiem!
Robię sobie fotkę, wychodzę ponownie na drogę i czekam na Grześka.
Grzesiek czekał na mnie i tak mi zeszło z 15-20min zanim się wrócił.
Zaprzęgów nie ma więc postanowiliśmy się wykąpać.
Motocykle zostawione na górze więc koledzy zaczęli nas szukać i wyszli centralnie nad nami.
Widząc nas w wodzie nie kazali w ogóle czekać na siebie. Na łeb, na szyję zaraz byli na dole i w wodzie.
-
Wykąpaliśmy się i odświeżyli co do jednego. Woda zimna ale nikogo to nie zraziło.
Przypuszczam, że ekipa 4x4 (o ile tędy jechali ale raczej tak) przegapiła ten punkt. Nam sprzyjał los!
W trakcie kąpieli spostrzegam ciekawostkę zamontowaną na drzewie u szczytu wodospadu.
Czyżby to pomost dla skoków do wody?!
Śmigiel próbuje sondować dno w tym miejscu ale dochodzi do ok.4m i dalej nie daje rady - zimno i kręci.
Z drzewa na dół może być 7-8m...
Spędzamy tam około godziny na radosnej, niemal szczenięcej zabawie ;)
https://goo.gl/maps/FdqDsuwkUGQ2
Wychodząc trafiam na linę asekuracyjną, którą przy drodze zawiązał WOjtek. Dobry pomysł.
-
Opuściliśmy z niechęcią Wodny Park Rozrywki i Uciech.
Po drodze mijamy obiekt posadowiony na rzece, w której się kąpaliśmy.
https://goo.gl/maps/DbzuCri7zN32
Zaintrygował mnie. Na elektrownię to nie wyglądało.
Poniżej przy drodze w ziemi biegły duże rury średnicy około 1-1,2m i przepusty.
Być może to ujęcie wody i wodociąg dla niżej położonych miejscowości.
Mijamy osuwisko lub wyrobisko skalne gdzie spostrzegamy zbieraczy.
Nie wiemy co zbierają. Minerały a może skamieniałości?
Ponownie odskakujemy zaprzęgom i czekamy na nich aby wspólnie wjechać do Sapanta
aby zwiedzić znaną atrakcję turystyczną tzw. "Wesoły Cmentarz"
https://goo.gl/maps/6RVZ7D3TsQT2
-
Wesoły Cmentarz to obowiązkowy punkt w płn. Rumunii.
Opisany szeroko w przewodnikach, na stronach internetowych i forach.
Nie będę się więc zbytnio rozpisywał.
Nagrobki są rzeźbione w drewnie i malowane.
Przedstawiają zmarłą osobę i krótko ją charakteryzują.
Często jest też podana przyczyna śmierci lub to co robili bądź lubili robić w życiu.
Rzeźbiarzy na przestrzeni lat było kilku co widać szczególnie po starszych nagrobkach i innej manierze artysty.
-
Podczas zwiedzania na parking obok nas zajechał żółty zaprzęg BMW.
Jak się okazało z Italii. Ojciec z synem.
Pogadaliśmy z nimi zaraz po zwiedzeniu.
Prócz zaprzęgu mają jeszcze "motorzgruzji" i ojciec należy do jakiegoś klubu weteranów.
Stwierdził jednak, że nie wybrałby się nim do Rumunii choć jak było
widać po jego naklejkach to sam " trochę" świata zwiedził.
Nie mógł w pierwszej chwili uwierzyć, że naszym dziadkami jeździmy i będziemy dalej jeździć po górach.
Chyba wziął nas za lekko stukniętych ;) Rozmowa jednak bardzo pozytywna.
-
W Sapanta jemy szybki obiad i ruszamy na Syhot Marmaroski.
Tam znajdujemy hipermarket, parkujemy od strony magazynów bo w cieniu i idziemy na zakupy.
https://goo.gl/maps/QrPjU8c6Eoz
W sklepie Romowie albo Rumunii, ciemnowłosi albo blond (Ukraina za pasem) ale przy jednym ze stoisk
rudoblond około 30-35 latek a w koszu dwójka dzieci na oko 3 i 5 letnie z białymi kręconymi włosami.
Pomyśleliśmy: "no cóż, że ze Szwecji". Koleś zapłacił kartą i wyszedł od kasy kilka osób przed nami.
Idziemy do motocykli a Zwierzak, który został je pilnować mówi, że dalej stoi kamper z rejestracją
niemiecką z miejscowości, w której mieszka jego siostra.
Miał ochotę zagadać ale nie zna języka więc czekał na tłumacza.
Nadchodzimy a tu zza busowego kampera wyjechał ciężarowy kamper.
To jednak nie Szwedzi tylko Ci ze sklepu też Niemcy. Cała rodzina.
Nie zdążyłem wyciągnąć aparatu na czas i zdjęcie zrobiłem już z odległości.
Koledzy zatrzymali ten mniejszy kamper i zagadują.
Jadą (chyba) do Kazachstanu. Opadły nam szczęki.
Ale zaraz jeszcze mocniej bo Ci w ciężarowym jadą do ..... Władywostoku.
Życzenia szczęśliwej podroży i odjechali. Pozbieraliśmy nasze zęby z drogi a tu
podjeżdża rumuńskie małżeństwo na jakiejś (chyba) chińskiej 125-tce.
Łamaną angielszczyzną proszą nas, żebyśmy chwilę poczekali na ich rodziców/teściów.
Nie minęło 5 min i zjawia się starsza para na zaprzęgu!
Ci mówią po rosyjsku i Zwierzak ma używanie.
Pani żywo zainteresowana dwoma Awo bo też ma takiego :D
Tylko najpierw ogląda grześkowego i stwierdza,że nie takiego bo ona ma ramę do kosza :D
Bardzo przyjemna rozmowa ale jednak mój rosyjski mocno się już zatarł od podstawówki i tyle co trochę rozumiem co do mnie Pani mówił.
Szkoda, bo by się może dowiedział jak Awo do nich trafił, jak go naprawiali, gdzie podróżowali itd.
Musimy jechać ale jesteśmy mocno pokrzepieni, że "pozytywnie zakręconych" na świecie nie brakuje ;)
-
Kierujemy się drogą 18, potem odbijamy w 186B aby w przelocie zobaczyć miejscową drewnianą architekturę.
Do tej pory kultywowany jest zwyczaj bogatego zdobnictwa bram wjazdowych do gospodarstw.
Niestety w trakcie jazdy nie udało mi się zrobić jakościowo dobrych zdjęć i co lepsze obiekty nie nadają się do prezentacji.
Co lepsze to np. takie
https://www.google.pl/maps/@47.786547,23.968563,3a,75y,90t/data=!3m8!1e2!3m6!1s88124427!2e1!3e10!6s%2F%2Flh4.googleusercontent.com%2Fproxy%2Fukm_RHTDLTyBCo-hg490LQ5w88WoW6dhBs6tXKtppOcx-fYRz6IRassB_slDjyv1cjqsVFKUReCBbE7HCrP7dWlZaJ-PMQ%3Dw203-h134!7i4288!8i2848
https://www.google.pl/maps/@47.783333,23.933333,3a,75y,90t/data=!3m8!1e2!3m6!1s56205484!2e1!3e10!6s%2F%2Flh6.googleusercontent.com%2Fproxy%2FSCR2TOjsJRzBv-_fbaZRHM5Mcne9IqPZbkX5tpDMF_wMCNAI26DnjrtoDfaefogdpcWOKe7fVdhXM6FkjQ9PREslxgisJw%3Dw203-h152!7i3648!8i2736
https://www.google.pl/maps/@47.781775,23.963928,3a,75y,90t/data=!3m8!1e2!3m6!1s114987585!2e1!3e10!6s%2F%2Flh6.googleusercontent.com%2Fproxy%2FaE5s-KvRvVt62V7HeFnX0-OzknuMbiOhnW3VkQXFztEE_nDzYQvrxnUR4XSTX2alhACNhOgdsEDtDGrrdXukYSspBmbrQ-I%3Dw203-h135!7i6000!8i4000
Drzew im w górach nie brakuje, fachowców pewnie też to ten lokalny zwyczaj się mocno trzyma.
Można zatrzymywać się co drugie, trzecie gospodarstwo i podziwiać, porównywać kunszt.
Jest już mocne popołudnie więc nie mamy tej możliwości gdyż chcemy przejechać jeszcze trochę km i znaleźć ustronny nocleg.
-
Przed nami podjazd przez pokaźne asfaltowe serpentyny na drodze 109F do miejscowości Cavnic https://goo.gl/maps/ovKLNzNFhk82
WOjtek prowadzi ale nie musi naciskać bo ma zapas mocy i momentu. My z Grześkiem niestety pełny gaz i trzymanie obrotów, żeby tylko motorki nie zdechły.
Nie w głowie było mi robienie zdjęć więc widoków nie będzie. Była jedna widokowa przydrożna polanka ale na niej kilkanaście byczych bezpańskich psów,
których tam nie brakuje i wskazane jest ich nie zaczepiać. WOjtek filmował ten podjazd więc jak się pojawią jego zdjęcia to je tu wstawię.
Zresztą, pałowanie maszyn i płynne składanie się w zakręty, raz Lewy, raz Prawy i cały czas szpula na 2-gim i 3-cim biegu.
W końcu mijam przewyższenie i już spokojniej jadę w dół. Upał nadal duży, silnik przegrzany więc starym sposobem moto-wyścigówek
studzę silnik. Jadę na 4-tym biegu, gaszę go i otwieram maksymalnie przepustnicę. Tak ok. 1-1,5km i od razu czuć spadek temperatury.
Dojeżdżamy do miejscowości Cavnic. Zjazd na pierwszy parking i czekanie na komplet.
Miejscowość turystyczna. Parking usytuowany przy torze narcirskim, saneczkowym https://goo.gl/maps/pknUUWsgw1t .
Ruszamy dalej drogą 109F, wyjeżdżamy na kolejną górkę i przy opuszczonym kamieniołomie szukamy miejsca na nocleg https://goo.gl/maps/oC8yagxpGNo
Poszukiwania trwają z pół godziny w dwóch kierunkach jednocześnie. Zwierzak w końcu daje znać, że coś ma.
Mocny leśny podjazd, jadę ostatni, nie przewiduję wzniosu i motor przygasa 50-100m od kolegów.
Na szczęście Stasiek jest w pobliżu i pomaga rozpędzić ponownie Awoczka.
Lądujemy na tej śródleśnej bocznej łączce https://www.google.pl/maps/@47.6531464,23.8985113,155m/data=!3m1!1e3 .
Noc ciepła, powietrze suche, ognisko płonie, gawędzimy, nikt nas nie nachodzi.
Rano jednak niespodzianka. Okazało się, że droga, którą wjechaliśmy prowadzi do mijanego toru narciarskiego.
Zjawia się grupka turystów rowerzystów i oni też są nami lekko zdziwieni. Pozdrowienia ale jadą lekko stremowani.
Za chwilę jednak wraca jeden z nich i prosi o pomoc. Nie mają kluczy więc służymy narzędziami.
Zwijamy biwak i ruszamy dalej.
-
Kręty ale dość łatwy (bo zjazd) drogą 109F do miejscowości Strambu-Baiut https://goo.gl/maps/TxZGeQD6od42.
Robimy uzupełniające zakupy w Magazin Alimentar i skręcamy w 109U.
Mijamy zaraz Baiut, równa płaska droga szutrowa ustępuje górskiej kamienno-szutrowej.
Mocno wyeksploatowana, nierówna , stromo i kręto. Jest już dość gorąco a tu trzeba cisnąć.
Solówkami odjeżdżamy znów zaprzęgom, stajemy i czekamy na nich na nieco poziomym gruncie.
-
Koledzy doganiają, jedziemy jeszcze kawałek ale Śmigilowa eMa traci moc, trzeba stanąć na studzenie.
W ruch idzie woda i aerozol z ust. Z aluminiowych głowic i cylindrów ciepło uchodzi szybciej i zaraz spokój z Awokami.
Próba kropelkowa na żeliwo w eMie i pssst-odparowała w setnej części sekundy.
Za duże ryzyko. Czekamy kilka minut i dopiero pomagamy jej wodą.
Ruszmy pod górę, znów z Grześkiem odskakujemy zaprzęgom.
Mijamy zdewastowane pokopalniane budynki https://goo.gl/maps/ExeVYt7EMj72 ,
jeszcze jeden rozjazd, jedno wzniesienie i szczyt https://goo.gl/maps/BRVNdEpr3Rx .
Robiłem fotki więc Grzesiek się oddalił ale nie mam pojęcia w która stronę pojechał na rozstajach.
Czekam na zaprzęgi. Są ale nie wszyscy. Na szczycie naradzamy jaką droga zjazdową obrać.
-
Wraca Grzesiek, ujechał spory kawałek więc wiemy już którędy dalej.
GPS i mapy to potwierdzają ;) Nasz cel to widoczne w oddali szczyty.
Zauważam nietypowy sposób naprawy urwanej dźwigni zmiany biegów u ŚmigielP.
Czekamy nadal na dwa zaprzęgi, 5, 10, 15, 20 minut a tu ni widu ni słychu.
Telefony nie działają. Zaczynamy się więc niepokoić o kolegów.
Młodsi poszli już w dół ich wyglądać. Śmigiel i ja wsiadamy do eMy i jedziemy z powrotem.
-
Na zdjęciu wyglada tak jak by popękały żeberka na cylindrze??za ostro studziliście motory ;D
-
Młodzi zeszli do najbliższych rozstai i poszli szukać w miejsce gdzie jednak ich nie powinno być.
Wyrwy, dziury i woda. Tam by raczej nie pojechali.
Jedziemy więc dalej. Siedzę w wózku bocznym więc robię kilka zdjęć pokopalnianych budowli,
których wcześniej nie mogłem sfotografować w trakcie podjazdu.
Zjeżdżamy do miejsca wcześniejszego postoju i studzenia maszyn.
Nie ma nikogo więc znów w górę. Wcześniej jechał jeszcze Grzesiek i skręcił w boczną odnogę przy kopalni.
Zguby się znalazły. Zwierzak twierdził, że trafili na bardzo stromy podjazd i mało co nie nakryło Krzesiego...na całe szczęście.
Wrócili się i dzięki temu usłyszał ich Grzesiek. Wracamy na szczyt.
Jadę teraz ze Zwierzakiem na błotniku bo w koszu do pełna gratów w tym mój drugi silnik do Awo.
-
Na zdjęciu wyglada tak jak by popękały żeberka na cylindrze??za ostro studziliście motory ;D
Trzeba uważać.
Nic na szczęście nie pękło ale ostatnio przejechałem z marszu średnio głęboki bród moim KaZetem
i prawdopodobnie tam pękło mi szkiełko wskaźnika oleju - wizjer.
Zgubiłem ok. 0,5-1l zanim się pokapowałem, że mam wyciek.
Dobrze, że zatrzymałem si ę w czas i zdziwił mnie utytłany prawy but.
Tu remedium na ten kłopot ;)
-
Teraz już w dół, z drugiej strony też mijamy opuszczone kopalnie-kamieniołomy https://goo.gl/maps/XriDmo1Wekx.
Cel na dziś to góry Maramuresz a do nich jest jeszcze jest trochę kilometrów więc kierujemy się do bardziej cywilizowanej drogi 171D https://goo.gl/maps/3N5aZ5s5ZQC2.
W kolejnym oczekiwaniu na zaprzęgi robimy sobie z Grześkiem lanserską sesję.
Koledzy nas wyprzedzają więc teraz Awo muszą ich gonić.
-
Docieramy do normalnej asfaltowej drogi 171 D w Botiza https://goo.gl/maps/G3Fja6PhbaD2
ŚmigielP niestety ma problem z gumowym sprzęgiełkiem i oponą wiec zatrzymujemy się na przysklepowym parkingu https://goo.gl/maps/2bMBEDDLntq.
Robimy zakupy. Upał okropny więc obowiązkowy arbuz, lody i dużo wody. Piotrek w pocie czoła walczy z jak najszybszą naprawą ale idzie opornie.
Mamy czas więc posileni postanawiamy ze Staśkiem zwiedzić kościół. Reszta urządza sobie popołudniową sjestę.
-
Po pobieżnym oglądnięciu zabudowań i cmentarza wracamy do kolegów.
Przechodzimy przez mostek i tęsknie wpatrujemy się w nurt rzeki.
Zastanawiamy się czy by się tam nie ochłodzić ale te dywagacje przerywa nam przyjazd GAZów na czeskich numerach.
Oni również umęczeni upałem i jazdą po górach zjechali z nich na zakupy.
Rozmawiamy o pojazdach, wymieniamy się informacjami o celach podróży.
Zapatruję się w jednym z gazów na stan opon (niemal slicki!), na co jeden z Czechów macha ręką (maniana) i się śmieje.
Jest sucho więc pewnie zacznie się przejmować kiedy popada.
Piotrek w końcu uporał się z niedomaganiem więc zbieramy się do dalszej drogi.
Jedziemy jednak w niewłaściwym kierunku i dopiero za ok.2km GPS woła i zawrócenie.
Mamy więc możliwość ponownie pomachać naszym południowo-zachodnim sąsiadom ;)
-
Dobijamy do drogi nr 18 i nadganiamy po asfalcie trochę kilometrów.
Mijamy większe miasto Borsa a następnie skręcamy w Statiunea Borsa w boczną 18A aby odwiedzić wodospad 'Cascada Cailor".
Ujeżdżamy dosłownie kawałek i z ostatniego mijanego domu woła do nas kobieta, że dalej się nie przejedzie.
Stajemy. Mateuszowi dużo wcześniej, jeszcze w górach (kopalniach) pękł pierścień obejmujący gumowe sprzęgiełko.
Guma w końcu puściła i trzeba to w końcu wymienić.
Jako, że droga nieprzejezdna to ruszam sprawdzić dokąd da się dojechać.
Po około 200-300m natknąłem się na przyczynę. Rzeczka-strumień podmyła brzeg i w jej koryto zawaliła się część drogi.
Mierzę odległość od płotku do wyrwy i jadę do kolegów. Pokazuję zdjęcia, naradzają się czy próbować zaprzęgami a w tym czasie
ja z Grześkiem się zbieramy. Zwierzak również jedzie ale staje zaraz przed wyrwą przez którą solówki przepyrkały boczkiem.
-
Mijamy opuszczone pokopalniane zabudowania , wspinamy się mozolnie i powoli coraz wyżej i wyżej. Na rozstajach jedziemy w złą stronę
i docieramy do kamieniołomu, którego budynki minęliśmy poniżej. robimy pamiątkowe fotki i wracamy nieco w doł https://goo.gl/maps/PWRinMnRYo52.
Niestety dalej jechać już nie sposób. Duży stok, zarwany zjazd i podjazd. Schodzimy z motocykli i szykujemy się do podejścia pieszego.
Nadchodzą Krzesi i ŚmigielP oznajmiając nam, że Zwierzak próbował ale nie przejechał wyrwy.
Wspinamy się kawałek we czterech pod strome podejście. Młodzi odpoczywają bo się zasapali. Dzień wcześniej dość wydłużyli sobie wieczór ;)
Ruszamy z Grześkiem we dwóch, młodzi do nas mają dołączyć kiedy odsapną.
Na dole widać było już księżyc, w górach słonko jeszcze świeci ale w cieniu i przy północnych zboczach czuć już chłód. Jest około 18:30-19 tej.
Nie widzimy żadnych oznaczeń szlaku ale ponoć idzie się około 20-30min.
-
Stromym zboczem idziemy z Grześkiem 100m, po kolejnych 100m idę już 10m za Grześkiem i coraz bardziej odstaję.
Może to już ten wiek ;) ale szybko podbudowuję się myślą, że Grzesiek pochodzi przecież z gór i jest 5 lat młodszy :D
Strome przechodzi w łagodniejsze a potem niemal już po płaskim.
Zajmuję się zdjęciami, dzwoni do mnie znajomy i w końcu tracę Grześka z oczu.
Idzie się i idzie, wodospadu nie słychać ale jednak trasa dobra bo daleko w dole słychać strumień.
Na wodospad wychodzi się nagle zza zakrętu i pierwsze wrażenie zapiera dech w piersiach! https://goo.gl/maps/6SyWkR3tXFt
Ponoć jest to jeden z najwyższych (o ile nie najwyższy) w Karpatach http://www.eurogory.com/gory_rodnianskie/cascada_cailor.php.
Szkoda, że dotarliśmy tam tak późno i w okrojonym składzie bo pewnie byłaby powtórka z Cascada Sapanta ;)
Grześka dostrzegam już wdrapującego się pod samą wodną kipiel.
Robię mu fotkę, schodzi więc po nim ja. Pod wodospadem czuć jaki człowiek jest mały i słaby wobec sił natury...
Będąc na górze dostrzegam w dole, że ktoś jeszcze nadchodzi.
Z daleka nie widać kto to i jeszcze podpiera się laską ale w końcu rozpoznaję umordowanego Zwierzaka.
Jemu to podejście również dało w kość.
-
Schodzę szybko na dół. Pamiątkowa wspólna fotka. Zwierzak informuje, że młodzi odpuścili bo brakło im pary.
Następnie jeszcze on wdrapuje się na górę aby zostać pokropionym wodą.
Schodzimy niechętnie na dół. Słońce już chowa się za szczyty a tu jeszcze trzeba zejść i mamy jechać dalej.
(Zdjęcia niespecjalnej jakości gdyż przy słabym świetle ten aparat lub fotograf już sobie nie radzi)
-
Kurka rurka, chyba zbyt szczegółowo to opisuję i pokazuję bo dopiero dzień 4ty a tyle fotek trzeba reformatować i z pisaniem schodzi.... szybciej się opowiadało na zlocie ;)
-
Czytam i ogladam,aż już się wystraszyłem że usunąłeś wątek ;)
-
W tym wcześniejszym miejscu nie pasował. Tu jego miejsce.
-
Schodząc na dół debatujemy nad śladami opon w koleinach.
Cholernie stromo a coś dało radę podjechać i to jeszcze w tak głębokich wyrwach.
Zagadka wyjaśni się dopiero na drugi dzień.
Na dole tam gdzie zostawiliśmy motocykle spotykamy najmłodszych oraz WOjtka.
Nie wiedzieli, którędy iść więc uderzyli wzdłuż a potem korytem strumienia.
Uszli dość sporo ale, że nie natrafiali na wodospad to zawrócili. Łatwo na pewno nie mieli.
Wróciliśmy do Mateusza, który skończył naprawę i już niecierpliwie na nas czekał wraz z obydwoma Piotrkami.
Było już około 20-tej lub nawet po więc namawiam kolegów na biwakowanie na poletku przy zabudowaniach,
tym bardziej, że właśnie rozstawiają tam namioty piesi turyści z Węgier czyli idzie się dogadać z gospodarzami.
Wszyscy chcą jednak jechać dalej do miejsca gdzie byli 2 lata wcześniej.
Grzesiek nie ma ładowania ale jeździł bez świateł i oszczędzał prąd w baterii na taką właśnie chwilę.
Ma żarówkę LED więc mały pobór prądu. Twierdzi, że da radę. Ruszamy, jest jeszcze widno ale szybko nadchodzi szarówka.
Wjeżdżamy w serpentyny i zaczyna się znów ostra wspinaczka w górę https://goo.gl/maps/5jErEoXsBTS2 tym bardziej, że już ciemno.
Na wypłaszczeniu widzę w oddali jakieś budynki więc staję (jadę ostatni) i pstrykam w pośpiechu dwie fotki.
Chowam szybko aparat i widzę z przeciwka wracającego po mnie Zwierzaka.
Ruszam, on zakręca i jedzie za mną. Mijam monastyr ale Zwierzaka nie ma już w lusterku.
Zawracam więc. Czeka na mnie przy parkingu oznajmiając, że jedziemy za resztą w bok na biwak https://goo.gl/maps/TnJahmwqszN2
-
Jadę może ok.200-300m i natykam się na długą kałużę ( https://goo.gl/maps/oTH26FR1HAk ) i obok niej Grześka, który próbował
objechać ją bokiem ale ugrzązł w bagnisku i nie może wyciągnąć Awo.
Skoro zaprzęgi przejechały to ryzykuję i jakoś mi się udaje nie zamoczyć powyżej butów. Staję i idę pomóc Grześkowi
ale Zwierzak już go wyszarpuje z grzęzawiska i przechodzi zaraz do mnie.
Dla Zwierzaka ta kałuża to niemal pestka więc we trzech docieramy do czołówki, która czeka na nas trochę dalej.
Gdyby ktoś mnie i Grześka wtedy poinformował, że czeka nas ekstremalny wyjazd górski to byśmy zostali na dole i nie ryzykowali tego co się przydarzyło...
Wyjazd był planowany pod zaprzęgi i trzech kolegów było w tym miejscu dwa lata wstecz ale zdaje się, że na górę dostali się za dnia.
Ruszyliśmy wspólnie. Zaprzęgi pierwsze. Początek jeszcze nie taki zły ale już obok tego miejsca https://goo.gl/maps/zwMnPf2Xz9F2 zaczynam mieć obawy czy dam radę.
Motór ledwo idzie na pierwszym biegu a na wyboistej kamiennej drodze mało co widać z 35W oświetlenia. Światło się załamuje na przyłbicy kasku więc ją podnoszę.
Kątem oka widzę stada owiec spędzone i zagrodzone drewnianymi żerdkami. Wyprzedzam Zwierzaka.
Nagle słyszę ujadanie psów i po chwili wiem już, że biegną do nas. Psy niemal do pasa więc kita i zapierdzielam ile się da.
Zwierzak ma przechlapane bo psy skupiają całą swoją uwagę na nim i gonią go przez co najmniej 200-300m.
Opędza się ale dranie nie odpuszczają i chcą łapać za nogi. Dają nam spokój dopiero kiedy minęliśmy ostatnie zagrody owiec.
Wróciły kiedy nie byliśmy już zagrożeniem dla stad.
Jadę jeszcze kawałek i widzę, że koledzy się znów zatrzymali w oczekiwaniu na nas dwóch.
Krzyczę z daleka, że ledwo co jadę i żeby mi zrobili miejsce. Jednak jest zbyt wąsko więc muszę się zatrzymać. Łapię przednim a tu ślizg i w dół, dopiero tył mnie zatrzymuje.
Jestem zlany potem a chłopaki już ruszyli. Daję gaz, popuszczam sprzęgło a motór nie ma siły się zabrać. Krzyczę, żeby mnie ktoś pchnął, ktoś podbiega pomóc i jakoś ruszam.
Grzesiek jedzie tuż przede mną. Udaje nam się w końcu nieco rozpędzić maszyny na nieco mniejszych nachyleniu.
Odskakujemy "plecom" jakieś 100m. Czołówka jest ok.50m przed nami.
Chyba to Mateusz i ktoś jeszcze. Nie wiem, nie widać dalej niż ze świateł. Noc.
Nagle Grześka ściąga w bok i wpada w jedno-metrową wyrwę długą na około 30-40m rozmytą przez wodę. Przewraca się ale krzyczy, że nic mu nie jest i żebym jechał https://goo.gl/maps/546GcbFbPXU2 .
Prawdopodobnie i tak bym się tam nie mógł zatrzymać bo też bym zaraz leżał. Było bardzo stromo a silnik ledwo kręcił. Wszystko przy prędkości 5-10 km/h.
Jadę ale odwracam głowę i widzę, że Grzesiek podnosi się z motorem. Napieram więc dalej. Byle do przodu, byle do płaskiego.
Jest mniej stromo więc się zatrzymuję i słyszę, że Awo już odpalone i idzie na obrotach. Ruszam.
Rozpędzam się i rżnę i ja. Ujechałem kawałek, widzę Mateusza, doganiam go i jestem jakieś 30m za nim. Znów stromizna i kamienie.
Mateusz zwalnia, ja cisnę, żeby wjechać. Jednak eMa łapie zadyszkę. Krzyczę do niego, żeby jechał. Stoi.
Próbuje zjechać i wziąć go po lewej, rusza jednak a ja wpadam w wykrot.
Przód mi nurkuje, udaje mi się go utrzymać. Jednak brak oleju w teleskopach robi robotę.
Sprężyny gwałtownie cofają po nurkowaniu i dodatkowo koło uderza w w wyniosłość wykrotu.
Podbija mnie, ręce nie utrzymują, próbuję skontrować prawą nogą ale but obsuwa mi się z kamienia i tracę stabilność, leżę na prawym boku.
Lewa goleń obita chyba przez podnóżek, z prawą nogą uciekłem. Z tyłu nagle krzyczy WOjtek, żebym się zbierał bo jak stanie to nie przejedzie.
Zrywam się i podnoszę sam - chyba adrenaliną - obładowanego jucznego muła. Silnik nie zgasł i jakoś na pół sprzęgła z rozbiegiem ruszam dalej.
Nie wiem czy bym to powtórzył i nie chcę próbować drugi raz. Noc więc może to wszystko jest wyolbrzymione przez ciemności.
Zaprzęgi mają jednak teraz łatwiej. Jadąc solówką nie wiemy gdzie można postawić nogę gdy się trzeba podeprzeć. Zaprzęg ma ten trzeci punkt...
To był najgorszy moment w całym wyjeździe. 20-30min, którego nie zapomnę do końca życia, chyba, że coś padnie na rozum.
Za tymi kamieniami natykam się na czekające zaprzęgi. Czekam i ja. Zaczynam dopiero odczuwać ból w prawej nodze i lewym barku.
Po kilku minutach dociera cała ferajna. Z Grześkiem postanawiamy się rozbić gdzie popadnie. Jednak koledzy pocieszają nas, że to już koniec.
Jedziemy jeszcze 100-200m i zalegamy pod wzniesieniem na wypłaszczeniu.
Grzesiek opowiada, że miał problem aby odpalić i wyjechać z tego wykrotu w który wpadł. Jedyna, kita , półsprzęgło i bieg z motorem dopiero to umożliwiły.
Noc bardzo ciepła, wiatr jak nasz halny. Rozbijamy namioty. Grzesiek umordowany nie ma na to ochoty i postanawia spać pod plandeką.
Posilamy się, idzie napitka. Mijają emocje. Po posiłku kładę się na trawie na karimacie i leżąc dostrzegam tyle gwizd ile tylko widać tam gdzie nie ma
rozświetlonego nieba przez światła miast i wsi, czyli jasnych nocy http://www.geekweek.pl/aktualnosci/27184/polska-staje-sie-coraz-jasniejsza.
Fantastycznie....
Zdjęć tylko cztery i mało co na nich widać ale tyle udało się zrobić. Trzy z dołu, jedno u góry po wyjechaniu.
Porada praktyczna na jazdę w terenie po nocy. Latarka czołówka bardzo przydatna. Miałem i nie założyłem...
-
W mordę jeża (sorry Jeżu :) ), a mnie się wydawało, że ciężko było we dwójkę z bambletlami na podjeździe w Brennej. Normalnie jak to czytam to czuję swąd spalonych okładzin sprzęgłowych i zapach palonego oleju.
-
W Brennej podjazd był hardcorowy ale krótki.
Ten ekstremalny w Rumunii za dnia może też byłby hardcorowy.
Kiedy noc to i wilki większe ;)
Tam gdzie wyrżnąłem to na podobnych kamulcach jak na zdjęciu nr 36 czy 43.
Poza tym przed wyjazdem uzupełniłem olej w teleskopach i amortyzatorach jednak 3 dnia po jeździe w górach już go nie czułem.
Na dołkach nie tłumiło tylko bujało na sprężynach.
Szczelność u mnie pozostawia wiele do życzenia. Trzeba robić, nie ma kiedy i tak się dolewa z roku na rok ;)
-
Usnąłem dość szybko, chyba jakoś zaraz po północy. Podobnie reszta kolegów.
Długi dzień, zmęczenie trasą, upał i ten morderczy podjazd więc nie było sił na balowanie.
Rano obudziło mnie bzyczenie. Muchy? Otwieram oczy i pod tropikiem widzę kilka pszczół.
Jakieś takie chude i mizerne. Może dzikie? Nie wydostaną się, nie dośpię przez to bzyczenie.
Godzina po 6:30... wychodzę ze śpiworu, zakładam buty, wychylam głowę z namiotu i... mnie zamurowało....
Co za widoki! Przyjemny chłód poranka. Stado pasących się luźnych koni pasących się obok naszego biwaku...
Wstaje też WOjtek i również ulega czarowi miejsca i okolicy. Reszta jeszcze śpi.
Choć bym nie chciał powtarzać tego nocnego wyjazdu to jednak popłacił dla tego poranka.
Bark i noga bolą mniej, będzie dobrze. Motocykl cały. Ciekawe jak Grzegorz i jego maszyna?
-
Odszedłem nieco na bok, zrobiłem kilka fotek z oddali i wróciłem do biwaku.
Koledzy zaczęli się wynurzać z odmętów nocy.
Grzesiek jeszcze chrapie znaczy żyje ;) Za chwilę jednak i on wstaje obudzony pierwszymi rozmowami.
Wszyscy zauroczeni górami. "Jesteśmy na naszym dachu świata" mówi, któryś z kolegów.
Najmłodsi już nie pamiętają, że nie mają dostępu do internetu a telefony komórkowe nie mają zasięgu.
Liczy się tu i teraz...każdy cieszy się tą chwilą oderwania od rzeczywistości.
Wkrótce zaczyna się jednak zwykła krzątanina, wypróżnienia, ablucje, przygotowywanie śniadań.
Krzesi bierze krzesełko i oddala się 100m od biwaku. Kontempluje...
-
Pytanie do Łukasza "Cejrowskiego" - to była sześciodniówka dla zabytków czy wyjazd turystyczny? ;)
-
Krzysiek, sam nie wiem co to było ;)
Sześciodniówki to był wyścig z czasem i pewnie bardziej przej...ne niż ten wyjazd.
Tu nas nikt nie gonił (chyba, że sami nawzajem) jak na tamtych rajdach, więc to była turystyka (hmm) górsko-asfaltowa :D
Takie tam drogi, cóż zrobić. Endurakiem byłoby łatwiej. Pewnie nawet moim KaZetem.
Nie przewidywałem aż takiej skali trudności aczkolwiek po wyjeździe na Ukrainę w 2011 i podjazd na Przełęcz Legionów, wiedziałem, że może być trudno.
Tak dla zorientowania się ;) https://get.google.com/albumarchive/116122909327564858789/album/AF1QipPt4CpfCD-rgW96Sgtjo9Olp-ynKLI3p3msJ77l/AF1QipMzUHVcOWHNDLevzHmEVqWMDb3qm-gKFvoKuA5H
Nie byłem z chłopakami na żadnym wyjeździe zagranicznym od 2011 więc nie mam porównania czy ich kolejne na Ukrainę, Białoruś i Rumunię były podobne.
Gdyby popadało to mieliśmy z Grześkiem nie wyjeżdżać z chłopakami w górskie drogi tylko jechać wokół asfaltami i szuterkami.
Mateusz zresztą zapewniał, że nie będziemy się ujeżdżali tak jak można wokół komina, kiedy w razie W masz do kogo zadzwonić i prosić np. o lawetę.
Wyszło jak wyszło i dało do myślenia. Czy było warto?
Generalnie TAK.
Wolę być niż mieć.
Awo to nie jest rzadkość a jak będzie mi go szkoda to może zostanę kiedyś kolekcjonerem. Na razie wolę być aktywnym motocyklistą.
Zepsuje się to się naprawi, lakier i powłoki odnowi...kiedyś.
Może za rok, za dwa, za dzień, za ....kto wie kiedy na nas trafi, więc od czasu do czasu myślę, że trzeba się odważyć i podjąć wyzwanie.
Ostatnie lata mniej jeździłem (mała córa) więc tym wyjazdem nadrobiłem zaległości :D
Szkoda, że do Rumunii nie pojechałem minionymi latami wraz z Michałem i Kosmo. Wiele lat z Michałem wspólnie nakręcaliśmy się na ten kraj.
Myślę, że kiedyś się jeszcze uda, może nawet w większym gronie Awo? Po to piszę tą relację, żeby zachęcała a nie odstraszała.
Każdy ma swój sposób na jazdę. W grupie trzeba to tylko wypośrodkować więc kolejnym razem będzie więcej asfaltów ;)
Trochę pofilozofowałem ale postaram się nie bredzić więcej, żeby nie rozpoczynać polemiki nad wyższością świąt (czyt. różnego spojrzenia w podejściu do motocyklizmu).
-
Nie wiem jak dla innych , ale dla mnie relacja SUPER ! :o , to jak dobry serial ;) :D chyba taka pierwsza na naszym Forum , codziennie zaglądam do wątku , nieraz nawet późno w nocy ;) z nadzieją ,że Luks coś " naskrobał " . Szczegółowe opisy miejsc i zdarzeń powodują uczucie jak by się było tam z Wami . Twoja relacja spokojnie nadaje się na artykuł do motocyklowego czasopisma :o . Mam cichą nadzieję ,że " serial ' będzie trwał dalej , w końcu z gór musieliście zjechać i wrócić do domu ;) :D .
LUKS- wielki szacun ! Pozdrawiam :D - Janusz -jawol
-
Dziękuję za wspierające słowa.
"Cejrowskich" nie brakuje i na tym forum.
Np. w czasie gdy byliśmy na Rumunii dwaj Jeżowcy (jeden były Awokowiec) objechali Bałtyk - 6000km...... to gdzie moje 1900km nawet z okładem...
Postanowiłem pisać po kawałku bo na tyle jest codziennie czasu i stworzyłem niechcący "serial" ;)|
Żeby opisać całość zeszłoby do zimy a tak jakoś idzie małymi odcinkami.
W końcu musieliśmy zjechać z gór ale to dopiero na wyjeździe z Rumunii. Ten kraj wszakże w większości górzysty.
Tu jeszcze fotka z wyprawy kolegów z 2014, miejsce gdzie psy przestały gonić Zwierzaka podczas tegorocznego nocnego wyjazdu.
-
To są właśnie wyprawy - tylko czytając Twój opis chyba akurat w tą trasę Awosem bym nie pojechał i to nie tylko dlatego że szkoda sprzętu (może to już brak młodzieńczej fantazji lub zbyt długa przerwa w jeździe? ) - szacun.
Na jednym zdjęciu jest głęboka "koleina" i podpis że ktoś tu jeździł - ano wygląda to tak że teraz jest w modzie na weekend zapakować busa na przyczepce motocykle typu Enduro/Cross które na kołach nie zawsze by tam dojechały i wypad do Rumuni pojeździć po górach - znam osobiście takich ludzi i jak im opowiem o waszej wyprawie (gdzie i czym) to trochę zmaleją ;)
To po tym tylko czekać na relację - Awosem przez świat - nie koniecznie boso ;)
-
Dla mnie każdy wyjazd i nie zawsze na kołach jest czymś ciekawym,nabijanie kilometrów na siłę i mierzenie się z własną słabością to już nie dla mnie aczkolwiek moje zamiary też są tego wykładnikiem,dziś objechałem swoje 140km i ostatnie 35km na patyku bo pękła linka gazu,zakwasy ręki pewnie przez tydzień będą.Dla Łukasza pełen szacun :),miło się czyta i też by się tak chciało,ale nie koniecznie inne kraje,doceniamy nasze piękne rejony,a i kilometrów nakręcimy do bólu :)
-
"Cejrowskich" nie brakuje i na tym forum.
Np. w czasie gdy byliśmy na Rumunii dwaj Jeżowcy (jeden były Awokowiec) objechali Bałtyk - 6000km...... to gdzie moje 1900km nawet z okładem...
Na szczęście takich rzeczy nie da się zmierzyć "centimetrem" i porównać. :)
Łukasz, nie patrz na innych i rób swoje. Jak mawiał klasyk - życie stygnie. Grunt, żeby nie zabrakło czasu... :)
jeden były Awokowiec
Nie taki znowu były. W garażu zdecydowanie więcej enerde niż sojuza. :)
Postanowiłem pisać po kawałku bo na tyle jest codziennie czasu i stworzyłem niechcący "serial" ;)|
Żeby opisać całość zeszłoby do zimy a tak jakoś idzie małymi odcinkami.
Dobrze się czyta, dawkujesz emocje. Z niecierpliwością czekam, kiedy w końcu wrzucicie czwarty bieg. :)
A poważniej - trzeba pomyśleć o jakimś wspólnym (dwu + czterotakty) zwarciu szyków i machnięciu jakiejś małej dłuższej wyprawy. Czuję, że wszystko zmierza w tym kierunku...:)
-
jeden były Awokowiec
Nie taki znowu były. W garażu zdecydowanie więcej enerde niż sojuza. :)
No to mam nadzieję, że do 4-takta a nie DKW-IFA-MZ ;)
Piotrze, z tego objazdu Bałtyku powstaje/powstała jakaś relacja?
-
Cieszymy się górami, widokami, pustką. Śniadanie z konserw nawet lepiej smakuje ;)
W trakcie spożywania nadjeżdżają auta 4x4. Zaczynają nam machać więc szybko się orientujemy,
że to poznana kilka dni wstecz ekipa z PL.
Ponoć spali na przełęczy ale nie widzieliśmy ich w Cabana Alpina zatem musieli albo dobrze się schować, albo przyjechać
w nocy po nas lub nocować w monastyrze. Któryś z kolegów pochwalił się im, że wyjechaliśmy
tu w nocy więc dziwnie na nas zaczęli spoglądać. W sumie bardzo sympatyczna ekipa tylko, że .... samochodziarze.
Zrobiliśmy pamiątkowe zdjęcia, pogadali i cały ich tabor ruszył dalej.
Ciekawie wyglądali z oddali kiedy ciągnęli gęsiego wzdłuż grzbietów.
Nam się na razie nie spieszy. Spokojnie dojadamy i kończymy pakowanie. Jedni szybciej, inni się wleką.
Ktoś pojechał drogą wstecz, ponoć widoki z drugiej strony gór równie fascynujące. W nocy choć oko wykol widać było tyle co z lamp.
Nadszedł w naszą stronę pasterz ze stadem owiec. Próbowaliśmy coś z nim zagadać ale chłopina
tylko się uśmiechał i nawet na migi nie szło mu wytłumaczyć, że chciałbym kupić skórę z barana.
W końcu tylko pokazał palcem na odległą wieżę przekaźnikową i wymruczał "cabana". Cigareta i kielonka przyjął i na tym się skończyło.
Przejechałem się jeszcze Zwierzakowym zaprzęgiem i kolejny raz stwierdziłem, że ruchol z trzema kołami nadal mi nie leży.
-
Piotrze, z tego objazdu Bałtyku powstaje/powstała jakaś relacja?
Nie czytałeś na forum Iżowym? Chłopaki chyba ze dwadzieścia stron zapisali i wkleili setki zdjęć :o
-
Trzeba się było zarejestrować na jeżowe co też w końcu uczyniłem. Czekam na autoryzację aby móc nadrobić zaległości. Dzięki Marek, byłeś bardziej przekonujący niż telemarketer ;)
-
Wszyscy już spakowani więc ruszamy z Grześkiem pierwsi.
Klimat i widoki przyprawiają o zawrót głowy bo nie wiadomo czy patrzeć na drogę czy na góry.
Kolejny raz szybko oddalamy się od zaprzęgów ale na każdych rozstajach czekamy gdyż
nie zaktualizowałem (nie wyłożyłem na wierzch) arkusza papierowej mapy.
Mijamy we dwóch to miejsce https://goo.gl/maps/dXD7vEZfaL22 gdzie wyskakują na nas psy pasterskie.
Jestem z przodu więc Grzesiek w opresji. Na szczęście stado musiało być gdzieś dalej bo nie były bardzo napastliwe.
Trochę błota na drodze, które omijamy bokami. Zaprzęgi jednak muszą przejechać to na przestrzał.
Tracimy z widoku ogon więc stajemy i czekamy. Mija 5min a kolegów nie ma.
Grzesiek kładzie się w pełnym rynsztunku w zacienionym "zielonym fotelu" z mchu i trawy gdzie momentalnie zapada w drzemkę.
Po około 15 minutach widzę pierwszy zaprzęg na zakręcie oddalonym od nas o jakieś 300m. Staje tam. Cofam się więc pieszo.
W międzyczasie dojeżdżają kolejni. Rejwach w lesie, znaleźli źródełko i uzupełniają zapasy wody "technicznej".
W wodę pitną zaopatrywaliśmy się w sklepach. Do mycie pozyskiwali ze strumieni, kranów na stacjach i właśnie górskich źródełek.
Bukłaki pełne więc jedziemy dalej w stronę wieży przekaźnikowej i miejsca Cabana Fantana Stanchii o którym mruczał pasterz https://goo.gl/maps/ArF6QpPk7C72 .
Tempo ślimacze w porównaniu z dniem minionym.
To było miejsce w którym trzech kolegów, którzy byli tu już wcześniej chciało spędzić jak najwięcej czasu i totalnie się wyluzować.
Gdybym miał tam ponownie wrócić to teraz myślę o tym miejscu podobnie. Sielska włóczęga.
-
Jesteśmy w Cabana, zatrzymuję się i czekam na kolegów aby zrobić zdjęcia.
Nagle z bocznej drogi wypadają dwaj motocykliści na enduro.
Zatrzymują się na nasz widok, gaszą maszyny, ściągają kaski, gęby roześmiane, euforia spotkania.
Powitanie, padają pytania czy mówimy po angielsku i skąd jesteśmy?
- My z PL a Wy?
- Szwajcaria.
- Z Polski? Od kiedy w Rumunii i co robicie tymi weteranami w górach?
- To samo co Wy.
- "Are you crazy?"
Wszyscy w śmiech :D
Po wymianie tych informacji nadjeżdża więcej "Helwetów" również zdumionych obecnością weteranów w tym miejscu.
- Wiecie gdzie się pchacie?
- Wiemy
- Ale tam są przerąbane drogi. Dziury, stromizny, wyboje.
- Trudne też są w druga stronę
i znowu śmiech.
Rozmowa toczyła się dalej ale jej już nie słuchałem bo Grzesiek jako jedyny złapał zasięg w telefonie więc skwapliwie z tego skorzystałem i puściłem esemesa.
Cieszą się oni, cieszymy my. Chyba WOjtek wymienia się kontaktami.
Jeden z nich mówi mnie i Grześkowi, że ma kolegę posiadającego Awo-Simsona i znają te motocykle
ale musi zrobić naszym fotkę bo kumpel nie uwierzy, że takie spotkał w rumuńskich górach.
Oglądam ich maszyny. Są bez większych bagaży. Wychodzi na to, że oni jadą na pusto czyli wnioskuję,
że prawdopodobnie od hotelu do hotelu i jeśli dobrze ich zrozumiałem to mają wóz techniczny czyli transport z i do Szwajcarii.
Czyli kolejne potwierdzenie na powyższy opis makowca przedstawiający inny sposób na wypady zagraniczne.
W sumie gdy się ma mało czasu a kraj odległy... ważne żeby jeździć.
Endurowcy jadą dalej.
Zwierzak wpada na ciekawy pomysł na kolację na dzień dzisiejszy.
Wokół prócz bydła i owiec pasą się kozy. Kupimy małe koźlątko, Zwierzak je spęta, będzie wiózł w koszu i na wieczór zaszlachtuje.
Najmłodsi czyli Stasiek i Wiktor robię trochę przerażone oczy, niektórzy dziwnie się zniesmaczyli.
Zwierzak idzie pogadać z Rumunem, który wyszedł zaciekawiony obecnością tylu motocykli.
Trochę po rosyjsku, trochę na migi próbuje ubić interes. Jednak dostaje odmowę.
Kozy mleczne a wśród koźlątek nie ma capka więc samice też do odchowania i na mleko a nie na sprzedaż.
Nici z pieczystego... niektórzy zasmuceni, inni odetchnęli z ulgą ;)
Jakby mięso na talerzu miało być skąd? No, ze sklepu :D
-
Znalezione na youtube - trasa transfogaraska w sezonie
https://www.youtube.com/watch?v=vJJG5HIG1bQ
aut jak mrówków ;)
Tu nieco inna jazda z naszej wyprawy ;)
https://www.youtube.com/watch?v=0nL7kVgeNLQ
Jest filmik z drugiego wodospadu i jeszcze jeden, który wyprzedza moją relację.
Podjazd średni ale niektórych zaskoczył wraz z nawierzchnią, która akurat co właśnie się za nami tworzyła (walec).
-
Opuszczamy "Cabanę". Jakoś tak zwykle wychodziło, że przeważnie wraz z Grześkiem startowaliśmy pierwsi.
Nie wiem czy mieliśmy włączoną jakąś klapkę z nazwą "napieranie" ale bardziej niż często momentalnie gubiliśmy zaprzęgowy ogon.
Tak stało się i tym razem. Zjazd trudny tak jak informowali Szwajcarzy (w nocy byłby bardzo ryzykowny ;) )
Za to widoki na trasę przyprawiały o ciarki. Te szlaczki, te serpentynki, podjazdy, zjazdy i wszystko szutrowe i przede wszystkim suche czyli bezpieczne.
https://goo.gl/maps/jp1ZDmGLTu32
Nie mogę wrzucić filmów (format .avi) więc domyślam się, ze się nie da ze względu na objętość.
Chyba, że zna ktoś sposób aby je skompresować i jakoś wrzucać na forum?
-
Tam gdzie krowy jest rozjazd ale popatrzyłem na mapę i wypada, że zjeżdżamy w dolinę.
Nie spieszymy się gdyż cały czas nie widać ani nie słychać kolegów.
Mija nas ciągnik siodłowy z naczepą wyładowaną ściętym drzewem.
Tylko kierunek obrał "nie ten". był pełny więc zamiast jechać w górę powinien w dół. No cóż, zagwozdka.
Stanęliśmy, postali chwilę, przegrzali bo w dolinie już grzało dość więc poszli do strumienia nieco się ochłodzić.
Słyszymy z oddali jakiś silnik ale tylko jeden i po dłuższym nasłuchiwaniu dochodzimy do wniosku, że to nie motocyklowy.
5, 10, 15 minut i powyżej korytem strumienia wyjeżdża ciągnik do zrywki drzewa.
Nic innego tylko ten pojazd musiał zostawić ślady w tych wyrwach i na podejściu pod wodospadem, który odwiedziliśmy poprzedniego przedwieczora.
Dlaczego jechał korytem strumienia? Poślizg od wody - praktycznie.
-
Stanęliśmy obok zrzuconych drzew więc trzeba przestawić motocykle gdyż zaraz ciągnik dojedzie w to miejsce i zrzuci ładunek.
Patrzymy na jego napędy, opony, słuchamy obrotów potężnego silnika na niskim przełożeniu i już się nie dziwimy, że to ustrojstwo może wspinać się niemal jak kozice.
Pozdrawiamy kierowcę, on nas i przyglądamy się rozładunkowi. Stary wyga ekspresowo zrzuca drzewo i wraca z powrotem tą samą drogą.
kolegów nadal nie ma a minęło już z 20 min.
Przetaczamy się jeszcze dale w dolinę i stajemy na rozjeździe przy moście. https://goo.gl/maps/XQ19yUpwoCM2
Czekamy w cieniu kolejne 10min. Słyszymy w końcu jakieś głosy, tylko, że nie było wcześniej słychać motocykli.
Mieliśmy obawy, że koledzy pojechali wcześniej inna drogą więc postanawiamy się wrócić.
Ujeżdżamy do miejsca zrzutki drzewa i tam zastajemy całą ferajnę. Kąpią się i są jacyś nazbyt uszczęśliwieni.
Gdzieś wcześniej w ruch poszły napoje rozrywkowe i stąd to opóźnienie....
-
Co mamy z Grześkiem począć? Dołączamy do kolegów.
Wody tyle co do kostek więc albo leżymy plackiem w strumieniu albo się nawzajem polewamy i zaznajemy ochłody.
Miłe nicnierobienie do czasu aż po około pół godzinie przegania nas z wody kolejny kurs ciągnika z drzewem.
Zwierzak podziela nasze przypuszczenia, że bardziej niż prawdopodobne to ślady tego pojazdu, które widzieliśmy.
Czekamy aż ciągnik wróci i znów na leżakowanie do wody. Zupełne odprężenie ale jak do tej pory tośmy się na ten dzień nie najeździli.
Taki jednak plan miał nasz Ataman, aby po tych górach się poszwendać.
-
Ale za to wyglądacie jak dzieci na koloniach,jak dla mnie jeden z ciekawszych dni ;D
-
Ale za to wyglądacie jak dzieci na koloniach,jak dla mnie jeden z ciekawszych dni ;D
Święta racja, jak dzieci na wakacyjnych koloniach, bardzo dobre określenie
Z ludzkiej przyzwoitości nie mogę wrzucić co "ciekawszych" zdjęć.
Był naprawdę totalny luz. Najmłodsi mieli ubaw ze starszych ale im tez się w końcu udzieliło.
Kto polewał wodą? Stasiek, syn Atamana.
Tu mój film z tego miejsca, zamieszczony na koncie Zwierzaka. Z moim nie całkiem poważnym i udanym komentarzem ;)
https://www.youtube.com/watch?v=FMaydBnPHCc
Słabo, że Zwierzak wrzucił kilka filmów z dni następnych i jest wyprzedzenie relacji ale postaram się chronologicznie do tych filmów nawiązać i opisać.
-
Widać, że wycinka lasów w Rumunii to już sprawa przemysłowa na globalną skalę
http://www.geekweek.pl/aktualnosci/23881/ikea-kupila-sobie-olbrzymi-las-w-rumunii
Czy to akurat te lasy, które mijaliśmy? Być może bo mowa jest o północno-wschodniej części tego kraju.
Jest już popołudnie więc czas zakończyć swawole. Ruszamy wspólnie i zaraz okazuje się, że Szwajcarzy
nie rzucali słów na wiatr odnośnie jakości drogi. Droga roz...na przez transport drzewa. Dziury, wykroty,
pofałdowania na rozstaw osi czyli jazda jak nartami po muldach, pył bo sucho.
Trzeba było się tam napracować rękami i udami. Amortyzatory i teleskopy chodziły na dobicie.
Oleju już zostały chyba resztki. Mokra felga z tyłu. Gumowe tulejki znowu spęczniały.
Ujechaliśmy może 2km i nagle Krzesi stwierdził, że gdzieś zgubił aparat na tych dziurach.
Wraca się szukać. Czekamy na niego https://goo.gl/maps/54q1CnkMyzA2 przy malowniczych skałkach.
Aparat udało się odnaleźć. Po drodze mijamy samotne domostwa, sioła i osady gdzie ludzie żyją jeszcze w "innym wymiarze".
Zdarzyło się widzieć wieprzka samopas na drodze, umorusane rozczochrane same bawiące się dzieci.
Patrząc na mapę wszędzie daleko, drogi katastrofalnej jakości. Gdy popada lub leje to chyba samo błoto.
W zimie to już nie chcę sobie wyobrażać jak tam żyją. Gdzie się uczą dzieci i jak docierają do szkół?
Lekko nie mają .
Jedziemy cały czas doliną rzeki Salhoi i docieramy do miejsca gdzie wpada do Tibau https://goo.gl/maps/H68Z6Ejf2mB2
Mateusz zaczyna już wypatrywać miejsca na biwak https://goo.gl/maps/uWp3LV3r9fE2.
Nie ma ciśnienia na dłuższą jazdę ale postanawiamy, że połowa z nas pojedzie do najbliższego sklepu i miejsca z zasięgiem telefonu.
Jedziemy więc jeszcze jakieś 15km w dół rzeki i do przekaźnika telefonii komórkowej.
Dzwonię w końcu do domu, śpiewamy na pięć głosów "100 lat" mojej lubej, składam osobiste życzenia
i szybko jedziemy szukać sklepu w miejscowości Carlibaba https://goo.gl/maps/9v4XUvQy7ZB2 .
Robimy zakupy. Zwierzak proponuje pojechać ściągnąć pozostałych kolegów w dół (przyp. brak zasięgu).
Z Grześkiem mamy już dość jazdy po tych wertepach.
Po drodze minęliśmy dość dobre miejsce na biwak więc tam wracamy https://goo.gl/maps/kMd9NhEZsmx ,
jednak obaj Piotrkowie decydują się jechać w pogoni za Zwierzakiem.
Im widocznie mało było dziur i rajcowała ich jazda mocno wybojowa ;)
I tak na jedną noc biwakowaliśmy osobno bo kiedy Zwierzak już ruszył Mateusza i WOjtka
do wyjazdu to jego ciężką pracę w przekonywaniu zburzyli obaj Piotrkowie.
Większość zatem nocowała w górze rzeki - gdzieś chyba w tych okolicach https://goo.gl/maps/ev3vThsRDhF2.
-
Miejscówka na nocleg tylko nieco na uboczu od "głównej" drogi tylko ta boczna przy której biwakujemy też jakaś ruchliwa.
Idziemy jednak na ryzyko i postanawiamy tu zostać. Może nas nikt nie wygoni. To ponoć w Rumunii zdarza się dość rzadko.
Łączka niestety jest przy rzece i tędy przepędzają owce. Cała w drobnych nieczystościach więc miejsce pod namiot trzeba wysprzątać.
Kiedy go już rozbiliśmy i rozkulbaczyłem motocykl to zabrałem się za jego przegląd.
Żadne śruby o dziwo nie popuściły na tych wertepach.
Niestety gumowa tulejka w prawym dolnym uchu amortyzatora jest już w stanie agonalnym.
Przed wyjazdem wymieniłem trzy z czterech gdyż tylko trzy nowe miałem.
Po drodze jechaliśmy przez Dębicę więc zrobiliśmy uzupełniające zakupy w Skuterze i teraz tylko szybka wymiana.
Jeszcze przed zapadnięciem zmroku wymontowuję ustrojstwo i zakładam świeżą sztukę.
Oberwana guma podnóżka idzie spięta na trytkę. U Grześka podobnie. Bez większych niedomagań.
Ognisko, napitki, kiełbaska, tylko warzywa pojechały wraz ze Śm. Piotrkiem...
Ranek rześki bo od rzeki czuć wilgoć ale szybko robi się gorąco. Grzesiek wstał pierwszy i po szybkim śniadaniu
udał się z Awokiem na poranne ablucje. Wziął mnie na ambicje tak, że i ja ze swoim udaję się do rzeki.
Obydwa Awoki odświeżone i czyściutkie. Niespiesznie zwijamy obozowisko myśląc, że nasi "górni" towarzysze też się nie będą spieszyć.
Niestety pomyliliśmy się z tym i około 9-9:30 są już a my w proszku...
Na szczęście Zwierzak ma problem techniczny więc zostaje z nami i usuwa niedomaganie a reszta jedzie do miejscowości Carlibaba i ma tam czekać.
To pozwala nam podgonić i zwinąć się jeszcze w cieniu od drzew. Wcześnie jeszcze a już bardzo gorąco w słońcu.
Zapowiada się upalny dzień.
-
Zwierzak gotowy więc jedziemy szukać resztę naszej kompanii.
W Carlibaba ich nie namierzamy. Wyjeżdżamy na skraj miasteczka i decydujemy się pojechać do nieodległej stacji paliw gdyż Zwierzak ma już braki w baku.
Tankujemy do pełna pod korek i do zapasowych plastikowych pojemników, którymi na wjeździe do Rumunii uraczył nas nasz Ataman.
Dostajemy telefon, że koledzy skręcili w drogę 86A więc wracamy do miasteczka i wbijamy się gdzie trzeba.
Jakiś czas jedziemy asfaltem kiepskiej jakości, który ustępuje nawierzchni szutrowej.
Prędkość prawie się nie zmienia ale jak dla mnie szuterkiem jedzie się dużo przyjemniej.
Też nie jest równo ale tego na szutrze można akurat się spodziewać.
Wioski, lasy, nieco niższe już góry https://goo.gl/maps/k5uxBW49F6y.
Jazda bardzo przyjemna i relaksująca po minionym dniu na wertepach.
Kierunek północny w stronę Ukrainy a potem wzdłuż poniżej granicy na wschód https://goo.gl/maps/qykwjcR9Q1z.
Gorący dzień, chyba około 30-tu stopni więc maszyny zaczynają się grzać. Trzeba je studzić, siebie też.
-
Niektórzy zrzucają górne okrycie, inni gotują się na twardo ;)
Na tym szutrze ruchu nie ma ale jak się szybciej zacznie gonić to zaczyna nosić.
Bardziej na solówce, zaprzęgiem mniej.
Docieramy do Bobeica, widzimy drogą prowadzącą do granicy z Ukrainą, nasza jednak prowadzi w prawo.
Kilometry uciekają w dobrym tempie. Raz pod górkę, raz z górki.
Widoczki są, okolica gęściej zamieszkana niż miejsca z dnia poprzedniego.
Trzymamy się w kupie więc robiąc zdjęcia zostaję z tyłu i wdycham cały pył
wzniecony przez kolegów. Z opuszczoną przyłbicą gorąco ale przynajmniej mniej zgrzyta między zębami.
Lepiej wyprzedzić i jechać z przodu ;)
-
Ujechaliśmy parę kilometrów do krzyżówki i skręcili w drogę 175 https://goo.gl/maps/z356yv5kxwD2
Nie wiem jakiego urządzenia GPS używał WOjtek ale prowadził prawie
bezbłędnie wcześniej wytyczonymi trasami. Nad mapami i wytyczaniem
tras z przewodnikiem siedział Ataman, który poświęcił na to trochę zimowego czasu.
Mapy papierowe 1:100tys to niemały koszt a potrzeba ich było trochę. Chwała mu za to!
Inne większe mapy nie sprawdziłyby się na tych górskich "ścieżkach", którymi jechaliśmy.
Główniejsze drogi są oznaczone ale tych mniejszych nie uświadczysz.
Zaskoczeniem dla nas był jednak brak pasa mapy szerokości ok.20-30km pomiędzy dwoma sąsiednimi arkuszami.
Z tego powodu dotarliśmy dnia poprzedniego do Carlibaba a nie był to nasz zamiar i dlatego wykręciliśmy dłuższą trasę w kształcie zbliżonym do U.
Tam GPS jakoś nas nie wyprowadził tak jak było planowane...
Docieramy do tego miejsca https://goo.gl/maps/dGeZaqxt7xH2 i Grzesiek staje.
Czoło odjechało, cofam się i wraz ze Zwierzakiem analizujemy niedomaganie.
Świeca "czorna" więc użyczam Grzegorzowi moje zapasy i gonimy kolegów.
Skończyły się szutry, droga zmieniła się na betonową a potem na asfaltową zatem można nieco podgonić a i maszyny mniej się grzeją.
-
Doganiamy kolegów przed witaczem powiatu czy gminy i razem wjeżdżamy to tego miasteczka Moldova Sulita https://goo.gl/maps/Cx49FDA5XvL2.
Tutaj niestety kolejny postój spowodowany zakopconą świecą w grześkowym Awo.
Regulacja pływaka na mniejszy poziom i składu mieszanki wolnych obrotów i jest nieco lepiej.
Grzegorz jedzie na chinolskiej podróbce Pegaza, który mi kiedyś wypożyczył i pojechałem
na nim w Bory Tucholskie na nasze forumowe spotkanie. Wtedy spisywał się dość dobrze
i ani razu nie musiałem zaglądać do gaźnika ani świecy. Był nowszy ;)
Podczas tego wyjazdu prawdopodobnie zaczął puszczać na zaworku pływaka.
Wyregulowany więc odbijamy w boczną drogę 87 i znów jedziemy w góry https://goo.gl/maps/57cjFM61yQK2
Trafiamy na dość stromy podjazd, pierwsza załoga staje okrakiem więc bawimy się w kolejarstwo ;)
Każdy czeka aż poprzedzający się wtoczy...
https://www.youtube.com/watch?v=Lmv1vA5LgGc&feature=youtu.be
https://www.youtube.com/watch?v=grdedu_x_R4&feature=youtu.be
https://www.youtube.com/watch?v=c1vtS-WkB0Y&feature=youtu.be
https://www.youtube.com/watch?v=kc0npHTLgUE&feature=youtu.be
https://www.youtube.com/watch?v=wf1HwerSsMQ&feature=youtu.be
-
Najbardziej jednak odpowiadały mi zjazdy (i mniemam, że również kolegom).
Kiedy tylko było wystarczająco stromo nawet oporni w końcu gasili motor i toczyliśmy się "po cichu" na biegu jałowym.
https://www.youtube.com/watch?v=ROBY9f_PDXc
https://www.youtube.com/watch?v=e7qbtdTP8uk&feature=youtu.be
To "po cichu" znaczy, że przy muzyce skrzypienia, trzaskania i stukania wszystkiego co tylko w weteranach może wydawać takie dźwięki :D
Szum powietrza w uszach i chłodzący zefirek....upojenie.
Hamulce cały czas w działaniu i pogotowiu.
Każdy uskuteczniał jazdę raz na jednym a za chwilę na drugim i tak na zmianę aby ich nie przegrzać i spalić okładzin.
Co chwila można natknąć się na obiekty drewnianej architektury. Tego jest tam zatrzęsienie.
Jednak sztuka kamienna objawiła nam się tylko raz ;)
-
Łukasz,napisz trochę o sprawach technicznych,zawsze się zastanawiałem jakie nastawy robiliście dla gaźników jeżdżąc w tak trudnych warunkach,temperatury,ciśnienie,pyrkolenie na 1,2 biegu,jakie świece,na jakich gaźnikach jeździliście na awo,zubażając bardzo skład jak z odpalaniem od rana,a zwłaszcza jak był zagrzany.
-
Nastawy w gaźniku moim standardowe jak w PEGAZ 26 ;)
To jest 1 z chyba 4-ech jaki jeszcze chodzi normalnie i nie jest jeszcze nadmiernie zużyty.
Trzyma wolne i daje się regulować - dysza chyba 45.
Główna to bodajże 110 ale może być i 140.
Nie pamiętam już co jest wsadzone.Ustawiałem go z 2 sezony temu.
Iglica przypuszczam, że na środkowym zapięciu czyli 3/5 rowków.
Ma zadławienie na gwałtowne dodanie gazu - standard.
Jeździ ale nie kuszę losu i nie grzebię ;)
Jedyne co to w trakcie pyrkolenia zubożyłem nieco mieszankę bo świeca
nie była już kawa z mlekiem jak przy jeździe asfaltowej przy domu.
W grupie zaprzęgowe asfaltowej prędkości przelotowe były 60-65 w porywach 70km/h.
Zdarzało się oczywiście i szybciej ale to były epizody na prostych i poziomych drogach.
Tak więc po tym nastawie poprawił się kolor na izolatorze na jaśniejszy.
Spalanie "asfaltowe" ok. 4,25-4,5 l/100km. Oleju nie dolewałem przez ok. 1000km.
Przed wyjazdem było nieco nad stan i ubyło około setki.
Rano odpalenie z podlaniem ale bez przelewania.
Czasem zaskoczył od pierwszego a czasem po drugim. Rzadko trzeba było kopać trzeci raz.
Jak się motocykle zagrzały to zwykle najszybciej eMka.
Paliwo odparowywało, robiło się ubogo i jeszcze bardziej się grzała aż w końcu słabła.
Wtedy studzenie i ponowne odpalanie. U mnie nie nastręczały problemów.
Pomiędzy głowicą a gaźnikiem mam przekładkę z tekstolitu - pomaga.
Tak zwany wśród forumowiczów "test Cykora" (slina na palec i dotykanie karteru z prawej strony
pod cylindrem) w górach miał zwykle ten sam skutek: psssst. Ku...ko gorący, bardzo gorący albo gorący.
Świeca Iskra 70 lub 75. Inne o podobnej ciepłocie. Mam też chyba 80-tkę.
Naprawdę w końcu trafiłem na przyzwoitego Pegaza.
Cudów na nim nie ma ale pozwala napierać. Pozostałych nie chce mi się teraz nawet ruszać.
Miałbym czasu wolnego to bym się może nimi zajął.
-
Wyjeżdżamy z lasów i trafiamy na tereny wiejskie. Wsie pasterskie
z domami rozrzuconymi w nieładzie wzdłuż drogi i na okolicznych wzniesieniach.
Zaczyna nam burczeć w brzuchach, pora obiadowa a tu drugiego śniadania nie było.
Nasz Ataman jednak ciągle napiera. We wsi Brodina mijamy punkt centralny z barem
gdzie niemal każdy przyhamował ale Mateusz ani zwolnił.
Doganiam go i sygnalizuję, że chcemy odpocząć. Oznajmia, że sam już wypatruje
miejsca na popas. Mówię, że był bar ale do baru nie zamierza wracać.
W końcu ładujemy się na przyrzeczną łączkę i zalegamy znużeni.
Piotrek Ś. idzie się od razu obmyć w płytkiej wodzie. Nie jest już to jednak górska zimnica tylko "letnia kranówka".
Posilamy się czym kto ma, na zimno, na gorąco z kuchenek. Zwierzak kończy pierwszy i idzie nieco
w dół rzeczki gdzie trafia na malutki zalewik. Głębokość 80-90cm, szerokość 2,5m, długość około 10m.
Miejsca wystarcza jednak dla wszystkich co skwapliwie wykorzystujemy na długie pławienie się.
Spod nóg uciekają jakieś małe rybki.
Odmakamy, w ruch idzie mydło i w dół spływa zanieczyszczona mydlinami woda.
Chłopy się wymyły po dwóch dniach w kurzu...
Na wprost był przystanek i na nim czekało jakieś niebożę dziewczę więc miało ciekawe widowisko.
Parada męskich wdzięków owiniętych ręcznikami ;)
-
Najedzeni, czyści, zrelaksowani i nieco wypoczęci więc morale się podniosło.
Ruszamy dalej wzdłuż rzeki Brodina czyli jedziemy doliną w dół.
Droga 176A to szutrówka. Prędkość 30-50 km/h. Czasem wrzuci się nawet czwarty bieg jak jest mało dziur.
Zmieniamy drogę na leśną 176, która pnie się w górę. Wspinamy się kawałek i trafiamy na zator.
Najpierw osobówka a zaraz za nią stoi ciężarówka i trwa załadunek drzewa z pobocza.
Robotnik z ładowarki pokazuje albo ułańską fantazję albo kunszt wysokich lotów.
Na naszych oczach koleś załadowuje około 15-20 drzew w ciągu dosłownie 3 minut!
I to wszystko nad głowami trójki innych pracowników leśnych, którzy nic sobie z tego nie robili, że nad nimi "fruwały" drewniane kloce...
Popatrzyliśmy się jeden na drugiego i wymiękliśmy. Widać rutyniarze :o
Zrobili nam minimalny korytarz i machnęli, żeby jechać. Auto osobowe musiało jeszcze chwilkę poczekać aż udrożnią szerszy przejazd.
Wspinaczka znów dała eMie w kość i na szczycie Mateusz zjechał na rozstaje drogi z kapliczką https://goo.gl/maps/Rk1dFQRWx3S2.
Drewniane ławy, stół więc miejsce postojowe i w międzyczasie przejechało ze 2-3 auta.
Próbował nas namówić aby tu nocować ale większości z nas brakowało już prowiantu więc chcemy jechać zaopatrzyć się choć na kolację i śniadanie.
Koledzy odnajdują uszkodzony przegub krzyżakowy i zastanawiają się jak by go imputować Piotrkowi zamiast gumowego kuplungu ;)
Godzina jeszcze nie była przedwieczorna. Ruszamy dalej. Droga prowadzi w dół do miejscowości Argel. https://goo.gl/maps/2zkxScznzy82
-
Tam na pierwszej krzyżówce trafiamy na sklepy i dwa bary pełne "lokalesów".
Drogą idą krowy oraz konie spędzane z pól więc musimy przeczekać, żeby tabun się nie spłoszył i nas nie stratował ;)
Skoro spędzają zwierzęta to i dla nas pora szukać biwaku.
Odbijamy w boczną drogę, część staje na moście a część jedzie sprawdzić czy znajdzie się jakaś nieodległa łączka bo bary za nami kuszą :D
Słychać zza górki, że koledzy walczą bo droga idzie wzniosem i jest nieco zabłocona.
Ruszam do nich ale po ich zauważeniu widzę, że rozmawiają z jakimś gospodarzem, który tłumaczy, że tą drogą jeździć nie można https://goo.gl/maps/v2UnUKZ3AY12
Wszyscy karnie zawracamy i po krótkiej naradzie postanawiamy jechać dalej do następnej miejscowości Rasca. Nici z barowania i zimnego piwka :(
Mateusz dodatkowo zniesmaczony bo zawsze chce nocować w jak najbardziej ustronnym miejscu i z dala od sadyb ludzkich.
Wbijamy się w pierwszą większą ścieżkę, która na mapie prowadzi w las. Trafiamy niestety pierwszy raz na tablice z zakazami i szlaban https://goo.gl/maps/ZM2VaeXYFt22.
Wynika, że to chyba park narodowy albo jakiś rezerwat. Nie ryzykujemy i jedziemy dalej.
Trafiamy na sklep z parkingiem i ogródkiem piwnym pełnym miejscowych mężczyzn i podrostków.https://goo.gl/maps/74sauwVZjgu
sklep mały ale dobrze wyposażony tylko jajek nie mają bo każdy ma tu kury ;)
Dogadać się można przez przypadkowego tłumacza. Sprzedawczyni mówi tylko po rumuńsku za to jej klientka
szybko orientuje się, że jesteśmy z Polski i zagaduje do nas po ukraińsku. Jesteśmy wszakże bardzo blisko granicy.
Mówi nam, że w tych rejonach żyje bardzo dużo Ukraińców i sama komunikuje nam, że jest Ukrainką choć de facto jesteśmy w Rumunii.
Nie pytaliśmy czy jest imigrantką czy Rumunką pochodzenia ukraińskiego, żeby czasem nie zadrażniać.
Kończymy zakupy i jedziemy kawałek dalej.
Sprawdzamy kolejną drogę wiodącą w lewo i trafiamy na te same tablice https://goo.gl/maps/cZgDpAyScHm. Znów wycofanie.
Czujemy już irytację naszego Atamana ale jeszcze wraz z PiotrkiemŚ. jadę kawałek wstecz i odbijamy w boczną prawą.
Po minięciu ostatnich zabudowań trafiamy na znane nam już tablice... jednak przed nimi nad rzeczką jest kawałek płaskiego terenu gdzie da się rozbić namioty.
Tablice są kawałek dalej więc OK. Motocykle trzeba by pozostawić na poboczu. Wracamy do kolegów i przekonujemy ich , że mamy miejscówkę.
Po powrocie w to miejsce miny pozostałych nie są jednak morowe. Dodatkowo ku nam idzie stado krów, które goni chłop z żoną i córkami.
Zagadujemy chłopa czy możemy tu przenocować bo są tablice i zakaz palenia ognia. Macha ręką i tłumaczy, że za tablicą to on ma łąkę i żebyśmy tam biwakowali.
To około 200m za zakrętem więc sprawdzamy teren. https://goo.gl/maps/JU4cSgejAzv
Nieco więcej miejsca niż poniżej więc w końcu postanawiamy się tu rozbić mimo, że jesteśmy poza zakazami.
Będziemy w razie czego zrzucać na chłopa bo widzimy dokąd zagania krowy i gdzie ma gospodarstwo ;)
W ramach podziękowania częstujemy go samogonem czego nie odmawia.
Część kolegów rozstawia namioty poniżej drogi, część powyżej. Motocykle zostają na poboczu.
W kotlince, za skarpą czyli niewidoczne nocne ognisko palą tylko najmłodsi żądni pieczonej kiełbasy.
Starsi siedzą w gromadzie przy świetle lampek czołowych i pichcą prowiant na maszynkach.
Nocne rozmowy z ciągłą obawą czy ktoś nas nie najedzie i "omandatuje".
Z map okazuje się, że to ta sama droga na którą nie wpuścił nas gospodarz w Argel.
-
Nocka mija na szczęście bez ekscesów. Nikt nas nie najechał.
Rano jednak co jakiś czas przejeżdża auto a było ich coś około 5-7szt. Ruchliwa droga.
Zachowawczo machamy do każdego, wszyscy odmachują i są nami zainteresowani.
Przepędzane ze wsi są krowy ale dziewczyna nie decyduje się przejść obok nas i puszcza zwierzęta sama wracając.
Rogacizna wpycha się nam między motocykle. Kop w D... pomaga przepędzić bydlęta i uchronić solówki przed przewróceniem.
Mieliśmy zwijać się jak najszybciej ale ponownie objawia się uszkodzona guma kuplungu u PiotraŚ. Remoncik.
To już chyba drugie sprzęgiełko, które poleciało. Chyba Krzesi wyciąga jakieś
oryginalne sowieckie (z ceną 75 kopiejek ;) ), które to ponoć ma być remedium na dalszą jazdę.
Idzie remoncik a reszta zwija się już niespiesznie.
Nadjeżdża autem jakiś mężczyzna, zatrzymuje się, opuszcza szybę, wita i zapytuje czy już kończymy?
Odpowiadamy twierdząco choć widać przecież, że się pakujemy.
Jedzie dalej w górę więc wracamy do pracy ale obawy przed mandatem wracają.
-
Jestem ogarnięty więc idę nieco w górę drogi na mały rekonesans. W przydrożnych krzakach natykam sie na szkielet i czaszkę prawdopodobnie owcy.
Mija może z 20min do pół godziny. Jesteśmy niemal spakowani a tu z powrotem jedzie ten sam człowiek, przyhamowuje, jedzie wolno i wnikliwie patrzy co robimy.
Nabieramy podejrzeń, że to jakiś strażnik. Nie zatrzymuje się jednak i odjeżdża. Ufff.
Już w nocy zbierały się chmury a od rana niebo jest nimi szczelnie zasnute. Zaczyna kropić a tu WOjtek ma jeszcze nie złożony namiot.
Przestało kropić i zaczęło padać więc każdy z nas szybko przywdziewa odzież przeciwdeszczową.
Wbijamy się pod nawisły gałęziowo-liściasty parasol i czekamy aż WOjtek się uwinie. To nasz pierwszy dzień z deszczem w Rumunii.
W końcu cała grupa rusza razem i wracamy na dół do wsi.
Na krzyżówce z główną drogą natykamy się na pociąg osobowy kolejki wąskotorowej.
Skład wagoników pełnych turystów ciągnie lokomotywa parowa. Widok jakiego dawno moje oczy nie widziały.
Ludzie zaczynają nam machać, my machamy im.
Chyba Mateusz wypuszcza się w pogoń za ciuchcią i efekciarskimi zdjęciami.
Jedziemy w prawo w kierunku Mołdowicy. Skręcamy w lewo w drogę 32D celem zwiedzenia Monastyru https://goo.gl/maps/hJp7ZsTibSn.
-
Super się czyta :)
-
Na miejscu zastajemy zamkniętą bramę. https://goo.gl/maps/NWHyHAfqc3U2
Z działki po sąsiedzku woła do nas kobieta i z jej machania rękami oraz gestykulacji rozumiemy tyle,
że nie wjedziemy i trzeba jechać dalej, znaleźć okrężną drogę i nią wjechać na górę.
Ujechaliśmy kawałek dalej do tego miejsca https://goo.gl/maps/ZkMNmMyvgVS2
ale nie było ani mostu, ani brodu, ani drogi wyglądającej na przejezdną i wiodącą do monastyru.
Może i była dalej ale wróciliśmy zaciągnąć języka.,
Wracamy się i w pierwszym domu zagadujemy ludzi o tę drogę.
Powitanie po rumuńsku, pytanie po angielsku ale nie rozumieją.
Zatem zaczynają się między nami rozmowy w języku ojczystym i znów okazuje się, że trafiliśmy na Ukraińców.
Mimo przełamania bariery językowej nie dogadujemy się co do monastyru i objazdu do niego.
Człowiek kieruje nas do monastyru Putna a to kawał drogi przez góry na północ.
Dziękujemy bo Mateusz w międzyczasie podjął już decyzję o pominięciu tego miejsca ze względu na to, iż będziemy zaraz w bardziej atrakcyjnym obiekcie.
Jedziemy do miasteczka Vatra Modlovitei , tankujemy https://goo.gl/maps/C3yvsaMd6Hm i zaraz jesteśmy pod Manastirea Moldovita https://goo.gl/maps/f4AcirnczTK2 .
Na parkingu dość dużo turystów i zagranicznych aut. Płacimy za wstęp chyba 5 lei od łebka i wchodzimy.
Mateusz wyciąga przewodnik w języku polskim i zaczynamy zwiedzanie.
-
Ściany monastyru to biblia i historia w obrazkach dla niepiśmiennego ludu.
Każde wolne miejsce jest pokryte malowidłami. Tylko czas i niesprzyjające
warunki pogodowo-klimatyczne zniszczyły część fresków.
Niestety także turyści mają wkład w oszpecenie malunków.
Rytych napisów w tynku w stylu "Tony Halik tu byłem" jest bez liku.
Jest również kilka polskich nazwisk.
-
O historii tego obiektu można poczytać na kilku stronach internetowych m.in. tu https://pl.wikipedia.org/wiki/Monastyr_Moldovi%C8%9Ba
Nam czytał nasz Ataman. Bez przewodnika zwiedzanie byłoby nijakie.
Tak przynajmniej coś w głowie zostanie a jeśli nie to było ciekawiej.
Miejsce jest bardzo licznie odwiedzane i skwapliwie pilnowany porządek.
Wyszedłem kawałek na trawnik aby zrobić kolegom grupowe zdjęcie i szybko zostałem upomniany.
Wewnątrz zdjęć robić nie wolno ale z ukrycia pstryknąłem zdjęcie ołtarza (ikonostas).
W obrębie murów znajduje się także muzeum z cennymi eksponatami.
Tak zakazu fotografowania pilnuje "Wielki Brat" i zakonnica.
Przeorysza zakonnic bardzo chętnie udzielała nam wskazówek w języku angielskim a zaraz potem innym turystom w niemieckim.
Przed murami klasztornymi stragany z odzieżą ludową. Cepeliada z cenami z Krupówek w Zakopanym.
-
Kończymy zwiedzanie, wsiadamy na maszyny i opuszczamy Vatra Modlovitei kierując się drogą 17A.
Jeszcze na krzyżówce zdjęcie uziemionej lokomotywy z wagonami.
To chyba aktualnie końcowa albo startowa stacja dla kolejki wąskotorowej z która mieliśmy spotkanie w Rasca.
Tory idą dalej ale są już zaasfaltowane więc ciuchcia ze zdjęcia to stacjonarny eksponat - wizytówka.
Koledzy odjechali nie zauważając przydrożnego warzywniaka z arbuzami w dotychczas najbardziej atrakcyjnej cenie lej/kg.
Dzień pochmurny, upału nie ma to może nie mieli ochoty. Cóż, sam całego arbuza nie mam gdzie zapakować ;)
Puszczam się za nimi w pogoń i zaraz jadę w kolumnie.
Droga zaczyna piąć się w górę i z prostej zmienia w kręte serpentyny https://goo.gl/maps/AA7iCsBiprR2
Trzeba mi i Grześkowi wyprzedzić zaprzęgi, odkręcić gaz i cisnąć uważnie składając się na przemian raz w lewe, raz w prawe zakręty.
Na jednym ze szczytów zjeżdżam na przydrożny parking i robię kilka fotek nadciągającym kolegom.
Wszyscy parkują i studzą maszyny. Awoki i Beemka mocno się nie zgrzały więc ruszymy pierwsi w dół cichym zjazdem.
Nie trwa on jednak długo bo zaraz droga wznosi się ponownie i trzeba uruchomić motory.
Pniemy się w zakrętach i osiągamy przełęcz Ciumarna z monumentem "La Palma" https://goo.gl/maps/7yNuRybVPC12 .
Wjeżdżamy na parking i czekamy na resztę chłopaków. Wspaniały punkt widokowy z handlarzami wszelakich trunków i napitek.
-
Bardzo duży wybór alkoholi czystych, smakowych, nalewek, miodów, syropów - o smaki ciężko było się dogadać więc ocenialiśmy wzrokowo po tym co w środku pływało.
Trochę cepeliady w postaci kolorowo i bogato zdobionych drewnianych jajek, wisiorków,
drewnianych chatek, przyczepek z magnesem na lodówkę, widokówek i podobnego badziewia.
Obok stoisko grillowe więc poprzez zapach pieczonego mięsa nabieramy ochoty na obiad.
Kupujemy trochę smakowej wody ognistej, syropów.
Ja wziąłem palinkę z zatopioną gałązką jałowca (chyba ;) ) a WOjtek zdaje się coś lepkiego i czerwonego.
Wypatrujemy i nasłuchujemy kolegów ale w dole ani ich widać, ani słychać. Czekamy trochę ale
postanawiamy powoli jechać w dół do najbliżej miejscowości i poszukać przydrożnego lepszego baru
czy też restauracji aby w końcu zjeść w cywilizowanych warunkach. Koledzy nas dogonią.
-
Krótki odcinek jedziemy wspólnie. WOjtek z Grześkiem odpalili motory a ja postanowiłem posłuchać samego wiatru
i wszystkich skrzypień z popiskiwaniami czyli uskuteczniłem kolejny cichy zjazd. I tak mi się nigdzie nie spieszyło
bo gdyby nadjechały tyły wtedy też bym odpalił silnik i zjechał szybciej.
Zjazd po serpentynach jednak samotny. Zajął mi z 10-15 min https://goo.gl/maps/4tdf55JrPCt
Wjechałem do miasta Suczawa i zacząłem wypatrywać kolegów.
Znalazłem ich na małym przydrożnym parkingu https://goo.gl/maps/FpRDzstT5BH2 obok restauracji, sklepu i motelu w jednym.
Zjechała w końcu reszta chłopaków i postanowiliśmy zamówić obiad. Kelnerzy bez znajomości języków obcych ale
na szczęście menu w trzech więc czytamy i wybieramy to co znamy. W pierwszym rzucie poszły sznycle ale
Wiktor syn WOjtka chce devolay. Po kilkunastu minutach dostajemy dość smaczne mięcho z frytkami i surówką.
Wiktor niestety otrzymuje zapiekaną wątróbkę, której ani on ani WOjtek nie znosi. Próbuje wyjaśnić z kelnerem,
że chciał devolay ale, że ten nic nie rozumie to wzywa szefową i ta wyjaśnia, że otrzymał to co zamówił.
Nasze miny z wielkimi oczami nic nie wskórały i babsztyl szedł w zaparte nawet nie próbując zaproponować
zamówienia czegoś innego. WOjtek swojego sznycla odstąpił synowi a wątróbkę Krzesiemu.
Tak więc jedyny został głodny i mocno oburzony na takie potraktowanie. Cóż, on na pewno nie poleca tego miejsca ;)
Wsiedliśmy na maszyny i za chwilę znaleźli się przy monastyrze https://goo.gl/maps/Jtm3YbidbKE2 , który był następnym punktem do zwiedzenia.
-
WOjtek zaspokoił czymś głód i udaliśmy się całą grupą na zwiedzanie Monastyru Sucevita.
Trochę informacji tu https://pl.wikipedia.org/wiki/Monastyr_Sucevi%C8%9Ba.
Kolejny bogato malowany monastyr, których w całej Mołdawii jest sporo https://pl.wikipedia.org/wiki/Malowane_cerkwie_p%C3%B3%C5%82nocnej_Mo%C5%82dawii.
Cały we freskach i "hieroglifach" z różnych lat i stron świata. Tak jak i poprzednio tu również sporo turystów.
Na zewnątrz można dowolnie robić zdjęcia, wewnątrz zakaz. Udało mi się zrobić kilka z ukrycia jednak jakościowo wyszły słabo.
Wewnątrz malowidła ze scenami biblijnymi ale chyba więcej jest historycznych i postaci zasłużonych.
Sporo scen z wymyślnymi torturami czy sposobami na śmierć w męczarniach.
Ścięcie głowy to chyba jednak bardzo humanitarne odebranie życia...
-
Natknęliśmy się na obchód zakonnicy, która dzierżyła w jednej ręce kawałek wyprofilowanej "deski"
a drugą ręką uderzała w nią i wybijała określone takty i rytm.
Dźwięk niósł się donośnie po całym dziedzińcu i podejrzewam, że również poza murami otaczającymi świątynię.
Po wyjściu z środka trafiamy na specyficzny dzwon oraz na luzem leżącą drewnianą kołatkę i młotek z którym spacerowała zakonnica.
Mężczyźni z odsłoniętymi kolanami muszą je okryć i chodzić w spódnicy.
To samo muszą zrobić kobiety z ramionami, dekoltem i nogami.
Chusty wiszą przy wejściu a porządku pilnuje odźwierna, która również sprzedaje bileciki.
-
Dźwięk niósł się donośnie po całym dziedzińcu i podejrzewam, że również poza murami otaczającymi świątynię.
Hm, mogłeś zrobić jakieś video z dźwiękiem :)
-
Trochę filmików nakręciłem ale, że mam kartę 2GB to nie mogłem szaleć a i tak na sam koniec brakło mi pojemności i kasowałem mniej udane fotki, żeby jeszcze coś weszło.
Filmy kręcili również inni ale nimi podzielę się z Wami na sam koniec co by nie wyprzedzać faktów bo są to już kompilacje.
Zdjęć jest sporo ale niestety nie mam takich w powalającej jakości. Koledzy też pstrykali fotki ale jak do tej pory nie dałem rady namówić ich na udostępnienie.
Pewnie większość jeszcze nawet nie zgrała...
-
Pewnie większość jeszcze nawet nie zgrała...
Pewnie jeszcze jadą... to taki przejściowy stan powrotu do rzeczywistości, a im lepsza impreza tym dłużej to trwa :) Znam takich co jeszcze ze Skandynawii nie wrócili chociaż byli na ognisku w MRU ;)
-
Kończymy zwiedzanie i opuszczamy ten przepiękny zabytek architektury i kultury bukowińskiej.
Wracamy na parking i rozglądamy się jeszcze chwilę po straganach na których turystyczny "szwarc, mydło i powidło".
Tu także wysokie ceny bo miejsce licznie odwiedzane. Pamiątki innym razem.
Na uboczu przy sklepie spożywczym dostrzegam siedzące przy stoliku miejscowe małżeństwo (tak przynajmniej wyglądali),
które wspólnie popija piwko z jednej butelki. Raz chłop, raz babina - regularnie na zmianę.
Wracamy drogą 17A i skręcamy w lewą boczną https://goo.gl/maps/L1EaB7nivb42 wiodącą przez góry
z zamiarem dojechania nią do "polskiej" miejscowości Pojana Mikuli. Dlaczego "polskiej" piszę w cudzysłowie wyjaśnię dalej.
Trafiamy jednak na szlaban i zaprzęgom nie ma go jak ominąć. Pierwszy raz zamknięty przejazd.
Nikt z nas nie dopatrzył się na mapie ani też GPS nie poprowadził na sąsiednią 177, która podejrzewam, że jest przejezdna
i dodatkowo łączy się z tą zablokowaną (nazwa Dragusina) przed Pojana Mikuli https://goo.gl/maps/Vk6p4rAoZxn.
Szkoda bo chcieliśmy przejechać jeszcze przez góry ale nie wyszło to nam na złe o czym później.
Ataman decyduje, że do polskich wiosek dojedziemy okrężnym asfaltowym traktem przez Marginea i skręcimy tam w drogę 2E
https://goo.gl/maps/shJVgUvCqAD2 , która wiedzie m.in go Cacica czyli po naszemu Kaczyki , która to również jest naszym celem.
Dojeżdżamy jednak w pobliże miejscowości Runcu i przed witaczem gminy odbijamy w kierunku miejscowości Solonetu Nou (Nowy Soloniec).
https://goo.gl/maps/ssDzUkDnRjA2
Wyciągnąłem mapę papierową na czas i to z mojej inicjatywy pojechaliśmy tym traktem choć dwóch już puściło się drogą na Kaczykę.
Zawrócili, dojechały tyły i pojechaliśmy do Malutkiej Polski w Rumunii.
-
Skręcamy w szutrową dróżkę wiodącą na skróty do wsi https://www.youtube.com/watch?v=DcaFuEhH4A4
Nie wiem czy trafiliśmy na ostatnie chwile tej pięknej i malowniczej drogi czyli utwardzanie przed asfaltowaniem
czy tylko na poprawianie jej stanu. Ujechaliśmy kawałek i spotkaliśmy ekipę remontową.
Ciężarówka z kruszywem , która akurat co wysypała zawartość więc kilka górek materiału, za nim trochę rozgarniętego
i dalej jeździł już walec. Trzeba było się przedzierać między tymi pojazdami grzęznąc w sypkim materiale.
Przez to zaprzęgi nie nabrały odpowiedniego rozpędu i stanęły na podjeździe.
Ustawiła się kolejka i zaczęliśmy wyjeżdżać pojedynczo https://www.youtube.com/watch?v=hc0eFpjLCmI
Pośrodku zakrętu stał Stasiek i asekurował podpychaniem.
Na filmie widać walec, który świeżo wygładził nawierzchnię ale chyba nie dość bo dała się ona niektórym we znaki ;)
Prawdopodobnie na starej byłoby twardo i obyłoby się bez grzęźnięcia.
Dojechaliśmy na szczyt, wieś, zwarta zabudowa, krzyżówka, krzyż rozstajny i co dalej? https://goo.gl/maps/wDKLPvaWdcD2
Czy już jesteśmy w polskiej wiosce?
-
Nachodzi nas a przynajmniej mnie coś w rodzaju uroczystego entuzjazmu.
Odkąd około 15-tu at wstecz wyczytałem w jakiejś gazecie o polskich wioskach w Rumunii
to odwiedzenie ich stało się dla mnie jednym z małych podróżniczych marzeń.
Rozmawiałem o tym kiedyś z Michałem i planując kilka lat wstecz wyprawę do tego kraju zahaczył on trasą o Bukowinę i ten region.
Tamten wyjazd nie doszedł do skutku (jeszcze nic straconego!) ale teraz tu jestem więc chwila spełnienia i smutku zarazem.
Jest to dla mnie, dla Grześka, WOjtka i Wiktora punkt nawrotny. Ostatni dzień wspólnej jazdy w siedmiozałogowej grupie.
Stoimy razem na górce, wokół domy. Sprawdzamy papierowe mapy i wychodzi na to, że jesteśmy na obrzeżach wsi.
W obejściu jednego z domów ktoś się krząta więc trzeba zapytać gdzie jesteśmy.
Obok nas przejeżdża walec czyli robotnicy skończyli pracę akurat po naszym przejeździe.Piątunio! Fajrant!
Czaimy się i ustalamy kto pójdzie na wywiad a tymczasem osoba z pobliskiego obejścia znika w domu.
Mateusz się niecierpliwi, chce jechać i zdaje się, że w jego planach polskie wioski były do zwiedzenia przejazdowego.
To motywuje mnie i Zwierzaka do zaciągnięcia języka.
Około 100m od miejsca postoju wychodzi z domostwa mężczyzna w średnim wieku i idzie w nasza stronę.
Wychodzimy mu naprzeciw i zagajamy niezgrabnie po rumuńsku Buna Ziua, Nou Soloneu?
Na co on wita nas i odpowiada nam w zrozumiałym dla nas języku!
Usłyszenie polskiej mowy przeszło 700km od granic PL rozbraja nas na miejscu.
Mówi, że był u sąsiada i usłyszeli nas jak rozmawialiśmy między sobą i kiedy mieliśmy chwile wahania to do nas wyszedł.
Nie jest to taki polski jak nasz, ma bardzo miękki i śpiewny akcent.
Stara się ale czuć, że walczy z gwarą i szuka odpowiednich dla nas słów.
Rozmowa się rozwija. Dowiadujemy się, że opisany w przewodniku Dom Polski jest czynny na okrągło i można w nim spokojnie wynająć pokoje.
Rozmawiamy o wszystkim i o niczym. Stoimy przy bramie jego gospodarstwa.
W ogródku za płotem pracują dwie kobiety i żywo przysłuchują się naszym rozmowom.
Wspólna grupowa fotka i kiedy mamy się już zbierać ktoś łapie
za flaszkę samogonu i oznajmiamy, że bez uczczenia tej chwili nie odjedziemy.
Niestety nasz gospodarz (bo tak go tu nazwiemy) oznajmia, że bardzo chętnie ale nie dziś i przez jakiś czas nie będzie mógł.
Powodem jest świeżo złamana ręka. Wczoraj spadł z drabiny, ręka w gipsie i bierze leki.
Zwiesiły się nasze głowy i posmutniały miny ale nagle zza płotu odzywa się gospodyni, że
tak nie można. Ona napije się za męża skoro on nie chce ;D
Tak więc wchodzimy w obejście i tam następuje wymiana trunków bo skoro my częstujemy swoim
to gospodyni posyła "swojego chłopa" po "destylat z jabłek i innych owoców".
Szkoda ale zapomniałem ichniejszej nazwy jednak było wiadomo od razu, że to jakiś rodzaj bimbru ;)
Uchwyciłem ten moment w kadrze jednocześnie spełniając toast.
Ich napitka przednia! Nasz chyba taki wyborny nie był bo gospodyni nieco się po nim skrzywiła ale dziarsko poszło bez przepitki i zagryzki.
Porozmawialiśmy jeszcze chwilę o rumuńskich mieszkańcach polskiego pochodzenia, których w tej wiosce jest około 1000-1200 osób.
Zwierzak zostawił swój email. Może ich nastoletnia córka zdecyduje się napisać.
Obiecaliśmy jej przesłać zdjęcia i znaleźć fajnego chłopaka w PL ;).
Pożegnaliśmy się i pojechali do centrum wsi szukać Domu Polskiego.
-
Widać że chłopisko cos tam działa bo obejście niczego sobie,chyba za mało rozlewaliście napitków,że nie skończyło się tygodniowymi pogaduszkami o rodakach ;D
-
O Polonii w Rumunii można poczytać tu https://pl.wikipedia.org/wiki/Polonia_w_Rumunii i tu https://pl.wikipedia.org/wiki/Polskie_nazwy_miejscowo%C5%9Bci_w_Rumunii
Nie wszystkie wioski są na wskroś polskie co jest w sumie zrozumiałe jeśli chodzi o genetykę i przyrost naturalny ;) i dlatego wcześniej pisałem "polskie wioski".
Jednak Polonia w nich jest mocno ze sobą związana a Polacy wiążą się ze sobą.
Po drodze do centrum trafiamy na szkołę im.Henryka Sienkiewicza gdzie uczą m.in. w języku polskim https://goo.gl/maps/dq57uf7Wt5F2.
O wsi i jej historii można poczytać tu https://pl.wikipedia.org/wiki/Nowy_Soloniec .
Za chwilkę mijamy kościół i docieramy na główne skrzyżowanie dróg gdzie na skwerku znajduje się tablica pamiątkowa https://goo.gl/maps/zQBtg6PKac52.
Upamiętnia ona doniosłe wydarzenie jakim była wizyta prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego.
Z tego co pamiętam z gazet sprzed lat konwój rządowych aut aby dostać się do wsi musiał przejechać po strasznej drodze i zdaje się,
że lało czy było akurat po deszczach więc piękne limuzyny zmieniły się w mniej piękne.
W ramach umorzenia części rumuńskiego długu wobec RP powstała nowa betonowa droga z której mieszkańcy są dumni i nazywają ją m.in. "AleksanderStrasse" ;)
Dom Polski http://dompolski.ro/pl/wydarzenia/nowy-dom-polski-w-nowym-soloncu/ stoi zaraz za rzeką czyli w centrum
i jest jednym z obiektów reprezentacyjnych w tej miejscowości https://goo.gl/maps/36Su5wNXeDm.
Zaparkowaliśmy przed wejściem głównym i poszli zapytać o nocleg. Zostaliśmy ciepło przywitani i rozlokowani w pokojach 2 i 3 osobowych.
Ceny przystępne, na parterze recepcja, bar i sala bankietowo-rozrywkowa gdzie
ćwiczy i występuje miejscowy zespół "Sołonczanka" http://dompolski.ro/pl/miejsowosci-z-mniejszoscia-polska/nowy-soloniec/.
Motocykle powędrowały na przyboczny parking, zostały rozkulbaczone z bagaży, które powędrowały na pokoje.
Z tego faktu nie był zadowolony chyba jedynie Mateusz https://www.youtube.com/watch?v=0Zeb5hwLff8
ale dla czwórki kończącej wojaże (ja, Grzesiek, WOjtek+Wiktor) odpoczynek w łóżku (czyli bez porannego
zwijania namiotu i wszystkich gratów) był bardzo potrzebny. Czekała nas pobudka o 7-mej i wyjazd o 9-tej.
Po rozlokowaniu się zaczęły się jednak okresowe przeglądy i remonty. Przodował w nich Piotrek Śm.
Coś stukało w silniku i nie mogliśmy dojść co. Rozebrane zostało wszystko co nie wymagało wejścia w głąb silnika. Nie pomogło....
W trakcie grzebania przy motocyklach rozmówiłem się ze Zwierzakiem i Grześkiem, że pojedziemy na rekonesans po okolicy.
-
Miły akcent z Polonią w Rumuni , mała enklawa na obczyźnie :D
Pozdr. jawol :D
-
Wsiadamy na maszyny i zaraz jesteśmy na rozdrożu przy którym znajduje się stary cmentarz https://goo.gl/maps/r5uJ1ozsBvK2.
Mapa papierowa została w DP więc nie wiemy dokąd dalej jechać. Zagadujemy o informację do starszej kobiety, która idzie akurat do pobliskiego domu.
Mówi po polsku i tłumaczy, że droga boczna gruntowa idzie w pola i nią trafimy na Majdan https://goo.gl/maps/ek7URiKQWJU2 ,
gdzie mieszkają głównie Ukraińcy i trochę Polaków więc ten kierunek porzucamy.
Wdajemy się w dalszą rozmowę, chwilę gawędzimy i z domu obok wychodzi do nas kolejna kobieta żywo zainteresowana, z kim to tak gawędzi jej mama.
Córka mówi znacznie lepiej i czyściej po polsku poprzez pobyt w latach 90-tych w bodajże Wrocławiu lub Oleśnicy w szkole pielęgniarstwa.
Mogła zostać w PL jednak powróciła za sprawą przysłowia "serce nie sługa" tj. do chłopaka i przyszłego męża w jednej osobie ;).
Kobiety pokierowały nas do sąsiedniej miejscowości Plesza, która również jest zamieszkana przez Polaków.
Ruszamy dalej betonowym traktem, który na końcu wsi zmienia się w szuter https://goo.gl/maps/VAcbdSdTjyA2 pnący się kręto i ostro w górę.
Trójka, dwójka, jedynka i kolejne piłowanie silnika aby tylko się nie zatrzymywać i wyjechać na płaskie.
Osiągamy skraj kolejnej wsi i dajemy odsapnąć zgrzanym silnikom.
-
Widoczki do kontemplacji na okoliczne poniższe miejscowości więc chwilka odpoczynku "na krótki telefon do domu" https://goo.gl/maps/rvUJSTuE4sG2 .
Raport połowicom zdany, silniki ostygły, kartofelki odcedzone więc ruszamy. Mijamy murowany kościół znajdujący się zaraz na szczycie wzniesienia.
Tam droga zaczyna opadać i "turlamy się" prędkością spacerową w dół nabierając szybko prędkości na szutrowej gładkiej drodze
(chyba dopiero co równana), jednak trzeba zaraz hamować co wymuszają kręte serpentyny.
Moją uwagę zaprzątają pozostawione na tej stromej drodze świeże ślady podkutych kopyt czyli niechybnie jechał tędy Qń ;).
Oj nie mają tu lekko te zwierzaki wciągając wozy pod takie wzniesienia gdzie i człowiek się zasapie nie niosąc bagażu.
Pora już przedzmierzchowa poprzez co dopiero niemal na samym dole wsi napotykamy ludzi https://goo.gl/maps/1ptr5vq5UbL2.
Szybko wdajemy się w rozmowę w ojczystym języku z trzema mężczyznami. Przedstawiamy się i informujemy skąd jesteśmy.
Padają pytania o motocykle i cel podróży. Rozmowa szybko jednak schodzi na życiowe problemy:
- A z czego Wy tu żyjecie?
- Jak to z czego? Z tego samego co Wy? Jeździmy zrywać szparagi w Niemczech!
i śmiech :D
Dwaj starsi z nich jeżdżą co sezon z firmą, która zatrudnia około 700-et Rumunów i 500-et Polaków.
Opowiadają o tej robocie, układach w niej panujących i o tym, że Ci z Mazur najbardziej garują ;)
Tylko "młody" jeszcze nie jeździ "do landów" bo robi w lesie i jeszcze się nie zdecydował.
Nie decydujemy się jechać do Pojana Mikuli https://goo.gl/maps/a9jkG33FJPk mimo, iż nie jest daleko.
Jednym z powodów jest brak czasu a drugim to, że ponoć etnicznie jest tam około 50/50 Polaków i Rumunów.
Najbardziej POLSKĄ miejscowością jest właśnie Plesza za sprawą swojego położenia oraz wielkości (czytaj: małości).
To właśnie z dumą oznajmiają nam nasi nowi koledzy https://pl.wikipedia.org/wiki/Plesza .
Coraz szybciej zapada zmrok i czas nam wracać mimo wchodzenia w coraz lepszą komitywę z tymi "chłopakami".
Podejrzewam, że jeśli byśmy tam zostali nieco dłużej to efektem byłby na drugi dzień spory kac ;)
Może trochę pośpieszyliśmy się z noclegiem w Domu Polskim bo można było przyjechać tutaj,
popytać i "zanocować po ludziach" co jak się okazało nie jest problemem.
Mimo Domów Polskich miejscowi mają od czasu do czasu letników i turystów.
-
Żegnamy się i zbieramy. Mijamy jeszcze Dom Polski w Pleszy, który wcześniej przegapiałem patrząc się w lewo na kościół.
DP jest zamknięty i dopiero w Nowym Soloncu dowiadujemy się, że zazwyczaj jest otwierany po zapełnieniu tegoż w NS.
Mimo szarówki bezproblemowo udaje się zjechać z górki krętym traktem. We wsi natykamy się na naszych kolegów,
którzy po ogarnięciu napraw postanowili do nas dołączyć. Tylko coś oni lekko rozweseleni....
Widocznie naprawy były męczące ;)
Po krótkiej naradzie co robić dalej wracamy na parking aby koledzy nie skusili losu bo w Rumunii można mieć całe 0,00 "szczęśliwości" we krwi.
Czyli jeżdżąc nawet po "piwie" owocowym (2%) można narobić sobie problemów. Lepiej nie ryzykować.
Na parkingu wpadam na nieco zwariowany pomysł. Silnik mój coraz bardziej szumi i mam obawy czy wytrzyma jeszcze dalszą drogę.
Z kosza Zwierzaka wyciągamy zapasowy silnik i kładziemy go próbnie na tylne siodło.
Zapinam na próbę pasami, majdam nim na boki i rezygnuję. Dodatkowe 36kg źle siedzi więc wędruje z powrotem w kosz.
Umawiam się ze Zwierzakiem, że w przypadku awarii przyjedzie.Umowa obowiązuje do połowy trasy. Potem jesteśmy zdani z Grześkiem na pomoc z PL.
Kończymy ten dzień z motocyklami, które na noc pozostają na niestrzeżonym parkingu.
Ogarniamy się po pokojach, zmywamy trudy podróży w końcu kranową wodą, przebieramy w "galowe" ciuchy ;)
Idziemy razem do baru, zamawiamy wykwintne miejscowe trunki i przystawki czyli piwo, czipsy i orzeszki :D
Na sali jest już kwiat tutejszej młodzieży, która prowadzi wesołe gawędy.
Młodsi koledzy wchodzą z nimi w konszachty i się integrują. Większość z nich jest na studiach w PL jednak, żadne niestety w (naszych wojewódzkich) Kielcach.
Zwierzak wdaje się w rozmowę z dzierżawczynią obiektu. Dowiaduje się ciekawych rzeczy na temat wsi i panujących tu zwyczajów.
Młodzi opuszczają lokal, my zaraz po nich i gospodyni wraca na noc do domu, zamykając wszystkie drzwi. Obiecuje otworzyć nam je już o 6-tej rano.
My obiecujemy, że będziemy grzeczni i nie narozrabiamy. Widocznie ta prośba jest czymś umotywowana.
Wcześniej - kiedy już się zameldowaliśmy na noc - zapytałem czy mieli tu już takich motocyklowych włóczykijów jak my,
Pani Łucja popatrzyła na mnie z ukosa i rzuciła zdawkowe: różni tu bywali ;)
Niestety nie dało się nie "narozrabiać". Kiedy tylko któryś z Piotrków rzucił się umordowany na łóżko, to zapadło się pod nim.
Śmiechu było z tego na kilka dobrych minut. Na szczęście powypadały tylko deski podpórkowe spod materaca.
Koledzy, którzy mieli jeszcze zostać zarwali jeszcze trochę nocki. Jednak czwórka wyjeżdżająca musiała iść spać aby wypocząć przed długą trasą.
-
Noc dla mnie nie całkiem spokojna. A to teraz dziwnie spać na łóżku po tylu dniach na karimacie i w śpiworze
a to znów myśli płyną w kierunku konieczności wyjazdu a to znów Grzegorz chrapie jak traktor w polu ;)
Wstaję chyba o 6:30 jako pierwszy. Robię śniadanie, wstaje Grzegorz i jemy razem.
WOjtek też już zaczął się krzątać po korytarzu gdzie Pani Łucja zorganizowała nam "aneks kuchenny" tj. czajnik, wodę, herbatę i kawę.
Znosimy graty na dół - drzwi zastajemy otwarte wg wczorajszej zapowiedzi - i uzbrajamy motocykle.
Motocykle są wszystkie, nic nie zginęło a przecież wszystkich gratów na pokoje brać nie było sensu i w sakwach oraz koszach pełno ciekawych różności.
We wsi trwa już codzienne życie. Dziewczynka goni rogaciznę na pastwisko, jeżdżą wozy konne, ludzie idą i jadą w pole.
Wszystko to nam jest znane ale mam wrażenie jakbym względem PL cofnął się w czasie o co najmniej 15-20 lat a może i więcej... sielskość.
Żegnamy się wylewnie z kolegami, którzy życzą nam bezproblemowej i bezawaryjnej podróży powrotnej.
Ruszamy coś około przed 10-tą a mieliśmy zamiar wyjechać najpóźniej o 9-tej. Jak zwykle poślizg...
Po drodze (Aleksandra) mijamy jeszcze nowy cmentarz. Robię zdjęcie dwujęzycznej tablicy miejscowości,
mijamy portal wjazdowy i zaczyna żal D..ę ściskać, że to JUŻ KONIEC a koledzy JESZCZE zostaną te kilka dni.
Jadę prędkością spacerową 45km/h i nie chce mi się odkręcać więcej rozlgazu.
Mówię sobie w duchu:
Weź się w garść chłopie, przecież możesz tu jeszcze kiedyś wrócić!
TRZEBA "TYLKO" CHCIEĆ A PRZECIEŻ CHCIEĆ TO MÓC !
Autosugestia działa i doganiam kolegów przed wylotem na główną trasę 2E https://goo.gl/maps/eTxwTkcimAt
Postanowiliśmy jeszcze wcześniej zajechać pod kopalnię w Kaczyce https://pl.wikipedia.org/wiki/Kaczyka
-
Dobra relacja, przebieg trasy względem motocykli - powala!!!
ps. załącznik do ostatniej foty, 2012r
-
Dobra relacja, przebieg trasy względem motocykli - powala!!!
ps. załącznik do ostatniej foty, 2012r
Byliście może w Pojana Mikuli?
-
"Byliście może w Pojana Mikuli?"
Nie byliśmy. Porównując skalę trudności pokonywanych przez Was dróg, to nasza trasa wyglądała jak spacer promenadą w słoneczny dzień.
-
"Byliście może w Pojana Mikuli?"
Nie byliśmy.
Szkoda, bo ciekawi mnie czy jest tam inaczej z miejscową Polonią niż w Nowym Soloncu czy Pleszy.
Porównując skalę trudności pokonywanych przez Was dróg, to nasza trasa wyglądała jak spacer promenadą w słoneczny dzień.
Wasza trasa przecież niemal przez same góry i dłuższa ale nie ma co porównywać bo ponoć droga jest celem.
Obiecaliśmy sobie wybrać się jeszcze kiedyś bardziej na południe do Transylwanii.
Były też rozmowy o delcie Dunaju ale tam motórem słabo się da jeździć ;)
-
Szybko znajdujemy się w Kaczyce gdyż te miejscowości nie są od siebie zbyt odległe.
Kierujemy się w stronę kopalni, mijamy drogowskaz na kolejny Dom Polski.
Zatrzymujemy się na parkingu przed bazyliką, która stoi naprzeciw kopalni soli https://goo.gl/maps/YWq366hMPZM2 .
Nie mamy czasu na zwiedzanie bo czeka nas daleka droga a już jesteśmy nieco opóźnieni więc podjeżdżamy tylko pod bramę i robimy pamiątkowe fotki.
Widać dalej zabudowania oraz autobus z turystami czyli kopalnia jest do zwiedzania o czym później dowiadujemy się od kolegów, którzy pozostali na dłużej.
http://navtur.pl/place/show/4082,kopalnia-soli-w-kaczyka https://www.youtube.com/watch?v=GJx6eYt0RTw
Kaczyka jest miejscowością gminną ale, że znajduje się z boku głównego traktu to urzędy zostały przeniesione do pobliskiego Partestii de Sus na czym sama Kaczyka dużo straciła.
10 min zwłoki i niestety trzeba jechać dalej. Teraz już tylko wyskoczyć na dobry asfalt i napieramy...
-
Koledzy jadą pierwsi więc kiedy za miasteczkiem zatrzymuję się na wzgórzu aby zrobić ostatnie zdjęcie na Kaczykę , szybko mi znikają z widoku.
Pakuję aparat i ruszam a tu już Grzesiek się wrócił sprawdzić czemu nie jadę. Jest czujność! Dobrze, że pilnują ;)
Jedziemy drogą nr 17 z dobrym i równym asfaltem przeto szybko osiągamy miasteczko Gura Humorului i zaraz potem Kimpulung Mołdawski.
Przejazdowo podziwiamy architekturę czasów komunizmu oraz tą starszą bardziej atrakcyjną https://pl.wikipedia.org/wiki/Kimpulung_Mo%C5%82dawski
Gdy nie ma ruchu (jak w miastach) to poza terenem zabudowanym na trasie utrzymujemy przelotową 70-80 km/h czyli gnamy jak spłoszone strusie ;)
Niestety za Valea Putnei przed podjazdem na serpentyny u Grześka zarzuca świecę i trzeba się zatrzymać https://goo.gl/maps/YhecHiGihm32 .
Po krótkim postoju ruszam pierwszy. Rozpędówka, składanie się lewo-prawo w zakręty serpentyn i mocno rozgrzanym Awo osiągam Przełęcz Mestecanis gdzie
udaje mi się zrobić fotkę chłopakom w przelocie. Jak się później okazało był to ostatni moment wspólnej jazdy z WOjtkiem i Wiktorem.
Szybko doganiam kolegów i ich wyprzedzam. Nabieram prędkości i podczas zjazdu z góry gubię ich w lusterku...
-
Zjazd z górki kończy się a kolegów nie widać. Zatrzymuję się przed wiaduktem kolejowym w Iacobeni i czekam https://goo.gl/maps/wrCxXGEF3gH2 .
1min, 2min, 3min i nic. Po 4min zawracam i spostrzegam Grześka jadącego w moją stronę.
Macha, że zawraca i jedziemy z powrotem razem do krzyżówki https://goo.gl/maps/KRAXcZjgE8n z drogą nr 18.
Oznajmia mi, że WOjtek wybrał ją na powrotną ale już pojechał i mamy go dogonić.
Mam mieszane uczucia co do tej drogi a to z powodu, że ją już znamy z wcześniejszych dni.
Nie chcę wracać tym samym traktem ale nie pozostaje nic innego jak puścić się za WOjtkiem.
Gonimy ale nie da się rozpędzić więcej niż 50-60km/h co i tak jest mega wyzwaniem ze względu na stan asfaltu.
Dziur od groma, łata na łacie łatą pogania i żeby choć przynajmniej równo było....
Gdzie tam, jazda jak na muldach trzepie całym motocyklem wraz z kierowcą z którego co kilka minut wyciska przekleństwa, K.....aaaa...aaaaa...aa...aa!
Szlag by ten wybór i tą drogę!
"Znośna" była jak jeździliśmy nią tempem spacerowym a nie kiedy trzeba zrobić jeszcze ze 3,5 setki kilometrów!
Gdybym miał jeszcze olej w zawieszeniu a tak to jadę jak na rodeo.
Wszystko ma swoje granice a moje kończą się za Carlibaba. Zatrzymuję się na krzyżówce dróg nr 18 i 17D https://goo.gl/maps/dZaLaHuEqb52 .
WOjtka już raczej nie dogonimy tak więc postanawiam wrócić za wszelką cenę na dobry asfalt (drogę nr 17) i nadrobić stracony już czas podniesieniem prędkości przelotowej.
Zerkamy z Grześkiem na mapę i wychodzi mi, że drogą 17D dojedziemy niemal do Dej skąd pociągniemy szybkim ruchem.
Potwierdzam kierunek zagadując do kobiety, która patrzy na nas zza płota:
- Rodna? (najbliższa większa miejscowość po trasie)
- kobieta kiwa głową
Grzesiek jest sceptycznie nastawiony do tego pomysłu ale widząc moją frustrację ulega mimo, że musimy przedrzeć się zaraz przez góry.
Czeka nas stromy i kręty podjazd szutrową drogą. Była to druga niezbyt dobra decyzja ale wynikła z pierwszej.
Cóż... trudno! Przecież to już doskonale znamy więc ten kolejny raz przez góry też damy radę!
Jest ciężko ale zaraz osiągamy przełęcz Pasul Rotunda https://goo.gl/maps/kaNHKmZNYQq.
Widoki przewspaniałe. W oddali rysuje się masyw Pietrosul https://pl.wikipedia.org/wiki/Pietrosul_Rodnei.
Na przełęczy tablica o Parku Narodowym ale droga jest oznaczona kolorem żółtym więc wojewódzka i uczęszczana przez auta.
Jedziemy dalej. Trzeba napierać!
Przybliżona trasa z Nowy Soloniec na Przełęcz Rotunda https://goo.gl/maps/t2b2GWwBsnu
-
Kilka zdjęć z widokami na pasmo Pietrosul.
I dwa filmiki ze zjazdu z widokiem na ta górę
https://www.youtube.com/watch?v=YeMMfKYOpf0
https://www.youtube.com/watch?v=ZJHe1_kMix4
-
Jak widać na filmach przy zjeździe z góry uskuteczniamy znowu "chichą jazdę".
Gorąc dokuczał mniej na przełęczy. Niżej zaczyna być coraz bardziej upalnie.
W końcu trzeba odpalić silniki ale po krótkim przebiegu Grześkowi ponownie zarzuca świecę.
https://goo.gl/maps/nooXTHdynjx
Akurat osiągamy skraj szutrów więc stajemy w cieniu i szybko się rozkulbaczamy.
Grzesiek wymienia świecę i posilamy się kilkoma kanapkami zrobionymi przez niego rano.
To na dziś nasz obiad...
Na drzewie obok tabliczka z napisem: "In vittor cine va avea padure, acela va avea aur".
(Tłumacz google robi to mało zrozumiale więc może ktoś przetłumaczy?)
Po krótkiej przerwie ruszamy i "połykamy" miejscowości Valea Mare, Sant, Rodna, Maieru, Sangeorz-Bai.
Bardzo urokliwe turystyczne i uzdrowiskowe miejscowości z bardzo małym ruchem kołowym.
W którymś miasteczku po drodze tankujemy się do pełna i postanawiamy napierać ile się da.
Chyba już dobrze po 14-tej osiągamy miejscowość Salva gdzie jednak gubimy drogę i zamiast skręcić na 17D jedziemy kawałek dalej 17C.
Zatrzymujemy się skorelować mapę z rzeczywistością (albo odwrotnie ;) ) i wymiękamy od upału.
Trzeba chwilę ostudzić motóry i samemu uzupełnić płyny.
Wracamy, wbijamy się w końcu ponownie na drogę nr 17, z której niepotrzebnie (a może jednak potrzebnie? ) zjechaliśmy. https://goo.gl/maps/zbmBrWHMHUL2
Mijamy górą Dej i w oddali na północnym-wschodzie dostrzegamy czarne zwaliste chmury.
Pokazujemy je sobie rękoma w jeździe, kręcimy obaj głowami i z jeszcze większą determinacją odkręcamy manety.
Teraz nie schodzi już licznikowe 75-85km/h. Jechać jak najdalej, może nas minie, może pójdzie bokiem...
https://goo.gl/maps/aoN2wH6Ajyo
-
Złudne były nasze nadzieje.
Poszło ale centralnie na nas. Na ok.250km zaczęło kapać dużymi i ciężkimi kroplami.
Na 260km w miejscowości Glod musimy ustąpić Matce Naturze i zjeżdżamy pod przydrożny bar, gdzie wbijamy się pod piwne parasole.
Udaje się dosłownie w ostatnim momencie, bo po chwili lało już konkretnie. Nie zmokliśmy.
Sprawdzamy lokalizację na mapie i nietęgie mamy miny bo kilometrów do granicy jeszcze sporo a tu nie zanosi się, żeby szybko się wypadało...
Posilamy się słodyczami, przebieramy w przeciwdeszczówki i wyjeżdżamy na deszcz.
Grzesiek jedzie niemal całą drogę bez ładowania więc teraz musi już zacząć rozładowywać akumulator. Dobrze, że ma LED-y.
Nie da się już gonić ale napieramy. Auta i ciężarówki nas nie oszczędzają i co chwila jedziemy w strugach wody wyrzucanej spod kół samochodów.
Grzesiek chyba szybko zaczął żałować braku ochraniaczy na buty i rękawice. Reklamówek też nie chciał założyć.
Najgorszym problemem był jednak brak dłuższej szybki w jego kasku. Dodatkowo jest przyciemniana...
Droga śliska a szczególnie ciężko się jechało przez lasy i serpentyny od Glod do Baciumi w rzęsistym deszczu.
Cały czas jedziemy drogą szybkiego ruchu 1C i kierujemy się na Baia Mare.
W Satulung skręcamy w wojewódzką 193. Nadziewamy się na przejazd pociągu przez co udaje się zrobić kilka fotek pod cmentarzem wojennym.
Grzesiek ma mokro w butach i mokro w rękawicach ale nie traci rezonu. Moja przeciwdeszczówka też już zaczęła podsiąkać.
Siedzenie nasiąkło spływającą wodą, bujanie działa jak pompa tłocząca. Czuję już, że mam nieco mokre spodnie i majty ;)
Jeszcze tylko Satu Mare i granica.
-
Droga 193 jest dla nas dość spokojna. Dużo mniejszy ruch a właściwie przy tej aurze sporadyczny.
Kolejny plus taki, że deszcz zelżał. Nadal ślisko więc jedziemy spacerowo cały czas wzdłuż rzeki Samosz.
Za nią (po prawej) widzimy zachodni skraj pasm gór Maramuresz w które wjechaliśmy 7 dni temu.
Góry w oparach po deszczu. Nie jest zimno ale różnica temperatur po upalnym ranku i popołudniu jest odczuwalna.
Gdzieś w połowie drogi między Satulung a Satu-Mare spotykamy się z wielkim stadem bydła.
Rogacizna idzie po całej drodze. Pastuchów nie widać. Jedni w autach jadą i się przepchają, inni stoją i czekają aż stado przejdzie.
Stoimy na poboczu ale koleś za nami pcha się dostawczakiem wśród krów.
Mija nas ale za 10-15m trafia na kumulację. Krowy się płoszą i szarżują prosto na nas!
Wciskam się ile mogę w bok w krzaki ale i tak zostaję potrącony przez jedną. Na szczęście udało się utrzymać motocykl i nie upaść wraz z nim.
Podciągam się, wrzeszczę na bydlęta i macham lewą nogą odtrącając kolejne od Awo. Miałem lekką grozę. Być stratowanym w Rumunii... ;)
Grzesiek był za mną ale miał lżej bo pierwsza fala rozbiła się o mnie :D
Na ok.360km zaliczamy jakąś kolejną mini awarię, z którą szybko udało się uporać Grzegorzowi.
W międzyczasie przeskakuję rów i jestem w śliwowym sadzie. Kilka śliwek węgierek (a jakże!) na deser czy też podwieczorek syci narastający głód.
Chyba po 18-tej lub przed 19-tą jesteśmy w Satu-Mare.
W mieście gubimy drogę ale Grzesiek którymś zmysłem wyprowadza nas krętymi uliczkami na trakt wiodący ku granicy.
Na przejściu niezbyt duży ruch i kolejka. Wymieniamy walutę na Euro i po 15-20min jesteśmy przy bramkach..
Sprawdzenie dokumentów osobowych i dowodów rejestracyjnych czego na wjeździe nie doświadczyliśmy.
Odprawa bezproblemowa - nie zaglądają w bagaże.
Stajemy za bramkami i się naradzamy. Daleko nie zajedziemy.
Raz, że jest już szaro a dwa, że mamy na dziś dosyć jazdy w deszczu. Rozbijanie namiotu nie wiadomo gdzie też odpada.
Kierujemy się na Tokaj bo taki plan uzgodniliśmy z WOjtkiem, jednak nie ma go teraz jak zweryfikować z prozaicznego powodu.
Żaden z nas nie ma do niego numeru telefonu ::) Nieżle...eh.
Jest zamiar jechać dopóki się da i wypatrywać jakiegoś motelu czy cokolwiek na nocleg.
Jedziemy przez Węgry, robi się coraz szarzej a tu nic i nic.
Udaje się w końcu trafić na bar z motelem w miejscowości Kocsord około 21-wszej.
Przybliżona powrotna trasa sobotnia - około 420-425km.
https://goo.gl/maps/1jGH8T1AhVm
-
W barze recepcjonistka mówi po angielsku więc szybko załatwiamy pokój po 10E za łebka.
Motocykle idą na zamyknany na noc parking z boku budynku.
W barze ruchu nie ma , tylko dwóch lokalesów na piwie) a w motelu tylko my.
Chcemy coś zjeść ale niestety dostajemy odmowę co nas dziwi i zasmuca.
Już o 22-giej lokal ma zostać zamknięty i dlatego nic nam nie dadzą...
Marnie, bo w sakwach jedzenia prawie już nie ma a poprzez napieranie nie stanęliśmy w żadnym sklepie.
Mam jeszcze jedną konserwę rybną, skrawki chleba, zupkę gulaszową w proszku (akurat się ostała taka węgierska ;) )
, paczka 0,5kg łuskanego słonecznika (kolejna węgierska specjalność) oraz 200-tu gramowa paczka rodzynek.
Grzesiek ma jeszcze mniej. Pobliski sklep też już nieczynny. Bida ale da się przeżyć.
Dzielimy to na kolację i śniadanie gdyż lokal otwierają co prawda o 7-mej ale o tej godzinie planujemy wystartować.
W motelu warunki z końca lat 90-tych ale jest czysto i schludnie. Gorąca woda, prysznic więc się odświeżamy
i obgadujemy plan na jutro przy jakimś kryminale z madziarskim dubbingiem :)
Dzwonimy do Zwierzaka, zdajemy relację z podróży, pocieszamy, że nie będzie musiał jechać do nas z zapasowym silnikiem
i informujemy ich o zmierzającym ku nim opadom. Dostajemy relację o ich przebiegu dnia. Są ponownie w wysokich górach
i deszcze do nich jeszcze nie dotarły. Poszły bardziej na południe, widzą ciągnące chmury.
Biorę od nich nr do Wojtka, wysyłam mu SMS i zaraz mamy odpowiedź, że dotarli do Tokaju i są na campingu.
Wyjazd planują rano około 9-tej. Dzwonię jeszcze do Michała o prognozy pogody. Nie ma pocieszenia. Będzie też lało jutro i to całą trasę... :o
Nie pozostaje nic innego jak mieć nadzieję, że nie tak bardzo jak dziś.
Jesteśmy sami na piętrze więc rozkładamy wszystkie mokre ciuchy gdzie tylko popadnie aby cokolwiek obeschły.
Ja przemokłem najbardziej w kroku, przesiąkły też trochę nakładki i mokre mam rękawice oraz chustę pod szyją (woda obcieka z przyłbicy prosto na nią).
Grzesiek przemókł znacznie więcej i mocniej. Cóż, kłania mu się lepsza przeciwdeszczówka na przyszłość.
Noc przesypiamy "jak zabici". Rankiem pobudka zaraz coś po 6-tej. Większość ciuchów wierzchnich przeschła.
Posilamy się resztkami, zwijamy bajzel i odmeldowujemy. Przed wyjazdem okazuje się, że Grześkowi zdechły tylne światła.
Instaluje więc na taśmie lampkę LED z czerwonym diodami. Trochę zwłoki i gdzieś po 7-mej jesteśmy już w trasie.
Chłodno i mokro, na dodatek co ruch kropi. Gonić się nie da. Kierunek na Tokaj.
Jest przemożna chęć choć zobaczyć ten zakątek Europy a może zdążymy i spotkamy się jeszcze z WOjtkiem i Wiktorem?
-
Kierujemy się 49-tką na Mateszalka, potem wbijamy na drogę nr 41 wiodącą do Nyiregyhaza.
Gdzieś po tej trasie napotykamy na nieciekawy wypadek, chyba czołówka.
Pogoda wredna, cały czas siąpi, trzeba nam się pilnować i uważać.
W Nyiregyhaza skręcamy w drogę nr 38 i około 9:15-9:20 osiągamy Tokaj https://pl.wikipedia.org/wiki/Tokaj_(miasto).
Z marszu odnajdujemy zjazd na camping https://goo.gl/maps/vLk6AbqNzXm więc podjeżdżamy pod bramę i dzwonimy do WOjtka.
Niestety nie odbiera....Próbujemy znów i nic. 5-10 min, postoju i ruszamy dalej.
Po powrocie WOjtek do mnie oddzwonił i poinformował, że wyjechali zaraz po 9-tej. Rozminęliśmy się o kwadrans....
Niedziela ranek więc wszystko w Tokaju pozamykane i nie ma gdzie nabyć choćby jednej butelki wina https://pl.wikipedia.org/wiki/Tokaj_(wino).
Szkoda, że nie udało nam się dotrzeć tutaj wczoraj jak WOjtkowi ale brakło nam dwóch godzin a tyle byśmy chyba nie dali rady jeszcze jechać dnia poprzedniego.
WOjtek zresztą też dojechał późno i nie miał siły ani ochoty na deszczowe nocne zwiedzanie czy degustację.
Mimo wczesnej pory i niesprzyjającej pogody oczarowuje nas to miasteczko a szczególnie otaczające je wszędzie winnice.
Winnice ciągną się nam po trasie 37 aż do granicy ze Słowacją, gdzie Słowacy mają także region Tokaj i prowadzą własne winnice. https://goo.gl/maps/6PPhjgR6qF52
Około 12:30-13-tej docieramy do nadgranicznego Satoraljaujhely (kto to bezbłędnie wymówi? podpowiedź jest w filmie CK Dezerterzy) i zajeżdżamy pod Tesco aby kupić coś do jedzenia.
Kiszki marsza grają a Grześkowi z gaźnika kapie paliwo więc czeka nas remoncik.
https://goo.gl/maps/iF6kqfNQYiN2
-
Zostawiamy motocykle, idziemy zjeść "szybko-zapychacze". Wracamy do motocykli i pod Grześkowym zastajemy tęczowe barwy.
Paliwo kapie spod uszczelki odstojnika pod dyszą główną. Gaźnik a'la Pegaz czyli dalekowschodni zamiennik.
Naradzamy się czy to w ogóle odkręcać bo Grzesiek twierdzi iż gwint miał już wytarty i dlatego słabo trzyma.
Postanawiamy spróbować dociągnąć to na plastikowych opaskach zaciskowych tzw. "trytkach" i jechać dokąd się da.
Tak....tylko moje i Grześka opaski głęboko, głęboko w sakwach.
Zanim Grzesiek zdążył mnie powstrzymać to delikatnie odkręciłem mu ten odstojnik.
Nie mogłem mu uwierzyć, że już w dwa lata po tym jak mi wypożyczył ten gaźnik na wyjazd w Bory Tucholskie, ten gwint tak się potrafił wyrobić.
Gwint rzeczywiście osłabiony (jeszcze taka trudna trasa i drgania) więc w ruch idzie cieniutka taśma teflonowa.
Wkręca tym razem Grzesiek i w połowie PACH! Odstojnik się po prostu rozsypał!
Jak to mówią, zrobione z "gównolinum"...
Teraz więc już trzeba wygrzebać z sakw drugi gaźnik Jikov, również chiński zamiennik.
Grzesiek wie, że na nim ma za bogatą mieszankę i zarzuca świecę jeszcze szybciej i częściej niż na tym poprzednim.
Innego wyboru nie mamy. Mam kilka zapasowych świec to będziemy wymieniać.
Ja nie mam problemów z zalewaniem więc jak mu zarzuci świece to będę je przepalać.
Ciężki start bo na pych. Ujechaliśmy z 5-10km i wymiana. Potem poszło lepiej bo wymiana po ok.30-40km.
Tutaj miałem problem z przełamaniem tej świecy i trzepało mi silnikiem na odcinku ok.1km.
Grzesiek opanował jako tako zalewanie poprzez regulowanie napływu paliwa niepełnym odkręcaniem kranika i wzrostem prędkości przelotowej.
Tankowanie i napieramy dalej https://goo.gl/maps/1WrvksMDctp.
Ryzykownie. Słowacja więc przekroczenia prędkości karane surowo a Grześ dużo nie zwalnia ::)
Jadę za nim więc mnie może nie spotka "POKUTA" ;)
Jedziemy drogą 79 a potem skręcamy w nr 15.
https://goo.gl/maps/CL8mzBSZ3S72
-
Jedźcie trochę wolniej i więcej awarii by się zdało,bo co będziemy czytać do wiosny?? :)
-
Haha ;D
Jeszcze ze dwa może trzy wpisy i zakończę relację ze swojej strony.
Zaprosiłem kolegę Zwierzaka na nasze forum i się zalogował.
Nie wiem kiedy ale obiecał uzupełnić opis o dodatkowe dni czwórki,
która została dłużej. Ma też trochę fotek i filmów więc może je wrzuci.
-
No Zwierzak zostałeś poproszony do tablicy :)
Znając Michała to może nam zablokować forum swoją opowieścią ;D.
Łukasz nie wiesz o tym ale Twoja relacja była czytana w drodze do Seulu :o
-
Do Seulu? to raczej nie motocyklem ;)
-
No raczej nie ;)
Arek prosił mnie o jakąś dobrą książkę motocyklową na podróż i dostał Gawędy Motocyklowe Jacka oraz PDF z Twojego wyjazdu. Po powrocie pytał czy coś jeszcze dopisałeś więc chyba się podobało :)
-
Z niecierpliwością czekam, kiedy w końcu wrzucicie czwarty bieg. :)
Cała trasa powrotna głównie na 4-tym biegu więc Piotrze doczekałeś się :P
Zatrzymujemy się na chwilę nad zalewem Velka Domasa https://goo.gl/maps/65ofwKmk3mP2 przy kempingu Krym.
Nie pamiętam już powodu ale zdaje się, że odezwała się Matka Natura ;)
Chwila rozmowy z Grześkiem na temat jak daje radę, czy mocno przemókł, co ze światłami.
Z tyłu jego zastępcze czerwone LED-y ledwo co widać a że zaczęliśmy się wymieniać prowadzeniem to postanawiamy, że
Grzesiek przełączy tryb stały na mrugający. Ruszamy i stwierdzam, że to nie był dobry pomysł.
Fakt, że lepiej go teraz widać ale wygląda to jakby wrzucił prawy kierunkowskaz.
Wrócimy do stałego świecenia na następnym postoju. Cały czas siąpi i kropi. Drogi mokre i śliskie acz na jakość asfaltów nie ma co narzekać.
Grzesiek znów goni i szybko osiągamy Stropkov, gdzie za nim droga nr 15 przechodzi w 21.
Ruchu za dużego na szczęście nie ma więc nie mokniemy mocno od samochodowych "zraszaczy".
Przed Świdnikiem (Svidnik) skręcamy na obwodnicę w drogę E371. Grzesiek zna dobrze te drogi.
Wyczuł chyba z daleka swój rodzinny dom i z góry tnie jak "natchniony".
Przy 100km/h odpuszczam i przestaję dotrzymywać mu kroku mimo, że droga zupełnie pusta.
Dla mnie za mokro więc ryzykownie tak pomykać ze spowalniaczami zamiast hamulców ;).
Około 16-16:30 jesteśmy na granicy Słowacja-Polska. Na przejściu zatrzymujemy się na stacji aby zjeść jakiegoś zapychacza.
Awo Grzegorza trapi jakiś pech. Ma rozbity klosz przedniej lampy! Kiedy i gdzie pękł i się rozleciał?
Podejrzewamy, że jakiś poderwany i wyrzucony przez auta kamyk musiał zrobić tą robotę.
Oświetlenie LED działa więc nadal będzie widoczny na drodze.
Jak go zatrzyma policja w PL to może będzie łagodniejsza niż osławione słowackie służby.
Grzesiek dzwoni do rodziców (przyp. Nowy Żmigród) i dowiaduje się, że nikogo w domu nie zastanie. Klucze na szczęście ma.
Na stacji podchodzi do nas motocyklista w kombinezonie , kominiarce i kasku. Jedzie jakąś nowszą BMW.
Rozmawiamy z nim chwilę. Pyta skąd i dokąd jedziemy.
Kiedyś, kiedyś miał Awo więc zna jego charakterystykę i jest lekko w szoku ;)
Miło się rozmawiało ale nie wiadomo z kim ;)
Nasyceni ruszamy. Ze względów oświetleniowych jadę pierwszy ale Grzegorz za Duklą mnie wyprzedza i znów tnie :o
Tłumaczę sobie, że to z powodu euforii bycia pod domem ;) Zajeżdżamy na włości jego rodziców.
Od Svidnika lało cały czas więc przemókł już doszczętnie i jest wyziębiony. Szuka suchych ciuchów, przebiera się i zakłada gumowce.
Coś tam podjadamy i po niespełna pół godziny znów jesteśmy w trasie.
Leje nieustannie. Już nam to obrzydło ale pokrzepiamy się myślą, że jeszcze tylko około 140km.
https://goo.gl/maps/riKmZMQ2sGr
-
Ale trzymasz w napięciu, mogłeś dopisać te 140 km a tak trzeba czekać ;) ;) ;)
-
Jakie tam jeszcze napięcie? ;)
Przeje...y ten powrót!. Około 600km w deszczu
Na ostatnie km trasy zostały mi dwa zdjęcia... i nie z trasy.
Szczerze, już mi się nie chce pisać ale skończyć trzeba ze szczegółami tam jak się i zaczęło.
-
Cóż, będzie brakowało tego codziennego wyczekiwania na kolejną porcję opowieści. Powrót na mokro to trochę lepiej niż wyjazd w deszczu, wiadomo wrócić trzeba, a wyjazd zawsze można odłożyć ???
-
Ok. 10-15km za Nowym Żmigrodem siedzi nam na ogonie niecierpliwa osobówka.
Ruch z przeciwnej strony nie pozwala jej nas wyprzedzić a nam w tym deszczu nie kwapi się jej robić miejsca i jechać przy poboczu.
W końcu jednak trafia na przerwę i szybko wskakuje przed nas wzbijając tumany wodnego aerozolu i szybko się oddala.
Nie mija 2 min i trafiamy na stłuczkę. Ktoś skręcał w lewo, z tyłu za nim ktoś nie wyhamował a na dodatek w tego drugiego przywaliła w/w osobówka.
Nikomu na szczęście nic się nie stało i każdy z kierowców wysiada o własnych siłach. Wyprzedzamy więc ten statyczny korek.
Koleś z ostatniego auta obrzucił nas nieco surowym spojrzeniem. Sam chciał, sam zap...ał.
Na wjeździe do Jasła mija nas "erka" na sygnale i pędzi do kolejnego wypadku tym razem na trasie 28.
Pogoda wredna do jazdy a ruch jakoś dziwnie spory. Być może wracają wczasowicze z gór.
Przebijamy się przez Jasło. Nie ujeżdżamy daleko i w jakimś miasteczku trafiamy na kolejny wypadek, przez który
jest zablokowana droga w obydwu kierunkach. Od razu skręcamy w bok i szukamy objazdu jak
i większość kierowców jadących przed i za nami. Każdy pcha się w wąskie gminne drogi. Po chwili nie idzie nam już jak się przepychać.
Korkuje się na amen. Z przeciwka też próbują uskuteczniać ten skrót, który jak się okazało - przed powrotem na główną trasę - wcale czasu nie skrócił.
Policja chyba zdążyła wykonać swoje czynności i ściągnęła rozbitki udrażniając jeden pasek przez co ruszyło wszystko co stało.
Nie da się już jechać bez obstawy. Dopiero na wahadle udaje nam się wbić na ostatni moment zielonego i za nami mamy spokój na jakiś czas.
Nikt nam nie siedzi na kole aż do Pilzna. Tam odbijamy na Dębicę. Namawiam Grześka na zajechanie do kolegi na gorącą herbatkę.
Podjeżdżamy pod jego dom, zsiadam z maszyny ale Grzegorz nie chce zwlekać ze względu na brak świateł i odjeżdża sam. ::)
Nie wierzy mi, że to kurtuazyjna kwadransowa wizyta...
Przemoczony i obciekający "wpraszam" się na kuchnię i pokrzepiam naparem.
Nie ściągam nawet przeciwdeszczówki więc dostaję pod siebie grubą szmatę co by gospodarze nie mieli powodzi.
W gaciach mokro, chusta "arafatka" cała przemoknięta i ściekało mi z niej za kołnierz więc na piersi też już mam mokrą plamę.
Moją chustę wyżymam i dostaję na wypożyczenie na resztę trasy suchą i pięknie różową kolejną "arafatkę" ;)
Chwila rozmowy, pokazuję kilka fotek, robimy pamiątkowe zdjęcie i po 15 minutach postoju jestem z powrotem na trasie.
Grzegorz pojechał na Mielec więc jadę tą samą drogą mając sobie za złe, że nie zdołałem go zatrzymać w Dębicy na te kilkanaście minut.
Mielec mijam nowo oddaną obwodnicą i kieruję się na Połaniec czyli trasą identyczną jak na wyjeździe.
W Mielcu już siąpi. W Tuszowie pokrapuje a kilka kilometrów przed Wisłą ustaje i asfalt zmienia z wilgotnego w zupełnie suchy.
Dobry prezent na powitanie! Tylko co z tego kiedy w środku chlupocze ;) O dziwo na wiślanym moście termometr pokazuje 5'C więcej niż w Dębicy.
Grzegorz na pewno to odczuł. Zaraz Połaniec, Rytwiany i Staszów. Na Grzegorza nie natrafiłem ale dla pewności dzwonię do niego zaraz spod garażu.
Nie odbiera...
Dzwonię do jego małżonki. Ufff... dojechał. Dał jej przed momentem znać, że jest w garażu. Jest około 20:30 i przyjechał około 15 min. przede mną.
Nasza powrotna podroż mimo nadrobienia drogi, kilku technicznych przygód, niemal 600 km w deszczu i tylu widzianych wypadkach kończy się jednak SZCZĘŚLIWIE!
Ostatnia fotka na licznik i zliczenie przebiegu. Wyszło 1913 km. Nieźle. Silnik mimo "wycia" dał radę. Oby drugi zastępczy nie został spieniężony w Rumunii ;).
Spuszczam od razu na gorąco olej, który ma już ok.2,5 tys km. Rozkulbaczenie, przywitanie z rodziną i upragniona gorąca kąpiel....
A w nocy we śnie jeszcze jechałem...
KONIEC
Trasa powrotna - dzień drugi, niedziela 17 lipiec 2016r
https://goo.gl/maps/DdmJ1HHMpdA2
ZWIERZAK - teraz Ty do tablicy!
Jak w relacji już wrócicie to wrzucę jeszcze wpis z naszego spotkania na Waszej trasie powrotnej.
P.S.
Całą drogę nie miałem problemu z prądami, nawet w deszczu.
Dopiero tydzień po na powrocie ze zlotu awoforum w Brennej, siada ładowanie. Potem był jeszcze ok.100km wokół komina.
Przytkany kranik. Próba wyjazdu na rajd Polska B i powrót po 5km z przepakowaniem na "ryżowca".
Następnie Rajd Ziemii Obiecanej gdzie zaległem na pomoc i noc u naszego kolegi Andrzeja (sona46).
Mimo wyczyszczenia zaśniedziałych styków, podładowania akumulatora na rajdzie znów trzeba było jechać na pozycyjnych.
Na mecie aku nie miał już prądu aby dać sygnał przez co zarobiłem punty karne na badaniu technicznym.
Podładowanie starczyło na 15 km drogi powrotnej. Na pozycyjnych też przestał doładowywać. Dobrze, że eskortował mnie kolega Adam z Kielc.
Od Kielc wyłączyłem pozycyjne i dopiero zaczął się ładować akumulator.
Któregoś piątkowego wieczora rozebrałem prądnicę i znalazłem przyczynę.
Wirnik tarł o stojan. Wał dostał bicia i stąd to "wycie". Silnik aktualnie wymieniony na zapasowy a ten z biciem czeka na rozbiórkę i oględziny.
Czy to padły łożyska czy też przestawił się wał. Wycie wyszło na około 200km przed wyjazdem na Rumunię więc szacunkowo zrobiłem na tym z 3 tys. km.
-
Cóż, będzie brakowało tego codziennego wyczekiwania na kolejną porcję opowieści.
Marek, a nie mogłeś tego nieco rozciągnąć ;P ?
Sam bym więcej poczytał ;)
http://www.izhmoto.pl/viewtopic.php?t=7012
-
Szpiedzy, wszystko wywęszą ;D ;D ;D
-
Cześć! To ja, Zwierzak.
Potwierdzam, że nieopatrznie zgodziłem się napisać parę słów o przygodach drugiej części ekipy, tej, która nie przestraszyła się własnych żon i została w Rumunii jeszcze prawie tydzień...
Zacznę tak:
Gdy już odjechali dwaj motocykliści, co to chcieli zrobić dwa tysiące kilometrów na jednym cylindrze (kuriozum techniczne, wszak jeden gar jest od oporów wewnętrznych silnika, dopiero drugi ciągnie) ?
Reszta później :)
-
::) No to zaczął...
Jak się w ruskim dwugarowcu jeden zepsuje to i tak robisz dwa a i tak nie wiesz co mu dolega. Przykład PiotrkaŚ :P
W naszych wiesz od razu co masz robić ;)
Zawsze można wymienić cały silnik albo przekładnię, albo zadzwonić do PL po skrzynię czy inne graty :D
Zwierzak, pisz pomalutku i po jednej fotce wrzucaj - koledzy chcą długiej gry wstępnej ;)
-
Cóż, będzie brakowało tego codziennego wyczekiwania na kolejną porcję opowieści.
Marek, a nie mogłeś tego nieco rozciągnąć ;P ?
Sam bym więcej poczytał ;)
http://www.izhmoto.pl/viewtopic.php?t=7012
Chłopaki to się ze mnie nabijają, że kombinuję jak zrobić Birmingham w weekend. Wtedy to może ze trzy zdjęcia będą. ;)
-
Łukasz ty nie wyrywaj się.
Zwierzak jak dla mnie to możesz i całą księgę napisać, tylko aby dużo zdjęć było. Wtedy szybciej się czyta ;)
Tylko czy zdążysz napisać wszystko do Świąt
-
Tylko czy zdążysz napisać wszystko do Świąt
Hyhy. Do których Świąt? Jutro mamy święto, potem w grudniu Mikołaj i Bożonarodzeniowe.
Ja bym jednak obstawiał te od Wielkiej Nocy ;)
-
No też miałem te na myśli :)
-
Kilka filmów kolega PiotraŚ.
Ostatnie przygotowania do wyjazdu:
https://www.youtube.com/watch?v=YnBM_nS2GQY
Testy obciążeniowe przed wyjazdem:
https://www.youtube.com/watch?v=tbxHuwkmQuw
"Klimaty" z pasterzem w Maramuresz
https://www.youtube.com/watch?v=uUse88K8yDs
Remonty:
https://www.youtube.com/watch?v=5vfWh7a53Ds
Gdy zaczyna brakować kuplungów 1000km od domu?:
https://www.youtube.com/watch?v=ZJCmpAYAKbc
Miłego oglądania
-
Zdjęcia powiadasz? Są zdjęcia.
LukS doprowadził relację do półmetka wyprawy... A dalej było tak:
Pożegnaliśmy Jego, Wojtka z Wiktorem i Grześka rankiem, na parkingu przed Domem Polskim w Nowym Sołońcu. Skądinąd to bardzo fajna baza na zwiedzanie Północnej Rumunii wraz z rodziną, wciąż myślę o powrocie tam z resztą Zwierzaków.
Dzień zapowiada się ładny, namawiam pozostałych, a był to Mateusz z synem Stasiem, Piotrek Ś., Piotrek K. i ja, do ponownego odwiedzenia Pleszy. Chłopcy wczorajszego wieczoru tam nie dojechali.
Po gorącej dyskusji (tylko ja chciałem tam jechać, bo urzekły mnie widoki i pełna trudnych podjazdów droga) ruszyliśmy tam. Droga stroma jak nie wiem co, nic dziwnego ze przed dwoma wiekami Polacy dostali tutaj ziemię za darmo, po prostu była to skrajnie nieprzyjazna dla osadników okolica.
Na szczycie góry ślady okopów, może jeszcze z I Wojny, dalej pierwsze domy. Runda honorowa przez wieś i trzeba wracać, bo w planie Kaczyka, ze swoją słynną kopalnią soli. Runda to półgodzinna walka z podjazdem (łatwo to się tylko zjeżdżało). I to jest jedyna droga przez wieś...
Na koniec, znów na szczycie, podziwiamy niesamowicie daleki widok na wschód. Według mapy, a i serce to podpowiadało, równina na horyzoncie to już Mołdawia. Moje ciche motocyklowe marzenie...Wracamy. Po niecałej godzinie jesteśmy w Kaczyce.
-
Kaczyka. Do kopalni łatwo trafić, kolejka turystów niewielka. Otoczenie byle jakie, postindustrialny krajobraz nieczynnego zakładu przemysłowego. Punkt sprzedaży biletów, ciężko wytłumaczyć że potrzebujemy bilet grupowy na pięć osób. W końcu po polsku, wyraźnie, któryś z nas mówi: chcemy pięć biletów. Odpowiedź pada, a jakże, po polsku: :PIŃĆ CHCETA, BEDZIE PIŃĆ!" :) To pierwszy symptom polskości w tej kopalni. A w środku ... każda tabliczka informacyjna po rumuńsku, angielsku i po polsku. Kopalnię tworzyli górnicy z polskich kopalni soli, ich potomkowie żyją tutaj do dzisiaj, utrzymują polską mowę, polskie tradycje, zwyczaje. Spotkania z nimi były chyba najprzyjemniejsza częścią tegorocznej wyprawy. Sama kopalnia jest ciekawa. Zwiedzającym nie przeszkadzają przewodnicy, bo ich nie ma. W środku można nawet pograć w piłkę. Podsumowanie: kilkaset kilometrów od domu, kilkadziesiąt metrów pod ziemią, kilku właścicieli radzieckich kilkuśladowych motocykli kilka minut gra w piłkę z lokalnym kilkulatkiem. Podoba mi się to :)
https://youtu.be/RyzMltGhpV4
-
A tak fajnie się czytało i oglądało :( :'( :( :'(
-
Pewnie dziadki bawią wnuki, a młodym się nie chce ;D
-
Przyszedł czas abym napisał kilka słów o AWO. Otóż...
Motocykl od początku swego istnienia miał TRZY koła. "Boh trojcu lubit!" Motocykl dwukołowy, to taka uboższa, bardziej ekonomiczna w produkcji wersja. Nie nadaje się to do jazdy, co najwyżej do dojeżdżania do roboty do PGR-u w sąsiedniej wsi. ;)
Gdy usłyszałem, ze LukS wybiera się z nami w Karpaty, a za konia roboczego robić ma AWO, pomyślałem: to niemożliwe. Gdy mi szepnął, że mam w swoim koszu targać jego zapasowy silnik, "to niemożliwe" powiedziałem głośno. Jak zwykle mnie nie słuchał, wiec parę tygodni później z nim i Grześkiem znaleźliśmy się w Rumunii. Jak się tam sprawowali? Napiszę.
Jazda asfaltami po równinach potwierdziła, że Awo to motocykl turystyczny. Turystyczny szosowy. Zaprzęgowcy mają inną definicję turystyki. Im więcej błotka, piasku, kamieni, tym lepiej :) Różnice miedzy ruskiem poznałem na pierwszym noclegu. Dyskutując przy ogniu, racząc się specyfikiem jeszcze z Polski, zapytałem dlaczego LukS i Grzesiek wciąż zważają żeby nie przegrzać silników. Przecież wystarczy zrobić pasowanie tłoka na 0,1 - 0,12 mm... I niespodzianka. Podobno w Awo to już jest dopuszczalne zużycie gładzi... :o To ja się pytam, to jest motocykl, czy zegarek z pozytywką? Może mi jeszcze powiecie, ze oleje wymieniacie zgodnie z instrukcją, a przerwę na przerywaczu regulujecie częściej niż raz na zepsucie? Taaak, ta wieczorna rozmowa to był przedsmak tego, co się później działo.
Góry... Awo. Każdy zjazd to nabieranie prędkości maksymalnej, wymijanie zaprzęgów, z prawej, z lewe,j byle tylko jak najwięcej energii kinetycznej dowieźć do przeciwległego wzniesienia. Podjazdy. Nie daj boże stanąć takiemu rozpędzonemu AWO na drodze. Nie po to z takim trudem i zadyszką się nieborak rozpędzał, żeby teraz stanąć, czy choćby zwolnić. Nieeee, to wykluczone. I wyją te silniczki na wysokich obrotach, i warczą, i słychać tylko wydechy i krzyki kierowców: :Uciekaj, zjedź.! Jak stanę to będę musiał znów od dołu atakować!"
Pierwszy dzień poza asfaltem, przyznaję, drogi na mapach nie było, ale intuicja mówi, ze skrót jakiś być musi. Był. Ale drogi w naszym rozumieniu nie było. Grzesiek urwał wałek atakujący w dyfrze. Nawet spokojnie to zniósł. Za kawałek było już z górki, dopchał, zjechał na polanę. Dobre miejsce na obóz. Racząc się specyfikiem z Polski, kibicowaliśmy mu w wymianie dyfra na zapasowy. Ten drugi miał koszowe przełożenie, widać potem było dużą różnice w dzielności terenowej, porównując z Awokiem LukSa.
To chyba wtedy ukuliśmy nową nazwę dla naszych braci mniejszych i ich rumaków. IŻE.
Odtąd słychać było tylko: Iże przodem, gdzie są Iże, itp. Koledzy się nie obrażali, wspominali nawet o bliskich związkach z forum iżowym. Szczytem iżomanii było tankowanie koło Carlibaby, gdzie jeden z tubylców, znający nieco ukraiński z racji pochodzenia babki, patrząc na Awo stwierdził: ??? ??? ??, ???????, ??!!
-
A to "IŻE" to obraźliwie czy z czułością? Bo jak wiadomo wszem i wobec to niejeden Iż Boxera objechał :)
-
Eeh to pojechał nam Zwierzu po jednośladach a sam dwa trzyma na lepsze czasy.
Oj przypomni sobie kiedyś, przypomni jak będzie trwoga.
W dupach się poprzewracało od tych trzech kółek
, dobrobyt :P
Dobrze, że ja wiem o Zwierzowym cyniźmie i sarkaźmie bo by się mógł kto poczuć dotknięty tak mierną prowokacją.
Przyjdzie Wigilia to zacznie pisać po ludzku Zwierz jeden ;)
Zapomnialeś dodać, że Grzesiek miał świeży silnik i mniej obciążenia.
Mój i tak to dobrze zniósł. Bez napraw. Po iżowemu, że tak powiem.
Nie to co ruskie boxerki :P
-
Bez napraw. Po iżowemu, że tak powiem.
:) :) :)
-
Ma 3 kółka bo na 2 nie umie jeździć :P bo mu się ten kundel inaczej przewraca. Jak tu jeździć no jak? :o
Za te słowa będzie musiał przejechać się na pewnym rajdzie na 2 kółkach odkręcimy mu ten metalowy koszyczek przed trudniejszym odcinkiem oj będzie płacz i zgrzytanie ;D ;D ;D
-
No proszę... Jak pisałem merytorycznie, to nie było ruchu na forum. Jak trochę "poiżowałem" to od razu jest odzew :D
Z tymi iżami, to tak przez analogię do jednocylindrówek z Iżewska. I oczywiście, że z sympatią. Wszak sam mam Iża 56 w kawałkach :P
Paweł, żebyś nie był zaskoczony jak stary Zwierz pomyka na dwóch kółkach... Bywało drzewiej że i na jednym... Echhhh, młodość...
Dosyć tych wzdychań, teraz kilka słów jak było naprawdę. Wszyscy zaprzęgowcy byli pod wrażeniem skali trudności, jakie przed sobą mieli Łukasz i Grzesiek. Motocykle objuczone niemożebnie, drogi w górach nie pozwalały nawet na chwilę dekoncentracji. Szacunek, że dali radę. Najgorzej było na podjazdach, zaprzęgiem mogę stanąć, rozejrzeć się, wybrać ścieżkę dla przedniego koła. Awokiem nie ma takiej szansy, wszystko trzeba brać z rozpędu, o podparciu się i zastanowieniu nie ma mowy. Jednak dali radę. Upadki, czy raczej podparcia były, ale bez konsekwencji.
Przejechałem się kawałek motocyklem Grześka, to było chyba w okolicach jednego z klasztorów, któreśmy zwiedzali. Czym prędzej wróciłem na swój zaprzęg. Odczucia miałem takie, jak LukS w 2011 r. na Ukrainie, gdy spróbował jazdy moim zaprzęgiem. Każda pliszka swój ogonek chwali ;)
-
Zwierzak piszesz o takich 2 kółkach;) ;) ;)
(http://4.bp.blogspot.com/-AicClECksZw/Tr1BaCgQT6I/AAAAAAAAAXk/-1fQIIRKBWs/s200/YAKARI-s-11-Rowerek-chlopiecy-czerwony.jpg)
Dobra koniec żartów bo jeszcze ktoś się obrazi niepotrzebnie.
Znając Zwierzaka to by nie napisał w sposób obraźliwy
-
To chyba wtedy ukuliśmy nową nazwę dla naszych braci mniejszych i ich rumaków. IŻE.
W tym samym czasie dwa PRAWDZIWE Iże pasły się przy pewnej żółtej boi. :)
(http://izhmoto.pl/pics/DSC09202-1000-800.jpg)
(http://izhmoto.pl/pics/DSC09200-1000-800.jpg)
-
To chyba wtedy ukuliśmy nową nazwę dla naszych braci mniejszych i ich rumaków. IŻE.
W tym samym czasie dwa PRAWDZIWE Iże pasły się przy pewnej żółtej boi
Nie napisałem Zwierzakowi wcześniej to na teraz: po coś prowokował?
-
Nie napisałem Zwierzakowi wcześniej to na teraz: po coś prowokował?
;) Żeby się coś działo, he he. Mam nadzieję, że nikt nie poczuł się urażony. Po prostu zwierzaki tam mają, że warczą, gryzą itp... :)
Ale dość już tej kokieterii jedno i dwucylindrowej.
Biorę się za relację. Niestety, w przeciwieństwie do luksa, nie notowałem nazw miast, w kalendarzyku nie zapisywałem mijanych atrakcji. Teraz odtwarzam wszystko ze zdjęć. Oby były na dysku we właściwej kolejności... Wybaczcie, że linki do fotek będą na innym serwerze, ale może kiedyś przekleję moje posty na inne forum i tak będzie mi łatwiej.
Po blisko trzygodzinnym zwiedzaniu kopalni w Kaczyce ruszyliśmy dalej. Do widoków już przywykliśmy, za to w pamięci utkwił mi nocleg na wysokiej przełęczy. Miejsce odludne, tylko w dole szałasy/chatki pasterzy. Trafił nam się okop wojenny, to i o historii toczyły się rozmowy przy ogniu.
(http://fotownia.redmotorz.eu/images/2016/12/06/IMG_8619dadde.md.jpg) (http://fotownia.redmotorz.eu/image/FbjA)
-
Artystyczny nieład, ale niech nikt nie myśli, że zostawał po nas choć papierek. Ani jednej butelki!!! ;)
(http://fotownia.redmotorz.eu/images/2016/12/06/IMG_86249b43a.md.jpg) (http://fotownia.redmotorz.eu/image/FwIT)
(http://fotownia.redmotorz.eu/images/2016/12/06/IMG_863033919.md.jpg) (http://fotownia.redmotorz.eu/image/F3sL)
Poranny zjazd z tego obozowiska nie należał do łatwych, ale była to wielce urokliwa trasa.
(http://fotownia.redmotorz.eu/images/2016/12/06/IMG_8641192b1.md.jpg) (http://fotownia.redmotorz.eu/image/FDRQ)
Na dole pasterze chcieli nam sprzedać bryndzę. 10 euro!!! Zgroza. Przyszło nam obejść się smakiem...
Dalsza droga łatwa, humory dopisują, w pewnym momencie robimy sobie sesję foto.
(http://fotownia.redmotorz.eu/images/2016/12/06/IMG_86598f337.md.jpg) (http://fotownia.redmotorz.eu/image/FPqo)
(http://fotownia.redmotorz.eu/images/2016/12/06/IMG_8646a0873.md.jpg) (http://fotownia.redmotorz.eu/image/FgwM)
Potem mała kąpiel m-ki Mateusza w rzece, kąpiel tych co ją wypychali i kąpiel wszystkich bo zaczęło padać. Zdjęć nie będzie, bo dzieci tutaj zaglądają.
cdn...
-
Niestety, w przeciwieństwie do LukSa, nie notowałem nazw miast, w kalendarzyku nie zapisywałem mijanych atrakcji. Teraz odtwarzam wszystko ze zdjęć.
No toś mnie ubawił ;D
Niestety, również nie notowałem nazw miast i nie posiadałem kalendarzyka.
Relacjonowałem z:
- tego co zostało w głowie (a że zacząłem wcześniej to mniej mi się zatarło :P ),
- ze zdjęć
- ze śledzenia trasy w miarę na bieżąco na mapach papierowych i zapamiętywaniu szczegółów topograficznych
Odcinki i miejsca, których nie śledziłem wyszukiwałem potem z googlemap lub rumuśkiego geoportalu - żmudna robota bo WOjtkowi przepadły jednak zapisy śladów GPS
- korelowałem trasę z propozycją na mapie, którą zapodał nam przed wyjazdem Ataman-Mat.
Zwierzak, po prostu się przyłożyłem ;)
Co się działo pomiędzy wyjściem z kopalni w Kaczyce a "noclegiem w chmurach"?
Znajdziesz to miejsce na mapie google?
-
Łukasz trzeba wybaczyć Zwierzakowi luki w pamięci, no cóż wiek robi swoje ;)
-
To ja dodam coś od siebie,skończył się film przygodowy,a zacząła się telenowele ;D
-
Słyszałem o tej wyprawie, ale świadomie nie czytałem pojawiających się relacji by nie katować się oczekiwaniem na nastepne odcinki (a słyszałem, że jest barwna i szczegółowa).
Czapki z głów my toczący się po asfaltowych gładkościach. :D
Razsiewacie bardzo grożnego wirusa -Romanium Montanium, mogą być następne zakażenia. ;D
Jeszcze raz gratuluję pomysłu, wykonania i oczywiście relacji.
P.S. LukS- za niesłuszne określenie "były awokowiec" jeszcze się policzymy. ;)
-
P.S. LukS- za niesłuszne określenie "były awokowiec" jeszcze się policzymy. ;)
0,5 czy 0,7? :D
-
Łukasz, kawał roboty odwaliłeś z tymi opisami, czyta się super, bo wiadomo gdzie byliście.
Szkoda że nie wiem za bardzo gdzie pojechali później zaprzęgowcy.
Muntii Calimani to te górki w które później wyjechali, i park narodowy. Podobno.
Tak sobie pomyślałem, co to za głupie określenie "solówka" - jakie (pogardliwie) używają koszowcy.
Po prostu motocykl i tyle. Nie wymaga to żadnego dookreślenia. A motocykl z zamocowanym koszem, broną czy innym sprzętem wymaga dodatkowego określenia.
Motocykl z koszem i napędem na dwa koła ma techniczny sens. A kosz bez napędu to tylko przestrzeń na ładunek.
-
Tomek, któryś z zaprzęgowców, którzy pozostali na dłużej mógłby opisać ten czas.
Jednak znamy ich dobrze i jeśli do teraz to nie ruszyło to pewnie już nie ruszy.
Zresztą na ostatnim naszym spotkaniu nie oglądnęliśmy nawet całości zdjęć.
Mateusza zdjęć nie widziałem.
-
https://www.youtube.com/watch?v=jwLrDKSXAvk kilka migawek więcej