Nachodzi nas a przynajmniej mnie coś w rodzaju uroczystego entuzjazmu.
Odkąd około 15-tu at wstecz wyczytałem w jakiejś gazecie o polskich wioskach w Rumunii
to odwiedzenie ich stało się dla mnie jednym z małych podróżniczych marzeń.
Rozmawiałem o tym kiedyś z Michałem i planując kilka lat wstecz wyprawę do tego kraju zahaczył on trasą o Bukowinę i ten region.
Tamten wyjazd nie doszedł do skutku (jeszcze nic straconego!) ale teraz tu jestem więc chwila spełnienia i smutku zarazem.
Jest to dla mnie, dla Grześka, WOjtka i Wiktora punkt nawrotny. Ostatni dzień wspólnej jazdy w siedmiozałogowej grupie.
Stoimy razem na górce, wokół domy. Sprawdzamy papierowe mapy i wychodzi na to, że jesteśmy na obrzeżach wsi.
W obejściu jednego z domów ktoś się krząta więc trzeba zapytać gdzie jesteśmy.
Obok nas przejeżdża walec czyli robotnicy skończyli pracę akurat po naszym przejeździe.Piątunio! Fajrant!
Czaimy się i ustalamy kto pójdzie na wywiad a tymczasem osoba z pobliskiego obejścia znika w domu.
Mateusz się niecierpliwi, chce jechać i zdaje się, że w jego planach polskie wioski były do zwiedzenia przejazdowego.
To motywuje mnie i Zwierzaka do zaciągnięcia języka.
Około 100m od miejsca postoju wychodzi z domostwa mężczyzna w średnim wieku i idzie w nasza stronę.
Wychodzimy mu naprzeciw i zagajamy niezgrabnie po rumuńsku Buna Ziua, Nou Soloneu?
Na co on wita nas i odpowiada nam w zrozumiałym dla nas języku!
Usłyszenie polskiej mowy przeszło 700km od granic PL rozbraja nas na miejscu.
Mówi, że był u sąsiada i usłyszeli nas jak rozmawialiśmy między sobą i kiedy mieliśmy chwile wahania to do nas wyszedł.
Nie jest to taki polski jak nasz, ma bardzo miękki i śpiewny akcent.
Stara się ale czuć, że walczy z gwarą i szuka odpowiednich dla nas słów.
Rozmowa się rozwija. Dowiadujemy się, że opisany w przewodniku Dom Polski jest czynny na okrągło i można w nim spokojnie wynająć pokoje.
Rozmawiamy o wszystkim i o niczym. Stoimy przy bramie jego gospodarstwa.
W ogródku za płotem pracują dwie kobiety i żywo przysłuchują się naszym rozmowom.
Wspólna grupowa fotka i kiedy mamy się już zbierać ktoś łapie
za flaszkę samogonu i oznajmiamy, że bez uczczenia tej chwili nie odjedziemy.
Niestety nasz gospodarz (bo tak go tu nazwiemy) oznajmia, że bardzo chętnie ale nie dziś i przez jakiś czas nie będzie mógł.
Powodem jest świeżo złamana ręka. Wczoraj spadł z drabiny, ręka w gipsie i bierze leki.
Zwiesiły się nasze głowy i posmutniały miny ale nagle zza płotu odzywa się gospodyni, że
tak nie można. Ona napije się za męża skoro on nie chce
Tak więc wchodzimy w obejście i tam następuje wymiana trunków bo skoro my częstujemy swoim
to gospodyni posyła "swojego chłopa" po "destylat z jabłek i innych owoców".
Szkoda ale zapomniałem ichniejszej nazwy jednak było wiadomo od razu, że to jakiś rodzaj bimbru
Uchwyciłem ten moment w kadrze jednocześnie spełniając toast.
Ich napitka przednia! Nasz chyba taki wyborny nie był bo gospodyni nieco się po nim skrzywiła ale dziarsko poszło bez przepitki i zagryzki.
Porozmawialiśmy jeszcze chwilę o rumuńskich mieszkańcach polskiego pochodzenia, których w tej wiosce jest około 1000-1200 osób.
Zwierzak zostawił swój email. Może ich nastoletnia córka zdecyduje się napisać.
Obiecaliśmy jej przesłać zdjęcia i znaleźć fajnego chłopaka w PL
.
Pożegnaliśmy się i pojechali do centrum wsi szukać Domu Polskiego.
