AWO Forum
Inne => Nasze podróże => Wątek zaczęty przez: Marek Krupa w Sierpnia 08, 2019, 06:34:05 pm
-
Zgodnie z zeszłoroczna zapowiedzią z Łukaszem finalizujemy wypad na Węgry, Chorwację i Słowenię (Słowację pominąłem ze względów odległościowych). Wyjazd w sobotę 10.08.2019. Trzymajcie za nas i nasze maszyny kciuki.
-
Trzymam kciuki :) choć wiem, że los płata figle :( więc jeszcze bardziej trzymam kciuki
-
Powodzenia :),czekamy na pierwsze relacje i zdjęcia ;)
-
Trzymamy kciuki
-
Lepiej kciuki niż palce wskazujące, szczególnie u lewej ręki :P
Powodzenia
-
Koledzy posyłają przeze mnie pozdrowienia z krain Hunów i południowych Słowian
-
Markowi pogratulować walizki,zapewne nie mniejszą furorę robi co awo :) ;)
-
Jeszcze jedno choć w "nasze podróże" już go wkleiłem
-
Tlukas wrzuca fotki na WhatsApp ale z chronologią jest na bakier trochę.
Nie ma dostępu internetowego za dobrego więc wybaczcie jeśli się pomylę w kolejności.
-
Wzięli dobry rozpęd i nabili kilometrów aż zatrzymała ich aura.
Ostatnie wieści z wczoraj wieczorem to zacytuję
"wczoraj 32 stopnie w cieniu o 21 było... w dzień to chyba ze 40 ... to nieni dobre dla Awo"
I z przymusowego postoju ze stacji paliw, wybrane:
"ratunku zimno mokro i do domu daleko, nima gdzie spać i co jeść. Jest chwilowo przejebane"
"Wczoraj jechaliśmy do 2 w nocy a dziś (...) o 21 jest kotwica"
"Ja nie zabieram zbędnego bagażu (przyp.LukS - chodzi o przecideszczówkę :o ) pięć minut przejazdu w tym deszczu i jaja mokre mam..."
" Nima gdzie się rozbić, centrum miasta"
-
"chyba wezmę ekologiczny prysznic bo zaczyna nap....ć, pozdro koledzy"
I wchłonęła ich noc ;)
-
Już szczęśliwie w domu. Sami nie wierzymy, że my i AWO taka męczarnię wytrzymaliśmy i obyło się bez awarii. Jak odpoczniemy i pokosimy trawska, to dzień po dniu opiszemy całą, szalona wyprawę oczywiście rozpoczynając od przygotowań.
-
czekamy z niecierpliwością i to wielką :)
-
Już szczęśliwie w domu. Sami nie wierzymy, że my i AWO taka męczarnię wytrzymaliśmy i obyło się bez awarii. Jak odpoczniemy i pokosimy trawska, to dzień po dniu opiszemy całą, szalona wyprawę oczywiście rozpoczynając od przygotowań.
Wielki szacunek dla Was za odwagę i kondycję. Ja robię około tylko około 6 tyś km w koło komina ale nigdy nie wypuściłem się dalej niż 200 km. od komina. Za każdą wyprawę powyżej 100 km zawdzięczam, kopniakowi Roberta.
-
Ja też ze 3 razy musiałem prosić lżejszego, ale z lepszym, dynamiczniejszym i młodym naskokiem Łukasza, bo sam nie mogłem pokonać kompresji. Na pycha też nie zapali, gdyż nawet na 4 biegu blokuje koło i kicha. I tak się zastanawiam ile barów nad tłokiem ma sławny niemiecki tuner, którego bez problemy na płaskim odcinku zapala jeden gość. Zresztą ile tam może być przy płaskim nawet potoczonym tłoku Jak spisuje się Dellorto?
-
Dzięki lukSusowy ogarniecie tematu pozdrowienia forumowiczow, przyznam, ze wyprawa przybrała karkolomnego charakteru tym bardziej, ze hamulec tylnego kola zalewało oliwą z dyferka wiec temat był ciężki... Podolalismy w zasadzie bez większych awarii; od czasu do czasu spuszczalem ze zbiornika setke i polewalem szczęki przez szczelinę pomiędzy kołem i dyfrem i tak się jechało jakoś .... Ale silniczki tylko mruczaly, wrzuce w późniejszym terminie jakieś filmiki 8)
-
Gratuluję powrotu. To one są najważniejsze jeśli się chce wrócić i ma do czego ;)
Zrobiliście maraton w sumie bo odległość sporą (co niektórzy tyle za sezon nawet nie wykręcą :P ) i w bardzo krótkim czasie.
Czas Wam chyba na tor teraz i się pościgać z innymi weteranami ;D
tlukas, co tam tylny hamulec, przecież miałeś przedni :D
Do justom71
Czas odwiedzić np Rafcia a potem Katalinę.
Droga bezpieczna bo masz "przystań" i warsztat po trasie.
Na powrocie np Kosmo i Sona46. Bliżej Leżajska jestem już ja czy Michał.
Odsapniesz a potem się nie spostrzeżesz i będziesz planował wyjazd jak Ci na osiołkach co to ich przytoczyłeś w innym miejscu ;)
-
Do justom71
Czas odwiedzić np Rafcia a potem Katalinę.
Droga bezpieczna bo masz "przystań" i warsztat po trasie.
Na powrocie np Kosmo i Sona46. Bliżej Leżajska jestem już ja czy Michał.
To jest dobra rada :),lata szybko lecą i się nie obejrzymy a na moto bedzie można tylko popatrzeć,tym bardziej podziwiam Marka że jest w stanie tyle godzin dziennie usiedzieć na awo a do tego w tak wysokich temperaturach,szacunek ;)
-
PRZYGOTOWANIA[
Pomysł na tak daleki wypad zrodził się w zeszłym roku podczas wycieczki na Węgry głównie za sprawą ogromnej życzliwości przypadkowo spotkanych osób. Przytoczę najlepsze stwierdzenie "wy możecie parkować gdzie chcecie, bo nasza policja nie wystawia wam mandatów". Całą zimę spędziliśmy w garażach, a pierwsze jazdy były już w lutym. Wychodząc z założenia, że tylko podczas ostrej jazdy można sprawdzić niezawodność konstrukcji w każdą wolną chwilę wskakiwaliśmy na siodełka. A działo się sporo: to pękła płaska sprężyna od biegów, to zużyła się prowadnica, to cylinder po szlifie okazał się owalny co powodowało ogromne zużycie oleju, to zagniotły się półksiężyce na dyfrze i był luz z wyciekiem, to przypaliły się styki przerywacza, to 4x nawalił licznik (ten nowy z A), to po 100 km ciągłej jazdy padały z przodu światła LED z przetwornicą 6/12v, to padła ładowarka UZB, to mimo 3X wymienionego wirnika prądnicy 2x stojanu i stosowania różnych regulatorów prądnica z MZ i tak zaczynała zbyt późno ładować, to zaciął się sygnał , to ściskał się pancerz linki sprzęgła, to przez uszczelniający oring ciężko zaczął chodzić wycisk sprzęgła, to od drgań rozwaliło się lusterko, to poluzowywała się śruba prawej stopki, to pękł wspornik mocowania tłumika, to dzień przed wyjazdem zauważyłem, że zaczyna pękać kopniak i pewnie jeszcze kilka innych spraw. Najwięcej zaczęło nam wyskakiwać niespodzianek podczas wyskoków na lody do Sandomierza. Dla mnie to było 260 km. Pojawił się również problem załadowania wszystkich rzeczy. Osobiście do AWO nie pasowały mi żadne sakwy, dlatego z kątownika zimno giętego 20X20 mm wykonałem ramkę o wymiarach 380x650 mm, która 3 śrubami została przymocowana w miejsce tylnego siedzenia. N niej spoczęła stara tekturowa walina z naklejką PL. Uważam, że ta waliza otwierała nam serca napotkanych osób. Na wyprawie, ale tylko do Balatonu mieliśmy damski, samochodowy serwis składający się z zapasowego silnika, skrzyni biegów i dyfra. W dalszej drodze musieliśmy liczyć tylko na siebie.Zabraliśmy: 2 dętki, rowerową pompkę, zestaw do klejenia dętek, iskrownik, wirnik prądnicy,regulator prądnicy, linkę holowniczą, lampkę, żarówki (ostatecznie LED i przetwornica zastały zastąpione H4 6v/35W, szprychy, oleje silnikowy i do 2T, leki przeciwbólowe i przeciwskurczowe, jedną nawigację i to był błąd, bo często padała, a na ładowanie telefonów nie było czasu, namiot, matę i śpiwór, oraz mało szmatek.
-
krótko zwięźle i na temat ;D czekam na dalszy bardziej szczegółowy opis wyprawy i myślę, że nie tylko ja.
-
Szacun i pełen podziw panowie ;)
-
Muszę dodać, że były jeszcze prace nad skrzynią biegów uwzględniające opisywane wcześniej modyfikacje III biegu. Chyba były skuteczne, bo mimo niewyspania, osłabienia i zesztywnienia zwłaszcza lewej nogi, na całej trasie wspomniany bieg nigdy nie wyskoczył.
-
Razu pewnego wyskoczyliśmy do Sandomierza na niedzielą przejażdżkę i wszystko było oki ale po powrocie kolejnego dnia na krótkim odcinku powstała jakaś awaria, przy której nie wróciłbym z trasy... podobnie wyjazd na Słowację w którąś sobotę, do Piwnicznej dojechaliśmy i coś mi iskra się zatraciła ... okazało się ze chińska fajka odmówiła posłuszeństwa.. tak to już jest, ze trzeba nakręcić kilometrów by być pewnym na motorku... wracając do wcześniejszej uwagi kolegi Marka, byłbym niepoważny jadąc w tak odległą podróż bez przygotowania 8)
-
... okazało się ze chińska fajka odmówiła posłuszeństwa..
Tylko jedna?!
Koledze kiedyś robiłem Awo to trzy poszły pod rząd po odpaleniu po remoncie. Dopiero czwarta była sprawna.
U siebie mam z Ogara i nie chcę innej. W KZ stosuję NGK.
byłbym niepoważny jadąc w tak odległą podróż bez przygotowania 8)
I mokłeś w deszczu :P
-
nastawiałem się na chorwacką pogodę, a nie angielską ;D
-
To tak jak Łukasz :-\ na japońskie ngk za 3,50,a pogoda angielska czasem lepsza niż chorwacka :),chodź podrobić trudniej.
-
Dzień 1
10 sierpnia wyjazd o godz. 4:15 Powtarzamy trasę z zeszłego roku, czyli pierwszy etap to Miszkolc Tapolka. Na basenach w sobotnie przedpołudnie są straszne tłumy. Muszę jeszcze wcześniej wspomnieć o polowaniu na nas przez słowacką policję. Jadą za nami szukając tylko okazji, a my myk na stację. Ciszymy się jak dzieciaki, że oni nie zdążyli, jednak Łukasz zaczyna powątpiewać i zastanawiać się nad tym, gdzie na nas czekają. Po chwili wszystko jest jasne, bo już po nawrotce zaparkowali po przeciwnej stronie stacji, nikogo nie zatrzymują tylko czekają. Sytuacja jest bardzo jednoznaczna więc kicam na stację na gorącą czekoladę. Wychodzę i widzę kolegę rozmawiającego z myśliwymi. Cwaniakus jeden zastosował cios wyprzedzający zbajerował stróżów i spokojnie pojechaliśmy dalej. Po 3 godzinach namaczania ruszyliśmy do Egeru. Już nie Lasem Bukowym tylko bardzejj płaską i prostszą drogą. Nocleg mieliśmy w akademiku zamienionym na hotel (Imola Hostel) położonego 100 m od zamku. Późnym wieczorem udaliśmy się do Doliny Pięknej Damy na degustację win. Podobnie jak w zeszłym roku, tak i w tym najwyższe uznanie w naszych ustach zyskało wino o nazwie Eger Muskat. Godzina była późna , a w Dolinie była masa ludzi, którzy oczywiście degustowali. Byliśmy zaskoczeni, że nie przeszkadzało to żadnej władzy. Nie widzieliśmy też żadnej zataczającej się osoby. Podsumowując uznaliśmy, że Węgry to normalny kraj.
-
Czego obawialiście się od tamtejszej policji? Może chcieli oddać swoje Panonie do regeneracji? Ja to mam u siebie. Straż Miejska z Policje nachodzą mnie swoimi WSK-mi. Jedna WSK "czwórkę" przyjąłem 3 miesiące temu ale nastepnych nie przyjmuję, zeby nie było za szybko i tanio. Klienci podjeżdzają służbowymi pojazdami w służbowych mundurkach i myślą że na jutro beda mieli WSK jak z fabryki? Łukasz nie wyczułeś swojego zagranicznego:)
-
Justom, podpowiedz tym od 175 cm3 tak jak mnie kiedy z 40 lat temu na Targach Poznańskich podpowiedział stary dziadek- " synku biegi delikatnie, delikatnie i tylko palcami, a nie z pięty". Po tej nauce przestałem mieć problemy z II biegiem w SHL "WIATR". Ci panowie mieli chyba w planach pokutę z lampeckę bez stopu.
-
Tak czy siak dogadalismy się jak słowianie; "... cau, nevadi , nabuduce ked budes v presove volaj dame kavu na policyjnej stanici..." 8)
-
Kilka fotek z Egeru
-
Oczywiście, pierwsza to dzień przed wyjazdem.
Inne to: kuszenie Pięknej Damy, dzielni wojowie zamek i stare miasto i czy damy radę?
-
Ostatnie to stara rzymska tapolka.
-
Zamek chyba tu
-
Drugi dzień to poranny spacer po Egerze z chwilowym kuknięciem do kościoła i ogromnym zaskoczeniem - msza po polsku. Dodam, że w kościele było min. 350 osób i nie była to jakaś zorganizowana grupa. Trafiliśmy również na uroczystości związane ze skuteczną obroną Egeru przed Turkami. Oczywiście za sprawą picia przez Węgrów magicznego czerwonego wina zwanego Bycza Krew. Tak licznej grupy rekonstrukcyjnej to jeszcze nigdy nie widziałem, bo było ich ok 500 osób. Po paradach udaliśmy się na baseny namoczyć to i tamto przed dalszymi trudami. Po basenach wróciliśmy na stare miasto by jak w poprzednich latach zdegustować wyśmienitej gęsi z sosem żurawinowym. Walory smakowe tej gęsiny bardzo często pojawiały się na naszych spotkaniach. Niestety nasze rozbudzone nadzieje smakowe przeżyły straszne zaskoczenie, bo gęsina odleciała z jadłospisów. Na otarcie łez i uspokojenie soków żołądkowych wsunęliśmy kaczkę też z sosem żurawinowym. Była całkiem spoko, a to za sprawą tego, że tam podają mięso z prawdziwego chowu, a nie jak u nas z klatkowego i z sterydowo-antybiotykowymi ulepszaczami. Po napełnieniu udaliśmy się nad Balaton na nocleg. W tym roku obwodnicą ominęliśmy Budapeszt. Niestety zrobiliśmy tym sposobem ogromniaste koło po wątpliwej drodze. Nocleg był planowany w południowej części Balatonu, bo tutaj pozostawał nasz damski serwis wiozący w bagażniku zapasowy: silnik, skrzynię i dyfer. W nocy dotarliśmy do celu, gzie przywitali nas sąsiedzi z Kaliningradu
-
Trzeba przyznać, ze gęś była wybitna toteż zaskoczenie jej brakiem w karcie dań było tym większe, wszak nie spotkalismy smaczniejszego jadła podczas podróży po Węgrzech
-
dzień drugi uzupełnienie
Lokal u "ruskich" był takim z lat 70+ Jak dotarliśmy tam ok. godz. 22 poszliśmy nad Balaton zobaczyć jak wygląda plaża. Znak informował, ze należy iść w prawo. Wymiękłem chyba po 2 km lub jeszcze więcej. Padłem na ławkę i oznajmiłem, że tu poczekam. Twardziele poszli dalej. Mocno się zdziwiłem widząc jak wracają po ok. 2 min. Z radością oznajmili "jesteśmy na plaży". Ciężko w to było uwierzyć, ponieważ piachu nawet w wiadereczku nie było widać. Środkiem biegł wykostkowany deptak dalej ze 3 m. trawy, a przy wodzie ogromniaste kamienie prawdopodobnie zabezpieczające brzeg przed falą przypływu. W barach pełno było ludzi, a trzy dziewczyny nawet na coś czekały.
-
Chyba na okazję ;D miejscowe dziewuchy skitrane po krzaczorach .. Po powrocie do daczy wypilismy muskat eger, później szybki sen .....
-
[/b]Dzień trzeci. W drogę ruszamy wcześnie rano rano, czyli ok godz. 9 bo musieliśmy pozbyć się działania boskiego Eger Muskat. Oczywiście jest już gorąco, więc wskakujemy w jakieś przewiewne kurtki. I to był nasz pierwszy błąd.. Prawdopodobnie AWO-ki tak ostro targają do przodu, że aż zaczyna nas przewiewać. W tym momencie bardzo brakuje nam wysokich turystycznych szyb. Wskakujemy w motocyklowe kurtki i już jesteśmy zlani potem. Ale co tam AWO mają ciepło , to i my też możemy. Błogi stan przerywa spadająca z uchwytu 2x nawigacja. Dobrze, że w nodze mam trochę prędkości i udaje mi się ją odkopać dalej. No przy drugim razie trochę mi zeszła i tylko dzięki dobrym kierowcom dalej nie musiałem szukać na drzewach mchu. Uchwyt zostaje wzbogacony o taśmę izolacyjną i pędzimy dalej. Na chorwackiej granicy celnika wkurzył Łukasz zagadując po angielsku. Byłem następny i bez odpalania, tyko z kopytek pedałowałam do tego złośliwca pokrzykując, że już jadę.To spodobało się władzy, która zapytała czy te nasze stare motorki to na spirytus jadą? Odpowiedziałem, że z nami nie jest już tak złe i to my jedziemy na spirycie, a motorki na benzynie. Numer z "już jadę" powtórzyłem również na granicy ze Słowenią. Gdzie urokliwa młoda czarnula zawołała koleżanki i sikały z dwóch wariatów, którzy na czym takim chcą dojechać do Triestu i Puli. W odpowiedzi usłyszały, że dojedziemy i w drodze powrotnej mamy nadzieję na spotkanie w podobnych humorach. Podpowiedziały nam również jak dalej jechać aby nie wjechać,oczywiście na płatną autostradę. Słowenia zaskoczyła nas pięknymi, zadbanymi obejściami domów, bardzo polską pisownią, ogromną życzliwością napotkanych ludzi i zakrętami. W Maliborze kuknęliśmy na piękny zamek i dalej w drogę...
-
... nie tak szybko... wszak żar lał się z nieba więc najpierw schłodziliśmy się w smugach wodnej kurtyny ustawionej gdzieś w centrum po czym zostawiając nasze kaski, kurtki i całą resztę motorkowego odzienia na jakimś podeście... pewnie do 100 m od restauracji, gdzie po już bądź co bądź dość długiej jeździe postanowiliśmy odpocząć przy mocno schłodzonym napoju i jadle... Właśnie w tym malowniczym starym centrum napotkaliśmy wśród innych nazwijmy to oglądaczy, parę turystów, którzy byli mocno zainteresowani naszymi oldskulowymi maszynami.. okazało się, że owi turyści przyjechali do Mariboru aż z Paryża nomen omen na motocyklu. Po krótkim odpoczynku ruszyliśmy w dalszą drogę. Ze względu na infrastrukturę drogową Słowenii ale również Chorwacji nasze plany dały "w łeb" ponieważ o ile Słowenia jest mocno rozwiniętym krajem jeśli chodzi o poziom nawierzchni, czego nie można powiedzieć o Chorwacji (nie mam tu na myśli fantastycznych autostrad), to górzyste tereny oraz niesamowita ilość krętych dróg mocno nas zwolniła miejscami nawet do 30-40 km/godz. Wyjeżdżając z Mariboru założyliśmy, że dobrze by było minąć Lublanę; na nocleg w świeżej pościeli nie co liczyć więc plan zakładał sen gdzieś przy rzece bądź jeziorze... Jedziemy i jedziemy, czas ubywa, kilometry już nie tak szybko. Przejeżdżając przez malownicze miejscowości zwróciliśmy uwagę na zadbane obejścia. W zasadzie w większości tych domostw, gospodarstw nawet rolnych wszędzie ład i porządek. (...) Postój był zbawienny nie tylko dla awoków ale dla naszych pośladów i kręgosłupów. z tych 14 godzin podróży może ze dwie przeznaczone były na tankowania odpoczynek z posiłkiem. A przed nami jeszcze kawał drogi... Położyłem się gdzieś na asfalcie - uuuu jak przyjemnie, plecy, ramiona, barki, szyja.. wszystko odpoczywa
-
Rzeczywiście nie tak szybko, bo przed Maliborem był jeszcze Ptuj z przepięknym zamkiem i winnym szlakiem z którego niestety zrezygnowaliśmy. W Maliborze to chyba było wszystkim bardzo ciepło, bo nawet Awoki coś oliwy popuściły. Fatalnie bo na zabytkowym rynku i pięknej kostce, ale takiej prawdziwej granitowej a nie takiej jak na krakowskim Rynku i jeszcze na zakazie ruchu. Profilaktycznie szybko je przestawiliśmy w okolice postoju TAXI. Oczywiście kierowca oczekujący na klienta okazał się motorowym BMW K podróżnikiem i zapewnił , że zabytki tutaj mogą stać. Radośnie zbijając temperaturę zimnym ich Leszkiem zauważyliśmy dużo spacerujących wesołych ludzi i to głównie pięknych blond dziewczyn z rasowymi troszkę mniej pięknymi, ale za to myśliwskimi psami. Musze przyznać, że dopadła nas jakaś melancholia i ogromna niechęć do dalszej jazdy. Spacerując po Maliborze podziwialiśmy słowiański język płynący z tablicy upamiętniającej pobyt Jana Pawła II, ogłoszenia: "Oddam lokal" czy napisu; "Pikopolonika".ogólnie czuliśmy się jak na zapiecku.
-
Jakieś foty
-
Zamek za nami
-
pięknie :)
-
Następne i ogromne zmęczenie
-
Jest i zmęczenie. Dobrze, że chociaż ma oczy otwarte...
-
Malibor: tablica Papy II, jak za czasów Franciszka i kozy.
-
Piękna i po polsku. Oczywiście Malibor.
-
Zajefajnie :D
-
"Oddam lokal" - to czemu nie wzięliście? :D
Na nadmorską siedzibę do południowych wypadów Awoforum.pl byłoby jak znalazł ;)
-
za darmo umarło... ;D
-
Gdybyśmy wzięli, to już wszystkie zloty AWO byłyby w Maliborze, a to zdecydowanie lepiej, bo dalej niż w Polsce.
-
Kolejne foty z Celje. To bardzo fajne miasteczko na Słowenii. To tutaj pierwszy raz w życiu zobaczyłem miejsca parkingowe dla MOTO (Łukasz już zamieścił to zdjęcie). Tutaj też Pani z pieskiem zapytała nas czy jesteśmy z Polski, a po wymianie fotek naszych mniejszych braci, tych żyjących i tych już nie (Tobisia), Pani zapytała czy zostajemy na noc. Niestety nie zostawaliśmy chociaż było już ciemno. Na całe szczęście kilka fotek udało się jeszcze wykonać. Na placu przed Celjskim Domem spotkałem kolejną Panią. Na sobie miała szykowny płaszczyk, na głowie kapelusik i o zgrozo taszczyła moją walizę. Błyskawicznie rzuciłem się, żeby ratować dorobek życia, ale Pani stanowczo poprawną polszczyzną wytłumaczyła mi, że jestem w błędzie, bo Ona tutaj czeka na dorożkę już 100 lat. A całkiem poważnie, to z Celje pochodziła Anna druga żona Jagiełły. Jej matka była córką Kazimierza Wielkiego. W maju 1410 r. Jagiełło wyruszający na wojnę z Krzyżakami podjął teściową na zamku w Nowym Mieście Korczynie. Zamek był w miejscu gdzie Nida uchodzi do Wisły. Muszę jeszcze dodać, że do tego miejsca Łukasz ma tylko 6 km. To już wiecie dlaczego tam musieliśmy być.
-
jak zostało ukazane na powyższej fotografii, koledze Markowi spodobała się walizka nomen omen wyglądem i rozmiarem przypominająca tą z awoka toteż metodą "na wyrwę" usiłuje wejść w posiadanie tegoż bądź co bądź drogocennego kruszca ;) ;D więc znów w drogę; masze siedzenia już dają się mocno we znaki, a tu jeszcze tyle kilometrów... właściwie ile? w zasadzie nie wiadomo wszak jesteśmy na wakacjach więc niby nie zobowiązania ale... na jednym z postojów w rozmowie ustaliliśmy, że jednak dobrze by było minąć stolicę... jedziemy a droga jakby nie ubywała, gorąco, powietrze można łyżeczką jeść ;D zdaje się, że to właśnie na tym odcinku przed Lublaną spotkaliśmy się z czytnikami temperatury; 32 stopnie C. o godz. 21.00 to jest szok nie tylko dla nas ale też dla naszych maszyn... (wspomniałem o tym wcześniej)
-
W stolicy Słowenii postanowiliśmy chwilkę odpocząć... wylegując się na rozgrzanym jeszcze asfalcie popijałem czarną wodę i rozmyślałem gdzie by tu nocleg znaleźć wszak zwykle o tej porze już śpię ;D nawet asfalt stał się jakiś taki wygodny i przyjazny dla moich pleców; kolega chyba też miał ochotę na takie wylegiwanie ale zdaje się jest nieśmiały więc delektował się opierając swe cztery litery na murku ogrodzeniowym ;) ponieważ czas jest nieubłagany zrobiliśmy szybkie czyszczenie szczęk hamulcowych w tylnym kole mojego awoka z uwagi na słabe hamulce i w drogę... Navi znów zaczęła nawalać więc jakoś tak trochę intuicyjnie i po znakach wydostaliśmy się z Lublany... Kolega Marek prowadził nasz peleton ale tak jakoś nie bardzo chcąc się zatrzymać, trochę się niecierpliwiłem zwłaszcza, że zbliżała się siedemnasta godzina jazdy i miałem już dość... wyprzedziłem zatem kolegę i po kilku kilometrach w górzystym terenie zjechaliśmy na parking postojowy przy jezdni... zaproponowałem by poszukać jakiejś bocznej drogi w lesie by rozbić namiot; na to kolega Marek odrzekł: to jedź sam, ja tu zostanę ;D po dwustu metrach znalazłem boczną drogę i tak w lesie rozbiliśmy namiot.... niektórzy nawet "zmrużyli oko"
-
Kolejny dzień. Może raczej noc, bo było po godz. 2. Padający już od 6 godzin deszcz stawał się w co raz intensywniejszy. O zmęczeniu kości, mięśni i wytrzeszczonych oczach raczej nie będę pisał. Niestety kolega, który miał 12v CDI i super matowy odblask jakoś nie chciał pociągnąć zmiany... Ostatecznie wjechaliśmy do lasu na taką piękną, super obozową, kamienistą drogę i rozbiliśmy namiot. Praktycznie innej możliwości nie było, bo wszędzie były tylko jakieś przepaście. We wcześniejszych planach, za względów higienicznych zakładaliśmy, że obóz rozbijamy tylko nad rzeką. Niestety rzek było jak na lekarstwo, a co gorzej tam nie są one nocą podświetlone. W namiocie zapanował taki klimat, że mogliśmy błyskawicznie zejść z tego padołu. Na całe szczęście namiot miał 2 wejścia, więc po częściowym odsunięci wpadało trochę tlenu. Łukasz zaciągnął się kilka razy i już spał. Niestety moje problemy miały się dopiero rozpocząć. Karimata nie chciała wygładzić kamoli. Ale brzuch jest miękki i można do niego coś dopasować. Już prawie usypiałem, gdy przy namiocie zaczął buszować jakiś zwierz. Obudzony Łukasz jako rasowy myśliwy uznał, że to kuna i zamiast fachowo przetłumaczyć jej, żeby sobie poszła gdzieś indziej szukać bardziej zjadliwych jajek, to ponownie zasnął. Ja musiałem przejąć obowiązki strażnika obozowiska, a zwłaszcza instalacji elektrycznych w naszych AWO, bo przecież w TV mówili, że w samochodach to tną całe instalacje.. Metody stosowałem różne od trzaskania po namiocie po rozwścieczonego Pitbula . Wszystko działało średnio ok. 15 min. Tak ciekawie minęła cała noc. Wschód słońca powitałem z wielką radością. Niestety po jeździe w deszczu z podniesioną szybą miałem zatkany nos, a z braku snu wszystko szumiało i kołowało. Nasza poranne toalety wyglądały bardzo odmiennie. Łukasz wykombinował sobie prawie prysznic, a ja poszedłem boso na spacerek. Mycie stopek na rosie jest proste, ale przy wyższych partiach należy już trochę znać zielska, co by "pana" nie pokolić lub nie poparzyć. Po plum...plum zaczęliśmy pakowanie i tu pełne zaskoczenie. Ten nocny gad zakosił mi 2 gumki od karimaty, które nocą wisiały na kierownicy. Po kilku łykach ciemnego paskudnie słodkiego płynu ruszyliśmy dalej. Od napotkanego tubylca dowiedzieliśmy się, że lasach naszego obozowania są niedźwiedzie /b]
-
ciekawe opowieści :)
-
Ten nocny gad zakosił mi 2 gumki
Widać też chciał sobie poużywać bez późniejszego wychowywania potomstwa ;D
-
Około godziny siódmej wyruszyliśmy w dalszą trasę; rześkie powietrze tego słonecznego poranka spowodowało, że opóźniliśmy nasz wyjazd; pobudka była kilka minut po szóstej - ale wiadomo; namiot, śpiwory etc. Nieźle nam się jechało więc przystanek na tankowanie i gorącą czekoladę mieliśmy na małej stacji benzynowej w rejonie miejscowości Kozina. https://www.google.pl/maps/place/OMV/@45.6081428,13.9350851,3a,75y,90t/data=!3m8!1e2!3m6!1sAF1QipNqROP6xEoe3256Md7Us3I1tjbH0wuqiJFz593o!2e10!3e12!6shttps:%2F%2Flh5.googleusercontent.com%2Fp%2FAF1QipNqROP6xEoe3256Md7Us3I1tjbH0wuqiJFz593o%3Dw203-h114-k-no!7i2048!8i1152!4m13!1m7!3m6!1s0x476531f5969886d1:0x400f81c823fec20!2sLublana,+S%C5%82owenia!3b1!8m2!3d46.0569465!4d14.5057515!3m4!1s0x477b4134a98bab39:0x3f163a6cac4e4d75!8m2!3d45.6081422!4d13.9350843?hl=pl
Oczywiście jak wszędzie mocne zainteresowanie tzw oglądaczy/podziwiaczy naszymi awokami doprowadziło do integracyjnych polsko-słoweńskich rozmów na temat motoryzacji wszelakiej. Odniosłem wrażenie, że bliżej nam do Słoweńców niż naszych sąsiadów Słowaków w kontekście wspólnych korzeni językowych. Jeden nonen omen bardzo przyjazny jegomość (zdaje się rówieśnik kolegi Marka) stwierdził, że jeździ na gutku.. Kolega zatem pyta skąd taki pomysł na to tubylec odpowiada, że przecież tu zaraz /wskazując ręką na zachód/ jest Italia ;) Spojrzeliśmy na siebie, od razu zaskoczyło mi w głowie, no to może by tak Włochy zahaczyć 8) początkowo entuzjazm kolegi był umiarkowany, zakładam, że brał pod uwagę odległość do miejsca docelowego czyli Puli ale ostatecznie po tym jak minęliśmy na granicy zespół karabinieri, kolega Marek nabrał animuszu i po chwili wiódł nas do przepięknego miasta portowego Triest. Imponujące widoki doliny niemal zalanej turkusem morza zniewalały nie wspominając o mokrych, skąpanych słońcem, niejednokrotnie nagich włoszkach 8) zaparkowaliśmy w ciekawym miejscu, nadmienię, że zupełnie przypadkowo; przed nami plaża, a za naszymi plecami budynek ale jakby zupełnie odróżniający się od innych.. o tym opowie kolega, a przynajmniej może wrzuci jakąś fotkę.. Niektórzy z nas skorzystali z kąpieli w Zatoce Triesteńskiej Morza Adriatyckiego ;D
-
Łukasz,to za nim Marek dalej pociągnie temat kąpieli,to chociaż ze dwie włoszki na osłodę :),bo juz wczuwam się w twoje pęczniejące mięśnie na plaży ;D ;D,
-
jak zapewne zauważyłeś nie wstawiam fotek, coś mi z kompem się podziało... tak czy siak nagim włoszkom fotek nie robiliśmy z czystej przyzwoitości ;) myślę jednak, że jakąś drugoplanową włoszkę kolega uchwycił na którejś z fotek
filmik mam za to https://www.youtube.com/watch?v=UGn9k3jUfkU
-
bo po kompie się nie drapie ;D,trzeba delikatnie ;D
-
Tak się "kolo" podpalił tymi widokami, że aż musiałem wepchnąć go do wody. Niestety woda była bardzo ciepła i to nic nie pomogło...
-
Jeszcze muszę dodać, że PANA miał ukrytego pod materiałem z wzorem pantery. Jak taki wyprężony tupał na pomoście, to po plaży aż przebiegło ciche westchnienie...
-
Na całe szczęście udało mi się namówić 'kola", żeby wsadził 4d w gacie i następnie na siodełko. Wyjazd z Triestu okazał się problemem. Błądząc nie mogliśmy znaleźć drogi wyjazdowej. Zagadany przez Łukasza przechodzień wskazał nam jakąś boczną uliczkę , ale chyba taką z czasów jak to rumakami jeździli. Po starej kamienistej kostce nasze AWO na 1 biegu ledwo wyczłapały. Na podjeździe silniki rozpaliły się do czerwoności, więc na górze wykonaliśmy postój. Jakoś fatalnie, mimo świecącej kontrolki luzu, była jedyna i silnik zalałem. Upał straszny a ja walczę z kopniakiem, wcześniej oczywiście wykręcona świeca i przekopywanie. Była również próba na pych z 4 biegu, ale koło zablokowane i kicha. W bezsilności usiadłem na murku i czekam na ASO. Na całe szczęście kole naładowany testosteronem skoczył sobie raz i AWO zaskoczył. Szczęśliwy wsiadając zauważyłem gościa na gapę. Pewnie usłyszał, że Polki są najpiękniejsze na świecie i chciał coś obcego "wyhaczyć". Przekonałem gościa do "ciasteczek" na plaży i szybko sobie odleciał.
-
przyznam, że to był najtrudniejszy podjazd "ever" .... pod koniec podjazdu było tak stromo, że obawiałem się, że się przewrócę na bok na dodatek na jedynce już silnik schodził z obrotów... no jakaś masakra ale awoki wyskoczyły na górkę i już było tylko pod górkę ale za to łagodniej ;) wróciliśmy na Słowenię i jakimiś bocznymi drogami navi poprowadziła nas nie tyle w ślepą co zamkniętą z powodu remontu mostu drogę... nic to; gdy już wskoczyliśmy na jakąś konkretną w kierunku Puli to jakoś już szło, a właściwie jechało
kolejny filmik z podróży; i znów pod górę ;D https://www.youtube.com/watch?v=wBnOOg2umxQ
-
Marku,Łukasz wybacz to wasz wątek ale oprócz konika włoszki nie może zabraknąć ;)
https://ocdn.eu/pulscms-transforms/1/awtk9kpTURBXy85MzVlMmI1OWU2ZGZiN2FkNTNkOTEwNjYwZTgzZWM0ZC5qcGeSlQLNA8AAwsOVAgDNA8DCw4GhMAU
-
Dzięki za podpowiedź. I już wszystko jasne. Sam się dziwię jak nam się udało wyrwać z tego wciągającego Triestu...
-
Po wyrwaniu z objęć Triestu już było z górki. Niestety przed nosami zamknęli nam drogę. Podczas nawrotki Łukasz zauważył, że naciągnęła mu się skórka i coś się dyndasi. Szybko pozyskany został kawał dębowej kłody, z której wprawny stolarz przy użyciu grubościówki wykonał potrzebny klin. Solidne rozwiązanie wytrzymało do końca wyprawy.
-
zapomniałem o tym nazwijmy to incydencie 8) szkoda było podejmować takiego ryzyka, gdyby tak aku wypadł z jarzma mogło by być nieciekawie... wizerunek kłody był drugorzędny ;D
-
Podczas południowego postoju Łukasz zjadł wymarzone jedzonko i wypił piwo postawione przez przypadkowego facia, który później gratisowo podprowadził nas do granicy jakimś skrótem przez cudze podwórka. Ale jeszcze wcześniej polecił mu obudzić tego kumpla co śpi w krzakach razem ze żmijami. Łukasz zyskał piwo a ja może życie.. W tym miejscu muszę się przyznać do najszybszego przebudzenia na całej tej wyprawie. To było coś takiego w typie hyc na równe nogi. Do Puli dotarliśmy kilkanaście minut przed zachodem słońca i ogromnym deszczem. Wcześniej facio zalecał nam szybkie dotarcie do Puli i błyskawiczne znalezienie hotelu bo miały być duże całonocne opady deszczu. Niebo sygnalizowało, że będzie ciężko, ale my przecież mamy opóźnienie wywołane przez te mega górskie winkle. To wyglądało tak, że od świtu do późna w nocy (np. do 2) ciągle jechaliśmy i ciągle prawie staliśmy w miejscu. Czasy przejazdu tamtejszych odległości a naszych polskich to delikatnie x2. Wracając do Puli, należy wspomnieć o kilku grupach sympatyków, podziwiających i jednocześnie dopytujących "czy z Polski?". Deszcz wisiał na nami, ale my ruszyliśmy w kierunku Rijeki. przecież to tylko ok. 100 km. Może się uda... Niestety po kilkunastu kilometrach deszcz zaczął ostro lać, zrobiło się całkiem ciemno i nawet przy podniesionej szybce byliśmy w czarnej dziurze. Przemoczeni kawałek dachu znaleźliśmy na stacji paliw. Plany o Rijece popłynęły a my mieliśmy przed sobą kolejną niebezpieczną noc....
-
Jeszcze muszę wrócić do poprzedniego dnia zakomunikować o zaniku sikania i to nie z powodu, że nie było czym, tylko, że wydalaliśmy przez skórę. Te plamy na focie to, to co wyciekło z jednego rękawa po odklejaniu ręki
-
Proszę o przesłanie linku dostępowego do tej relacji Piotrowi "Besa" z Łodzi - besa@tlen.pl
-
Ostry niestety przepowiadany deszcz uziemił nas skutecznie, na całe szczęście ze stacji nikt nas nie przepędzał mimo, że nasze sprzęty stały między dystrybutorami. Po jakiś 2 godzinach, mimo fatalnych prognoz deszcz troszkę odpuścił. Buking poinformował nas o najbliższych wolnych miejscach w hotelu oddalonym o ok. 7 km. Ruszyliśmy bardzo ostro, ale szybko ochłodziły nas ciemność i strugi deszczu wydobywające się spod kół samochodów. Oczywiście pierdzielona nawigacja jak zawsze w krytycznej chwili przestała działać. Jednak zaczepiony tubylec potwierdził, że dobrze jedziemy. Radość trwała małą chwilę, bo nagle, pewnie za sprawą naszych żon czuwających nad naszymi kasztanami, ponownie lunął straszny deszcz. One pewnie wiedziały o tym hotelu coś więcej i uchroniły nas przed ZŁYM. Po 1,5 km powrotnej drogi na stację zlało nas ostro. Moje Buse, które wcześniej na upale wytapiały mi pot i może trochę sadełka, zdały egzamin. Niestety Łukasz w wersji letniej popłynął cały i zaczął dostawać jakiś drgawek. Przy stacji był jakiś bar, więc szybko ruszyliśmy na coś ciepłego. Niestety było już po godz. 22 i nikogo już nie wpuszczano do środka. Jednak sukcesywnie wychodzący goście natychmiast chcieli nam udzielić pomocy. Wykonywali w tym celu telefony po hotelach. Niestety nic z tego. Jeden z gości zaproponował nam spanko w swoim domu. Niestety odmówiłem, głównie mając na względzie pewnie jeszcze wysoka siłę nabywczą siedzenia Łukasza. Goście poszli, deszcz leje jak na focie a my zaczynamy kombinować co dalej. Mój młody kolega rzucił hasło "rozbijamy namiot", starszak odciągał go od tego zamiaru podając los Indian rozbijających namioty na obcej ziemi. Kolejny jego pomysł dotyczył spanka w śpiworze na posadzce między stolikami. Tym razem pomogła matka natura zalewając wszystko przypływową wodą. Pozostało spanko na siedząco przy stolikach. Kolego skoczył do AWO po śpiworek. Rozsunął go i zawija się po indiańsku, rzucając hasło "w kasku będzie cieplej".. Po chwili odwija się i stwierdza 'w kasku za ciężko". ściąga kask i ponownie się zawija. Po jakichś 2-2,5 godzinach głębokiego snu budzą nas nowi przybysze. Czterech gości wali w naszą stronę, na całe szczęście z daleka pytają "to wasze motorki?' Chyba musieli opuścić jakiś lokal a jeszcze mieli mało więc popijają piwko i zasypują nas pytaniami. Łukasz po angielsku gada z takim szczupły rozbieganym biznesmenem, a ja po niemiecku z tłuściejszym kucharzem, którego na podstawie zdjęć przesłanych przez chorwacka policję, deportowano z USA.
-
Dobrze się czyta Wasze wspomnienia. Prosimy jeszcze.
-
Czas wolno płynął. My jesteśmy już mocno zmęczeni, a goście ciągle się podkręcają. My trzęsiemy się z zimna , a oni w koszulach z krótkimi rękawkami. Jak Łukasz zauważył, że zapychają sobie nosy puderkiem już wszystko było jasne. Ta wiadomość strasznie nas przeraziła. Kolega już i teraz chciał opuścić lokal. Argumentował "przecież zaraz nas wszystkich zamkną i jak się tłumaczyć? jakie badania? jakie wyniki? " . Starszak chłodził emocje argumentując " czy w taki deszcz będzie się chciało policji moczyć czapeczki? to małe miasteczko, wszyscy się znają, to są starsi goście kto ich u siebie ruszy?". Gościnni przybysze jak zorientowali się co wiemy chcieli poczęstować i nas. No jeden był mniej gościnny i nadawał na nas myśląc, że go nie rozumiemy. Odpowiedź wisiała w powietrzu jednak w obliczu naszych zesztywniały od zimna członków a ich mięśni mocno rozgrzanych odpuściliśmy. Zwłaszcza, że gościom brakło i Sasza dostarczy nową partię. Tak dotrzymaliśmy do godz. 5. Deszcz prawie przestał padać i było już widać drogę do Rijeki. Z ogromnym szumem w głowach i jednocześnie ogromną ulgą dosiedliśmy naszych maszyn. Niestety dalsza droga prowadziła urwistymi drogami, a poziom naszej koncentracji był bardzo kiepski. O godzinnym kimonku nie było mowy, bo padało i było zimno. Do Rijeki doczłapaliśmy bardzo ekstremalnie. Na stacji płacę za paliwo i za chwilę za magiczne rogaliki i paskudny napój na P i zaskoczenie, bo karta uszkodzona. Łukasza działa i możemy opuścić. stację. Przez deszcz ponownie mamy opóźnienia więc podejmujemy decyzje (pierwszy raz ) o wjeździe na autostradę do Zagrzebia. Ku naszej wesołości widzimy znaki ograniczające prędkość dla samochodów osobowych, ze względu na wiatr, do 40 km/h. No przecież można się posikać ze śmiechu. Zresztą, który Polak wierzy znakom. Po chwili już nam nie było do śmiechu. Mój AWO Simson Tuning na całym gazie, na IV biegu, przy leżącym na baku kierowcy ledwo jechał 60 km/h. Oczywiście padał deszcz i dodatkowo padł na nas blady strach, zwłaszcza kiedy Łukasza razem z motorem przestawiło po 20 cm w lewo i prawo. Było bardzo niebezpiecznie i za chwilę mógł przejechać po nas jakiś TIR,dlatego podjęliśmy decyzję o zjeździe z autostrady. W lesie było cicho i klasycznie czyli z nieskończoną ilością zakrętów. Zagrzeb pokonaliśmy bez problemów, nawigacja działała i dodatkowo podpowiadali nam taksiarze.
-
Mieć nawet mały namiot to jest konieczność.
Jak to ostatnio kolega opowiadał. W nocy w parku miejskim się prześpisz byle wstać zanim straż miejska czy policja się obudzi i zacznie patrol ;)
-
Ten dzień i poprzedzająca go noc faktycznie były jakieś takieś mało bezpieczne; Żupan Marek poznał przynajmniej trochę historii Chorwacji - o ich nacjonalizmie, relacjach z innymi krajami, wojnie na Bałkanach itp. mój rozmówca potrafił skupić swoją uwagę jedynie na opowieściach o czterech obrączkach na masce samochodu z nerwowymi tikami i rozbieganymi oczami ... najśmieszniejsze, że rozmawiali o nas w swym języku i pomimo tylu różnic choćby kulturowych zarówno w sferze werbalnej jak i niewerbalnej rozumieliśmy ich wymianę poglądów.. faktycznie jeden coś marudził, że skoro taki los sobie wybraliśmy to nasz problem itd, ten natomiast nazwijmy go kucharzem miał zajawkę, że musi pomóc koledze Markowi bo on jest Żupan ;D
-
Do domu było bliżej, to i my i nasze rumaki pędziły ostro do żłobu. Jeszcze znalazłem fajną fotę słoweńskiej lodziarni o pięknej nazwie-Pikopolonika. Po drodze zatrzymaliśmy się na jedzonko w jakimś barze z widokiem na piękny zamek. Było tam kilka motocyklistów. Jeden, który podszedł do mojego AWO był z Niemiec i jechał na ścigaczu do Egeru na wino. Po odpaleniu naszych maszyn wszyscy stanęli przy barowej balustradzie i nas pozdrawiali. Tam też na czerwonej Jawie podjechał młody chłopak ze swoim dziewiczym towarem. Oczywiście chłopakowi przesłaliśmy gesty uznania po których było widać jak młoda partnerka przepojona dumą zaczęła wypinać pieprzyki. Granicę węgierko-słowacką przekroczyliśmy w Komarnie. Klasycznie nawigacja kolejny raz zwariowała fundując nam kluczenie po mieście i ostatecznie padła. Do noclegu w Zegebeny mieliśmy jeszcze ok. 80 km. Słońce, będące chyba w zmowie z tą pierdzieloną nawigacją zaczęło zachodzić. Stało się znów mniej wesoło. Sytuację uratował Łukasz odpalając w telefonie G-mapę. Zapierdzielając z tym telefonem w jednej ręce doprowadził nas w ciemnościach do celu. Tu ciekawostka, myślałem, że granica tych państw przebiega na Dunaju. A tu niestety nie. Wioska o typowej niemieckiej zabudowie okazała się bardzo przyjazna. Na powitanie poczęstowano nas palinką i przekazano klucze do super pomieszczeń. To było nasze najlepsze spanie podczas całej wyprawy.
-
Na Słowacji była ciekawa sytuacja. Zajeżdżamy na stację paliw, a facio z obsługi pośpiesznie, robiąc przepraszające gesty stawia znak, że zakryte..Nam jednak chodziło o knajpkę po przeciwnej stronie ulicy. Zaparkowaliśmy na tyłach stacji, złapaliśmy za klamkę zamkniętych drzwi i wściekli wracamy, a nasz misio odstawił znak i w najlepsze tankuje samochody. Chyba ten trochę złamany siusiaczek nie wiedział, że nasze AWO to jadą bardziej na powietrzu niż benzynie.
-
Może ten na stacji paliw był sam i trafiliście akurat kiedy miał pilną potrzebę udać się tam gdzie król chadza pieszo" lub inaczej "na dwójkę" ? ;)
Zrobił co przypiliło i od razu tankował auta.
-
Nie, bo my objechaliśmy stację od tyłu, a facio już odstawiał znak. Bardziej przypuszcza, że liczył na coś do kieszeni, bo muszą przecież dalej jechać.
-
Muszę jeszcze dodać, że był to masz pierwszy nocleg w lokalu z niebieskimi oknami, a AWO stały na wąskim skrawku ziemi wyłożonym płytkami. Najpierw rozłożyliśmy worki foliowe, a później podnosząc ręcznie do góry stawialiśmy na stopki. Wszystko było super zabezpieczone. Niestety rano z tyłu kolegi maszyny widniała jakaś kropka. Szybka ja usunęliśmy i zaczęliśmy szukać odpowiedzi na pytanie - skąd?. Okazało się, że poprzedniego dnia podczas morderczej, nocnej gonitwy dyfer "coś" puścił. Olej był na błotniku i nocą z okolicy tablicy rejestracyjnej zrobił kap...kap.
-
Zamek wyglądał tak, a pozdrawek było dużo. Ściślej to były racze tylko same pozdrawki, no oprócz tej stacji paliw.
-
tą stację paliw pamiętam doskonale; wjechałem zatankować, a po uregulowaniu należności przestawiając motocykl zwróciłem uwagę na ciekawe zjawisko - jakby opór przy toczącym się kole. Postawiłem motór na stopce centralnej i kręcę tylnym kołem, a tu jakby coś delikatnie przycinało; kolega wystawił wstępnie diagnozę o możliwości przycinania łożyska skrzyni na wałku zdawczym, polecił też wolniejszą jazdę. Faktycznie zwolniliśmy najpierw do 60/godz ale szybko mi się znudziło więc wiadomo... później góry więc siłą rzeczy... ostatecznie gdy już ojczyzna blisko to niech się dzieje co chce ;D
-
Sprawdzony został też olej w przekładniach. Wszystko było ok, czyli właściwe stany i czysto bez opiłków. Początkowo z obawa "śmigaliśmy" 60 a później przyszło zapomnienie i już było zwyczajnie. Do dzisiaj skrzynia nie została rozebrana, więc i przyczyna pozostaje nadal nieustalona.
-
muszę poprawić kolegę, wymieniłem w skrzyni łożysko tylne na wałku zdawczym, to które było "podejrzane"... niby po demontażu nie wyglądało na jakieś nazwijmy to uszkodzone czy wadliwe ale na nowym problem przestał istnieć...
-
Dobre, problem przestał istnieć. A co byłoby po przejechaniu 500 km z dwoma przerwami na niezbędne tankowanie i spuszczanie...